• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

5 juli: we leven en lopen goed

5 juli: we leven en lopen goed

hallo lezers,

5 juli en alles is ok; We lopen nu al een dikke week door Noord-Fankrijk en het is beslist niet saai. Het is wel zo dat ook hier op de grande randonné niemand anders loopt, althans wij zijn nog geen enkele andere wandelaar tegengekomen, Op de santiago-route langs de Maas en de weg naar Vezelay schijnt het wel druk te zijn. maar ik heb deze route gekozen omdat ik met de ezel niet door Luik, Namen en Reims wou lopen. De helft van onze 4 maanden lopen zit er nu op, 750 km gedaan , ik op 2, Frits op 4 benen; Ik ga ervan uit dat de komende 2 maanden dan ook goed zullen gaan. Rustig door blijven lopen, niet te grote afstanden per dag en goede weitjes vinden voor Frits, dat is onze formule.

Hier eerst de feiten van de afgelopen 10 dagen:

dinsdag 26 juni Corbion, 12 km, laatste stadje in Belgie, gekampeerd bij een koeienboer

woensdag 27, 16 km, bij een boer met een rommeltje in Floing

donderdag 28, 11 km, Chaumont, Sedan door, gekampeerd bij gepensioneerde boeren, hele aardige mensen

vrijdag 29, 14 km, Chemery sur Bar, gekampeerd bij een koeienboer, duurde even voor ik een plek had

zaterdag 30 juni, 15 km, schapenwei van de burgemeester in Oches, dorp met 48 mensen

zondag 1 juli, 15 km, wei van de broer van de burgemeester in Briquenay

maandag 2 juli, 9 km, camping municipal, Grandpre

dinsdag 3 juli, 12 km, weitje in Chatel Chehery, kamperen op grond die helemaal schuin ligt

woensdag 4, 14 km, camping Varennes en Argonne,

donderdag 5, 10 km, camping a la ferme, geitenbedrijf

Hier in Noord Frankrijk vind ik het gemakkelijker lopen dan in de Belgische Ardennen, de hellingen zijn minder steil; de paden droger en beter. Ik vind lopen door het boerenland leuker dan door bos; de bostrajecten zijn hier best lang, soms 10 – 12 km zonder huis of dorp; Bij zo,n lang bostraject voel ik me opgesloten , want ik kan me niet orienteren op uitzichten; En het gaat dus alsmaar door dat bos. In het begin van Frankrijk moest ik even wennen aan het nieuwe routeboekje, met ander kaartbeeld en net een andere manier van markeringen langs de route, daarom liep ik de tweede dag goed fout, en moesten we 2 km terug over een asfaltweg en die was echt glad vanwege de regen, Frits had een tergend langzaam tempo. Bovendien was er onweer die dag en ook dan krijg ik de ezel niet goed vooruit; Dat levert wel eens frustraties op, als ik Frits niet vooruit krijg, een soort symbool voor dingen in mijn leven die niet lopen zoals ik dat wil…….Maar 2oo kg beest wint het echt van mij en dan moet ik me overgeven aan zijn pas, ook al is die voor mijn gevoel dan 1 km per uur.

Het lukt dus altijd om een slaapplaats voor ons beiden te vinden; Af en toe een camping en dat is luxe, want dan kan ik douchen en de afwas doen met warm water en vind of krijg ik een stoel. Meestal vinden we ergens in een dorp een weitje. Heel gebruikelijk is dat de mensen je naar de burgemeester sturen; dat is in een klein dorp meestal de grootste boer en die heeft zelf wel een stukje grond of weet iemand; In zo;n weitje maak ik met touw een privé stukje voor mezelf want Frits gaat spelen met de tent en met alle spullen, hij weet ook in welke tas wortels en appels zitten, daarom moet ik het afschermen voor hem; als de wei heel groot is, zet ik een stukje wei af voor hem en ga ik daar net buiten staan; Frits blijft me voortdurend in de gaten houden;

