• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

1. Helemaal rond 2.Nu in Schoonloo

1. Helemaal rond 2.Nu in Schoonloo

Hallo lezers

Pas op 8 januari in 2012 maak ik dit verhaal af. Dat heeft te maken met de weblog die er een half jaar uit lag wegens migratie. Sinds een paar weken doet de weblog het weer, maar alles is veranderd. Mijn zorgvuldig opgemaakte lay-out is kwijt, een flink aantal foto’s zijn weg en berichten liggen door elkaar. Maar goed, geen gemopper: hier volgt het laatste deel van mijn avonturen in Drenthe.

Het was steeds heel erg nat, op het laatst had ik echt genoeg van iedere dag natte voeten en een stinkende regenjas. Toch hebben we volgehouden.

Mijn laatste traject ging zo:

vrijdag 19 augustus van Schoonloo naar Laaghalen,

zaterdag 20, naar Terhorst

zondag 21, naar Ansen

maandag 22, naar Echten

dinsdag 23, naar Balkbrug

woensdag 24, van Balkbrug terug naar de Tussenweg in Ommen

Het was gokken in de buurt van Laaghalen, er ontbrak namelijk een bladzijde met campings in het Drenthepadboekje, dus ik kon van te voren niet bellen en moest er gewoon maar op de bonnefooi heenlopen. In Laaghalen, aan de overkant van de snelweg, pal tegen de weg aan was een camping, maar niet meer in bedrijf. De man die buiten aan het werk was, nodigde me uit er toch te kamperen. Dat vond ik prettig en heel aardig. Frits had er zo’n ruim grasveld dat hij er lekker bij ging liggen. Ezels alleen gaan niet snel liggen, want ze willen waakzaam blijven, maar omdat er geen drukte was om hem heen durfde hij dat wel aan. “s’ochtends vroeg waren de man en zijn vrouw al vroeg vertrokken, ik trof een briefje op de picknicktafel aan met de vraag of ik een tientje in het toilethok wilde neerleggen. Ik had echter geen tientje. Dus legde ik 20 euro neer met een briefje erbij met de vraag om me die 10 euro te veel, op mijn giro over te maken.

We hadden een goede wandeldag naar Terhorst; Beilen door bleek wel te doen en we konden daar ook even boodschappen doen in de supermarkt. Dat is altijd een leuke klus. Ik bind Frits aan een boom en ga dan de winkel in. Na het winkelen tref ik meestal een groepje mensen aan die Frits even gezelschap zijn gaan houden.

In Terhorst was een leuke boerencamping, Frits had een heel weiland en de buurvrouw een baal hooi. Toen ik nog midden tussen al mijn kampeerspullen bezig was alles een plekje te geven, kwam er ineens een echtpaar op me af, het waren de mensen van de camping van gisteren. Ze kwamen een tientje brengen. Op het briefje op de vorige camping had ik namelijk geschreven dat ik van plan was naar Terhorst te lopen. Ze waren me komen zoeken om het te veel betaalde geld te komen brengen.

In Ansen was ik op een mooie camping die tevens zorgboerderij was. Ze hadden er ook twee ezels. Frits vond de pony interessanter en communiceerde op zijn manier met hem. De ”zorg”mensen, die daar werkten hadden grote interesse voor Frits en voor mijn manier van reizen, ze wilden alles weten. Ik kwam er vrij laat aan en ging meteen sóchtend weer op pad. Hier overwoog ik nog even om een dagje rust te nemen. Omdat het nog maar drie dagen lopen was terug naar Ommen, besloot ik om toch door te gaan. Het weer was niet mooi genoeg om een dagje in een weiland te zitten lezen.

In Echten kampeerde ik weer bij de gezellige biologische boer met heerlijk boerenijs. Omdat het regende mocht Frits op stal naast de kalfjes.

