• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Maandelijks archiefapril 2011

De wandelsite

De wandelsite is een internetsite voor het organiseren van wandelen in groepsverband. Wie een tocht organiseert zet hem op de site. Je mag zelf bepalen hoeveel mensen je mee wil en wie mee wil schrijft zich in. Dan verzamelt zich een groepje mensen die elkaar soms wel, maar soms ook niet, kennen op een afgesproken beginpunt en dan begint de wandeling. Omdat de mensen in hun eigen goed bekende omgeving wandelingen organiseren, vind ik de wandelingen altijd erg mooi. In mijn eentje lopen met Frits vind ik prima, maar met een groepje is ook leuk. Daarom had ik een wandeling op de site gezet.

Zie hier het verslag:    Hallo lezers, Vandaag hadden we een leuke ezelwandeling. Het was een mooie manier om de feestdrukte van koninginnedag te ontlopen, er was nauwelijks iemand in het bos, behalve wij dan. Ezel Frits had in het begin een beetje moeite om op gang te komen, en soms moesten alle drie de deelnemers even een duwtje geven, maar uiteindelijk heeft ie het heel goed gedaan. Net als de de deelnemers overigens, die ook alle drie heel goed liepen en met wie het heel gezellig was. Met enkele terrasjes ertussen en een prachtig voorjaarsbos was dit een geslaagde tocht. Cees, Pieter en Stanny, bedankt voort de duwtjes! 

 

Dank voor het delen en liken.

weerstand en overgave

Goede vrijdag 22 april en stille zaterdag 23 april

Beste lezers,

Ging het de vorige wandelingen uitstekend, ineens kan het weer anders gaan met het ezelwandelen. Ik wil heel graag Frits een aantal nieuwe dingen leren en een paar dingen afleren. Het nieuwe dat ik hem wil leren is meer in mijn tempo lopen. Ik wil vaak net iets sneller dan de ezel en tot nu toe pas ik me aan, maar uiteindelijk moet hij gemakkelijk mijn tempo kunnen overnemen. Een wandelezel ruikt onderweg graag aan elke hoop paardenstront die hij tegenkomt. Voor hem is dat zoiets als het dagblad lezen: hij wil precies weten wie er allemaal langs is geweest, een merrie of een hengst en wanneer dat was, vandaag, gisteren of al eerder. Hij gaat ook altijd aan zijn eigen poep van een week geleden ruiken als we er weer langslopen, ik merk dat hij wel ontdekt dat het van hemzelf is, want hij is er sneller mee klaar. Maar in ieder geval wil ik dat hij langs een hoop stront kan lopen zonder zijn neus naar beneden te doen, want midden op een asfaltweg waar ook ander verkeer langs komt is dat hinderlijk en kan gevaarlijke situaties opleveren. En op zandweggetjes is het minder erg, maar het kost wel steeds tijd. Hij moet leren dat hij mag ruiken als ik het oke vind, en anders niet. En ik wil hem laten doorlopen als we langs paarden of pony’s komen. Al met al een hoop doelen en voor ik die bereik gaat Frits eerst Frits in de weerstand. Hij doet dan precies wat iedereen denkt over ezels, namelijk niet lopen en zich schrap zetten. Jan, de paardentandarts leerde me een handigheidje met een lang touw dat ik achter zijn achterpoten span. Als ik dat touw dan ook door zijn halster haal en aan de voorkant trek, dan moet Frits wel lopen want als hij dat niet doet, dan trek ik zijn achterpoten onder hem vandaan en valt ie op zijn kont.  Maar hoe meer je trekt, hoe meer Frits zich schrap zet, dus dan wordt het een strijd, waarbij ik heel hard moet werken om die te winnen en wat soms ook niet lukt.

Op Goede Vrijdag ging ik op pad met twee kennissen waarmee ik samen het hele Pieterpad heb gelopen. Zij hebben het ezelwandelen op zijn slechtst ervaren met een ezel voortdurend in de contramine. Ongelooflijk hoeveel hulp er kwam toen ik erom vroeg. Eerst kwam Harm op zijn motor aangereden om daarna Frits een zetje te geven. Daarna kwam een vrouw met een bak water en toen dat niet hielp gingze met haar auto zacht achter Frits aanrijden. We zijn ook nog geholpen door een boer met een trekker en een sterke paardenmenner die we achter zijn aardappels vandaan haalden. Uiteindelijk is Willem van het pension gekomen met zijn zoon (Willem is ook een ervaren ezelwandelaar) en is meegelopen tot we er waren.

En toen? Ik wist het niet meer, maar ben s’avonds bij Frits in de wei gaan zitten om waar te nemen wat er was en te proberen te communiceren met Frits. Dit zou je ezelfluisteren kunnen noemen. Hij liet me weten dat hij niet goed mij kan volgen als ik twijfel. Als ik ga denken dat hij een te grote en te sterke ezel voor mij is, hoe kan hij dan mijn leiding accepteren? Dus ik mag niet twijfelen. En dat is best lastig, want als hij ook maar even niet meeloopt, sluipt de twijfel er al in. Omdat ik de strijd met de ezel kwijt wilde ben ik via zijn nek bovenop hem geklommen en heb zo een kwartier op mijn buik bovenop hem gelegen. Om hem te laten voelen dat ik ook kan ontspannen in plaats van trekken en om alle spanningen los te laten.