Soms komen de eigenaren van de grond vragen of ik wat nodig heb en brengen ze me wat lekkers of een paar eitjes van hun kippen. Soms is het ook heel basaal en doe ik het met de spullen uit mijn tassen en heb ik in de wei alleen een paar emmers water. Frits wil geen oud water waar eerder pony;s of koeien uit gedronken hebben, dan moet ik vragen om vers water. Als ik boodschappen wil doen, moet ik Frits ergens aan een paal binden bij de supermarkt, dan gaat ie staan balken, inmiddels weet hij wel dat ik ook altijd wortels voor hem koop;

Nu de laatste 3 dagen is het warm, dan draaien we tropenrooster en lopen we al om 8 uur, dan hebben we ook rond 2 uur in de middag alweer een nieuw plekje gevonden; op deze manier hebben we geen hele dagen rust nodig waarbij we dan helemaal niet lopen, want er is voldoende tijd voor rust als we al zo vroeg aankomen; Mensen leven hier in noord Frankrijk heel sober en veel op zichzelf, ze hebben me nog niet uitgenodigd om te komen eten; Zo,n beeld had ik wel van Frankrijk, hele families die samen gezellig samen buiten eten en waar er dan makkelijk eentje mee kan eten; maar dat beeld past meer bij Bourgondie en bij heel mooi weer;Echte grote spannende avonturen heb ik niet meegemaakt de laatste dagen; De grens oversteken bleek te bestaan uit een rivier oversteken en die was best lastig want er lagen enorme balken in van gekapte dennen, na een flinke strijd lukte het om Frits erdoorheen te loodsen; ook is het spannend als ik de route niet goed kan vinden, dan moet ik soms stukjes terug of heen en weer om te zoeken, Frits snapt dat niet zo goed, maar gaat wel steeds mee als ik heen en weer loop te zoeken; een ander probleem dat ik tegenkwam was gesmolten chocolade in mijn rugzak, tja, bij mooi weer kan ik dus geen chocola kopen, en toen het ineens mooi weer werd moest ik op een ochtend een hele grote reep wegwerken omdat die erg zacht was en ik geen tweede rugzak met chocoladefondue wilde;

In dit gebied zijn veel oorlogsmonumenten en kerkhoven, vooral van de eerste wereldoorlog; dat vind ik niet fijn van sfeer en ik begrijp ook niet dat men daar touristische attracties van maakt; Attracties trouwens waar niemand op af komt, ik zie er geen enkele auto op de parkeerplaatsen; Gisteren kwam ik ineens wel Nederlanders tegen die een rondje deden om zo;n kerkhof, wel leuk om even een praatje te maken; Wij waren net teruggekeerd naar de grote route forestiere want het kleine paadje van de GR ging zeer steil naar een beekje naar beneden en daar had Frits geen zin in; Gisteren hadden we ook een ingestorte brug en moesten we door een riviertje. In Nederland ervoer ik Frits niet zo als koppig, hier wel, nieuwe en lastige situaties moet hij heel lang bestuderen en bekijken en erover dromen voordat ie het aandurft; het stelt mijn geduld op de proef; als teruggaan echt geen optie is, lukt het uiteindelijk wel dat hij meegaat; Vandaag had ik genoeg van eenzame dagetappes in het bos en ben ik via de kaart en via veldweggetjes gegaan, heerlijk om weer uitzicht te hebben; bij een eenzaam huis kreeg ik stokbrood, kaas, mineraalwater en een tomaat en Frits een emmer water en gras, dat zijn leuke dingen die zo’n tocht de moeite waard maken;

Het regent nu enorm. Ik kwam hier vanmiddag op de camping bij het geitenbedrijf aan en ik was de enige gast, inmiddels zijn er nog een Nederlands stel met een auto gekomen en een Duits gezin met een kampeerbus; dat is gezelliger; Frits had eerst de oude ponywei gekregen, maar hij at daar niets, de pony,s hadden al het lekkere gras opgegeten en alleen brandnetels en boterbloemen laten staan; dus ik ben gaan vragen om een andere wei, vind ik best lastig zulke dingen vragen, echter het is gelukt, op zijn nieuwe plekje ging hij meteen lekker grazen.

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Laat je bericht achter