En regen de dag erna, zoveel, en ook onweer! Frits wilde schuilen onder een dikke beuk in het bos, maar ik trok hem verder. Een halve minuut later kwam de eerste knal. Frits had dus gelijk en een scherpere intuitie voor onweer dan ik. We schuilden bijna een uur onder een tweede dikke beuk en liepen daarna verlept weer verder. Een vrouw in een auto in Zuidwolde draaide haar raampje open. Ze keek heel erg boos. Toen ik vroeg wat er aan de hand was zei ze dat ze dit zielig vond voor de ezel, dat hij met bagage moest sjouwen. Ze was het er niet mee eens. Ik antwoordde dat ezels heel sterk zijn. De volgende keer zou ik vragen of zo iemand vlees eet, dat vind ik nog veel en veel zieliger voor een dier. Harm belde me toen ik bij Zuidwolde liep: ”Wil je met de auto en de trailer? Want ik ben toch bezig ezels te vervoeren”. Het was een overweging, maar ik besloot toch door te lopen, het was nog maar 1,5 dag.

Omdat het de laatste nacht was, en het weer niet best, heb ik bij de Kruidenhoeve binnen geslapen. Frits mocht in het weilandje naast ezel Midas en de lama, die hem misschien wel bekend voorkwamen, want ik was hier nu voor de derde keer.

De laatste etappe, gek idee, weer bijna helemaal rond. Het ging nogal automatisch, na een maand lopen, had ik zo mijn ritme gevonden. Ineens was ik er, we werden verwelkomd door Harm, Jan en Arjan. Frits herkende de stal en zijn maatjes en ging meteen zijn gewone gang.

Ik ging met Harm naar de winkel om taart te halen en de ingredienten voor de beloofde kaasfondue. Heel aardig dat mijn beide buurvrouwen Annette en Joyce me kwamen ophalen. Nu konden mijn spullen in een modern soort ezel op 4 wielen. Ik miste Frits wel heel erg, die eerste dagen.

 

2. Nu in Schoonloo

Beste lezers, Ruim anderhalve week kwam ik geen computer tegen. Nu bij manege Knollegruun in Schoonloo mag ik even computeren op het kantoortje. Inmiddels heb ik heel veel etappes gelopen en het gaat super! Hier de feiten:

zaterdag 30 juli, Ommen- Nolde, 16 km;

zondag 31 juli, Echten, 16 km;

maandag 1 augustus Uffelte, 20 km;

dinsdag 2 augustus, Noltinge, 5 km;

woensdag 3 augustus, Diever, 2 nachten

vrijdag 5 augustus, Appelscha, 20 km;

zaterdag 6 augustus, Westerveld, 16 km;

zondag 7, Tynaarlo 18 km;

dinsdag 9, Eext, 17 km;

woensdag 10, Drouwen, 15 km;

vrijdag 12, Exloo, 18 km;

zaterdag 13, Emmen, 16 km;

zondag 14, Sleen, 10 km;

maandag 15, Gees, 12 km;

dinsdag 16, Eursinge, 22 km;

woensdag 17, Schoonloo 19 km.

Frits loopt dus geweldig, zelfs hele stukken los achter mij aan. Ik ben hem nu ook aan het leren los voor me uit te lopen, want dan hoef ik niet steeds om te kijken.

We hebben veel verschillende soorten slaapplekken gehad. Soms stond Frits naast me aan een stick, soms had ie een paardenbox en soms een wei. Hij is zijn tijdens deze reis ontwikkelde gewoonte om een keel op te zetten als ik uit zijn zicht verdwijn, nog niet kwijt. Het is eigenlijk heel aandoenlijk en ik probeer me maar niet schuldig te voelen over de herrie die hij veroorzaakt. Zijn hoeven houden zich goed, zijn vacht is glanzend en je kunt vooral aan zijn achterpoten zien dat hij spieren ontwikkelt. Ook de dikke grasbuik is verdwenen. Ik zelf heb ook stevigere kuiten gekregen van al die kilometers.