En de volgende dag? De kennissen wilde liever zonder ezel lopen, wat ik me in hun geval ook wel kan voorstellen, dus zij gingen hun eigen weg. En ik beleefde een wonder: Frits liep weer heel ontspannen mee, zonder enig probleem. Onderweg had ik gezellige praatjes met mensen en ik werd spontaan uitgenodigd om mee te komen lunchen door een aardige man met zijn gezin. Een wijze les was over weerstand en overgave…..

 

   

Dank voor het delen en liken.

naar het koeland

Lieve lezers,

25 jaar geleden liep ik stage voor de HBO opleiding Milieukunde bij Staatsbosbeheer in Ommen. Mijn opdracht was om een voorstel te schrijven om het Arrier Koeland en en het Junner Koeland uit te roepen tot beschermd natuurgebied volgens de Natuurbeschermingswet. Toen de rivier de Vecht nog niet was rechtgemaakt, gingen de boeren van Arrien met hun koeien naar het Arrier Koeland om ze daar te laten grazen. En de boeren uit het dorpje Junne gingen met hun koeien naar het Junner Koeland. Nu kan dat niet meer want de recht gemaakte Vecht ligt er tussen. Het Junner en het Arrier Koeland zijn een bijzonder gebied vanwege het rivierduinlandschap tussen de dode rivierarmen. Er komen zeldzame diersoorten voor zoals de gele weidemier en zeldzame planten zoals de grote ereprijs en de Zwolse anjer. 25 jaar geleden fietste ik er dus weleens rond en mocht ik ook met ecologen die het gebied inventariseerde in de ”verboden toegang” stukken.  Het gebied is nu nog steeds een beschermd natuurmonument.

Nu was ik weer in dit gebied van het Arrier Koeland, maar dan met Frits. En met Stanny, met haar studeerde ik 25 jaar geleden milieukunde. We bleven natuurlijk wel op de paden rondom, maar het was er zeker nog steeds prachtig. Vooral met al dat uitlopende groen en de bloeiende sleedoorns. Ook waren er koeien, die zeer nieuwsgierig waren. 

We hadden een prachtige dag en een geslaagde wandeling. Over hoe Frits het doet, hoef ik geen lange verhalen meer te houden, die loopt gewoon…. ook met andere baasjes en soms wil hij even niet. De kunst is dan om rustig te blijven en vooral niet te gaan trekken. Je moet snappen wat er is, waarom hij stil staat. In zijn hoofd proberen te kijken en denken of misschien meer voelen, als een ezel en als je dan weet wat er is…. dan loopt ie weer. Er bestaat een methode voor paardrijden, die heet natuurlijk paardrijden. Dat is paardrijden met veel respect voor het paard, zonder hoefijzers, zonder dwang. Wat ik doe zou je natuurlijk ezelwandelen kunnen noemen. Frits bepaalt het tempo, maar ik de route!

tot een volgende keer, Margo 

 

     

  

 

 

Dank voor het delen en liken.

Ommetje

Beste lezers, 

Vandaag (27 maart) ging ik wandelen met 6 twee-benigen, meestal loop ik met eentje. En ik moest nog vroeg weg ook, ik had pas half mijn ontbijt met hooi opgegeten. Dus eerst had ik geen zin, maar omdat mijn baasje bleef aandringen en ik weet dat ze altijd volhoudt, ging ik toch maar mee. En de twee-benigen waren gezellig! Ze kwamen allemaal om de beurt dichtbij me lopen en probeerden me te leiden. Sommigen kletsten me de oren van het hoofd, anderen waren rustiger en ik wist precies bij wie ik soms stiekem gras kon gaan eten. Maar ik vond ze allemaal leuk die tweebenigen en ik liep goed met ze mee. Behalve toen ze me aan een boom vastbonden en samen ergens naar binnen gingen, toen vond ik ze niet meer leuk. Geen idee wat ze daar deden, maar gelukkig kwamen ze allemaal terug en mocht ik weer gezellig mee. De route vond ik mooi, er was veel te beleven want er waren veel paarden op de weg geweest. Elke hoop stront wil ik even ruiken, want dan weet ik wie er langs is geweest. We kwamen ook langs hei, daar mocht ik even van eten en die mensen gingen uit een zakje eten. Ik kan ze niet volgen, maar ik wilde wel weten wat er in die zakjes zat. Er was een klein kereltje bij en die kwam op mijn rug zitten, dat vond ik helemaal oke, van hem had ik geen last. Maar toen mijn baasje op mijn rug kwam zitten, vond ik dat wat minder, zo’n grote last had ik nog nooit hoeven dragen. Op een breed zandpad, mocht ik los lopen en ik ging lekker vooraan, ik kan harder dan de mensen als ik dat wil. Ze gingen ook nog even mee kijken waar ik woon, maar toen was ik ineens weer tussen de andere ezels en waren de mensen verdwenen. Ik deed me tegoed aan een enorme berg hooi en krachtvoer. groeten van Frits!

Dank voor het delen en liken.