• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

29 augustus in Marols

29 augustus in Marols

Hallo lezers,

Elke dag zond ik een SMSje naar mijn broer, want ik vond het belangrijk dat tenminste 1 mens weet waar ik ben. Dit was de tekst van vandaag: We zijn in een mooi plaatsje Marols. We staan weer in een weiland.

Marols

 

Dit was mijn laatste wandeldag van 4 maanden lopen, een heel gewone dag waarop Frits weer zijn “grapjes” liet zien. Tijdens de hele reis had hij elke dag wel minstens 1 keer zo’n grapje. We startten de ochtend in St. Georges Hautville, waar ik gezellig met Odile heb ontbeten. Wel gezellig, maar niet genoeg, want ik kan echt niet lopen op 2 stokbroodjes met jam en een kop thee. Na 1,5 uur heb ik alsnog in de berm mijn eigen door Frits meegesjouwde yoghurt met biologische muesli gegeten, daar krijg ik tenminste genoeg voldoende energie van.

Na het dorpje Margerie-Chantagret had Frits z’n eerste “grapje”. Hij liep los achter me aan over een smal pad. Er was een petieterig klein watertje op het pad. Hij weigerde, draaide zich om en liep heel hard terug, precies de weg die we net gelopen had. Het enige wat ik kon doen was achter hem aan gaan. jeetje wat kan hij hard als hij er vandoor sjeest. Na 1,5 km terug rennen kwam ik in de bewoonde wereld. Ik liep te roepen en daarom kon een man helpen, want hij had het gehoord, hij hield Frits tegen op de weg. Nu moest de ezel van mij met zijn kop naar beneden aan een paal, om even te voelen dat niet hij, maar ik de baas ben. Na een kwartiertje bijkomen gingen we voor de derde keer dezelfde weg, ik was vastbesloten toch dat watertje over te komen. En dat lukte ook, maar Frits wilde alleen de moeilijke route, eerst omhoog en dan weer met een bocht omlaag. Tja, na vier maanden snap ik dat ezelbrein nog niet voor 100%.

In het dorp St Jean Soleymieux was tussen de middag een kleine kruidenier open. Heerlijk wat extra lekkere dingen gekocht. De vrouw van de winkel was echt stomverbaasd dat de ezel de 10 wortels die ik gekocht had ineens allemaal opat. ”Je koopt toch geen wortels voor je ezel?” Voor mij is dat volkomen logisch: als ik een zak chips voor mezelf koop, omdat ik extra behoefte aan zout vanwege de warmte, dan koop ik ook iets extra’s voor Frits. De vrouw zou helemaal verbaasd geweest zijn als ze geweten had van welk budget ik leefde, namelijk ongeveer 10 euro per dag. En dat is luze vergeleken bij pelgrim Job van 17 die ik was tegengekomen, hij leefde van 5 euro per dag.

Na de boodschappen moesten we een berg op. Ineens brak er onweer uit. We schuilden onder een kastanjeboom in een tuin. Geen mens te zien in het huis, de luiken waren dicht. In de tuin stond een auto met daarop een ezelsticker, ze zouden het dus wel goed vinden, was mijn gedachte. Het weer klaarde snel weer op.

Een prachtige route volgde door bos en weilanden, met supermooie vergezichten. In het bos twee bruggetjes. oeps… weer een weigering van Frits. De truc van de laatste tijd was om zijn kop naar beneden te duwen. Dat is oncomfortabel en dan is het na een tijdje toch prettiger om maar wel over te steken. En de kop naar beneden duwen is een soort van ”anti-koppig”-actie van mij om Frits te laten merken dat ie me moet volgen. Dat komt wel over, want als hij de dienst gaat uitmaken, komen we niet waar ik wil zijn. Na 10 minuten kopje duwen ging ie.. en de tweede brug die ik als moeilijker inschatte deed ie zonder enkel probleem.

In Marols waren Santiago tegeltjes op een muurtje bij een huis. Dat is een teken dat de bewoner naar Compostella is geweest. Daar kan ik aankloppen voor hulp. Omdat er ook een weiland tegenover was met twee ezels leek dit me een geschikt overnachtingsadres. En jawel, de man had hele verhalen over zijn gelopen tocht en zijn zus had een weiland naast zijn huis en daar mochten we overnachten. Water kon ik pakken bij een buitenkraan. Dat vind ik altijd fijn, als ik zelf water kan pakken, als ik niet voor ieder litertje hoef aan te bellen.

Sávonds brak weer onweer uit en wel heel erg heftig. Met Frits schuilde ik samen onder het Frits-tentje, maar het stortte in door de wind en de enorme regen. Ook mijn eigen tent was niet waterdicht meer, alles was nat, door het grondzeil heen. Maar de aardige man kwam meteen te hulp. Zijn zus had een schuur en daar mochten Frits en ik overnachten. In de schuur lag heel veel hooi en een grote stapel matrassen, super! Zo eindigde mijn kampeeravontuur met Frits in een stal… net als Maria met haar ezel. Op de stalgrond lag een planken vloer, Frits maakte herrie bij iedere stap, maar hij hield zich bijzonder koest in de nacht en vermaakte zich afwisselend met slapen en eten. Ik sliep goed, maar werd wel af en toe even wakker. Gelukkig waren we binnen want ik hoorde nog een hagelbui op het dak.

in de stal, de laatste nacht van onze grote tocht

 

Sóchtends was er een enorm dikke mist. Mijn spullen waren nat. Ik had gehoopt op een laatste halve dag lopen met daarin letterlijk het hoogste punt van de pelgrimsroute tussen Cluny en Le Puy. Maar ik besloot om niet te gaan lopen. in de middag zouden Carolina en Ton arriveren met hun busje en de trailer voor de terugreis, dus het zou zowiezo maar een korte etappe zijn geworden. Mijn eerste traject eindigt dus hier in Marols. We zijn al uitgenodigd om hier weer te beginnen. Wanneer, nog geen idee? Ik hoop voorjaar 2014.

 

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Een gedachte over “29 augustus in Marols

majelGeplaatst op  7:46 pm - sep 2, 2012

Ha Margo!!!dank voor je kaart en te gek dat je al zo ver bent.
Jij en Frits mogen trots zijn.
Veel plezier en geniet van de laatste stuk
Majel

Laat je bericht achter