Aan de rand van het Fochteloerveen hadden we een prachtig uitzicht over een enorm weids landschap. De volgende dag gingen we dit veengebied oversteken. Ik zag en hoorde twee kraanvogels! Ze broeden daar en dat is ook de enige plek in Nederland. Van de boswachter van Natuurmonumenten kregen we speciaal toestemming om het veen over te steken via het fietspad. Dit gebied is officieel verboden voor paarden, voor ezels hebben ze natuurlijk geen regels. Maar de boswachter zei dat ik erdoor mocht en hij hielp me heel vriendelijk om Frits over een slangenrooster (een soort wildrooster, maar dan met de spijlen dichter tegen elkaar aan) te laten lopen. De dag eindigde in Westerveld, waar Frits een weitje had naast 3 schapen.

Hier besloot ik om het noordelijkste stuk van het Drenthepad af te snijden en door te steken naar het Drentse Aa gebied. Het noordelijke stuk leek me te druk met plaatsjes en grote wegen en te open gebied. Bovendien gaf mijn boekje klaphekjes en overstapjes in weilanden aan en geen campings, alleen een Golden Tulip hotel. Niet erg geschikt dus. Het was nu wel spannend, want ik moest gokken waar ik een camping kon vinden, omdat ik buiten de route om ging, die overigens heel prachtig was. Hier in Drenthe kun je dus drie tot vier uur door de bossen en velden lopen zonder iemand tegen te komen. In Vries ontmoette ik oom Cees en tante Conny uit Groningen, die een hele zoektocht moesten doen om mij te vinden. S’avonds kwam ik spontaan aanzetten bij een mini-camping in Tynaarlo. Jan Hendrik en Renate hadden twee paarden, drie kinderen en een Tibetaanse vluchtelinge als gast. Ze nodigde me uit om mee te eten, daar leerde ik het Tibetaanse woord voor ezel, wat ik inmiddels weer vergeten ben. Zij reageerde er heel enthousiast op, want voor haar was deze manier van reizen heel vertrouwd en een herinnering aan haar land. Frits heeft bij hen een nieuw reizigersstalletje ingeweid, want mijn komst opende voor hen het idee om in de folders aan te geven dat paarden welkom zijn op hun camping.

Na een dagje rust in Tynaarlo ging ik verder Oost-Drenthe in. Ik ervaarde dit als de meest ongezellige streek van mijn wandeltocht. In Valthe sliep ik binnen, alleen in een soort groepsherberg en Frits stond in een paardenbox met een ijzeren hek ervoor. Allebei wel droog, want het was petweer, maar absoluut niet sfeervol. Maar dit hoort ook bij zo’n reis: vrede hebben met alle plekken die ik kan vinden. Ik kon het journaal kijken, maar het weerbericht was niet hoopvol.

Vlakbij Drouwen in Bronnegerveen (voorheen nog nooit van gehoord!) hebben we twee dagen in de regen doorgebracht. Wel heel handig, dat ik een tarptentje heb voor Frits, want ik kan er ook onder zitten lezen bij slecht weer. Mijn benzinebrander begaf het, ik wordt niet snel chagrijnig, maar nu wel. Want ik dacht dat ik wel naar huis kon gaan als ik niet kan koken, geen thee kan zetten en geen warme kruik kan maken. Maar mensen op de camping leende me een waterkoker, gaven me zakjes soep en warme chocolademelk, zodat ik in ieder geval warm drinken had. Frits was boos, na 1,5 dag in een weiland aan de stick moeten staan, want dat vindt hij niet leuk. Op deze camping heeft Frits de stick losgetrokken en sjouwde hij met touw en stick over het prachtig gemaaide campinggras waar hij niet mocht komen. Ik kreeg Frits snel te pakken maar heb door dit voorval de stick laten liggen. Ik merk dat ik steeds op mijn spullen moet letten want anders laat ik overal wat liggen. En materiaalpech kan de tocht behoorlijk dwars gaan liggen, want ik heb echt alles wat ik bij me heb hard nodig. Harm en Jan hebben me in Sleen een nieuwe stick gebracht, voer voor Frits en pizza’s die we samen hebben opgegeten.

