• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

26 augustus in St Agathe la Bouteresse

26 augustus in St Agathe la Bouteresse

In de tuin van een sjieke familie in St Agathe la Bouteresse op 26 augustus en in een hele grote wei in Champdieu op 27 augustus

Veel asfalt vandaag en saai lopen, het is net Nederland, Noord-Limburg met weilanden en landweggetjes. Het liep wel gemakkelijk en vlot. In het dorp St. Agatha had ik het moeilijk want er was halverwege de middag geen mens te zien op straat of in tuinen en ik zocht een slaapplaats. In sommige dorpen lukt met meteen, in andere dorpen zijn mensen heel onverschillig. Dat was hier ook. “‘Zoek maar verder” en dan wijzen ze vaag een kant op. Of ze sturen me de kant op waar ik vandaan kom, en teruglopen, daar heb ik nooit zin in en Frits al helemaal niet.2 wandelende dames hadden de de suggestie om achter de kerk te gaan staan, in de openbare wc was water. Ik vond de plek te klein en wat zou de pastoor ervan vinden? De ezel is dan wel “‘het paard van Jezus”‘ maar ineens zo’n beest achter je kerk met een tentje ernaast, daarvan wilde ik niet de oorzaak zijn. Het plaatselijke voetbalveld was in een soort stadion en open, maar ook dat leek me te illegaal en bovendien erg ongezellig. Dus dan toch maar weer door op de route. Iets verderop was een sjiek huis met een enorme tuin en ik hoorde kinderstemmen daarvandaan komen. Ik ging er kijken. Ja, hoor, ik mocht kamperen. Er was een fantastische wei voor Frits en een mooi plekje voor mijn tent ernaast. Ik denk dat de familie enorm rijk was, tijdens de thee vroeg ik of ze nog meer huizen hadden, en of dit hun vakantiehuis was. Ja, dit is ons vakantiehuis. Ze wilden niet vertellen hoeveel huizen ze nog meer hadden, in ieder geval meer dan twee, maakte ik uit hun opmerkingen op.

de hele familie heet ons welkom

De volgende dag gelopen door het dorp Champdieu. Mooi dorp, de route was weer niet zo heel fraai, ik ben te verwend. In Champdieu vond ik het te vroeg voor een slaapplaats, dus ik liep verder. De markering stopte, ik kon het echt niet vinden en liep te zoeken met Frits. Dat kostte tijd. Met zoeken ging zo een uur verloren. Ineens was ik heel moe en besloot dan maar naar de grote weg te lopen. Bij een bedrijf vroeg ik de weg. Ineens leek het me teveel om naar de stad door te lopen, dus ik vroeg of iemand een weitje had. Dat werd voor me geregeld en binnen een paar minuten waren we er. Daar was een heel aardige buurvrouw die me verwende met lekkere siroop en koekjes, en een douche. Frits had er een enorme wei, maar sliep 2 meter vanaf mijn tent, ontroerend.

Frits vond het kantoor waar ik de weg ging vragen ook erg interessant

 

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Laat je bericht achter