Na veel regen had ik genoeg van natte sokken en schoenen. Op de manege in Emmen konden we gelukkig ook allebei binnen slapen. Ik in een houten huisje, alleen bereikbaar via een enorme blubberzooi, en Frits in een paardenbox. Met een geleende fiets kon ik naar de Albert Hein om een maaltijdsalade te halen. Uiteindelijk heb ik maar 2 dagen niet kunnen koken. Het kapotte brandertje is nu bij Bea in Assen. Zij kwam zondag een gasbrandertje brengen en liep gezellig een stukje mee.

In Gees ben ik bewust vroeg gestopt want het was mooi weer! Eindelijk geen natte voeten meer! Gees is een prachtig dorp, de huizen hebben er versieringen van riet in traditionele stijl. Drenthe is geweldig mooi voor zo’n tocht. Ik heb inmiddels zeer veel heidevelden gezien, die nu allemaal bloeien. Om sommige heidevelden moet ik heen lopen vanwege de wildroosters waar Frits niet overheen kan. De drukte valt me nu mee, ik kan echt een hele dag lopen en maar 5 fietsers tegenkomen en een enkele wandelaar.

Gisteren liep collega Janine mee van Eursinge naar Elp, ook weer een schitterend traject. Vijf minuten nadat we uit het bos waren gekomen, kon ze een bus terug naar haar auto nemen. S’avonds at ik cantharellen, want die hadden we gevonden in het bos.

En nu heb ik een dagje rust op een manege. Hier is een ponykamp met allemaal paardenmeisjes, ze vinden Frits allemaal heel leuk dus die krijgt genoeg aandacht. Ze willen alles weten over ezels en hoe ik dat allemaal doe tijdens deze tocht. Dit is de week van het bezoek want vandaag kwam Stanny. Vertoeven op zo’n manege is erg praktisch, er zijn kruiwagens, poepscheppen, hooi en brokjes, alles wat ik nodig heb voor Frits zijn verzorging. Ik krijg nog zin om te gaan leren paardrijden, of op ezel Roza, die bij Harm staat, zij is net zo groot als een paard.

Morgen ga ik verder langs de herinneringsplaatsen van kamp Westerbork. Nog ongeveer 5 etappes en ik ben weer terug in Ommen. Het lopen op deze manier bevalt me heel goed, soms is alleen koken een beetje ongezellig, maar dat moet thuis ook. Ik heb veel leuke gesprekjes onder weg en iedereen is enthousiast en vindt het mooi wat ik doe, dat is bemoedigend. Het gaat heel ontspannen. Nu weer naar Frits, een plak hooi brengen en een halve kilo biksbrokjes. Als een ezel steeds in een wei staat, moet je hem geen krachtvoer geven, maar een ezel die zoveel loopt mag af en toe snoepen van krachtvoer, hij vindt het heerlijk.

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

0 gedachten over “1. Helemaal rond 2.Nu in Schoonloo

ConnyGeplaatst op  11:58 pm - aug 21, 2011

Oeff wat een pech:regen,niet kunnen koken,koud en nat. En dan toch volhouden. Maar nu gelukkig volop zon, en Ommen komt in zicht.’t Zal gek,maar ook heerlijk zijn straks weer in je eigen bed te liggen.Je hebt het toch maar gepresteerd, zal een tevreden gevoel geven.Groeten aan Frits, Cees en Conny.

Cees DonkerGeplaatst op  11:34 pm - aug 18, 2011

Hoi Margo,
Wat ontzettend leuk zo’n verslag te lezen.
Ik heb die streken in m’n eentje gelopen maar dit is wel heel bijzonder om dat met ezel te doen.
Goed van je om dat zo vol te houden na al die tegenslagen, ik had allang de pijp aan maarten gegeven.
Ik hoop dat je het volhoudt en gezond met Frits in Ommen aankomt.

groetjes…

Cees Donker

Laat je bericht achter