• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

weekendje Injas

weekendje Injas

Beste lezers,

In het weekend van 22 en 23 augustus liep ik wederom met een ezel. Het is verslavend. Het is zo heerlijk om zonder bagage te lopen en het contact met zo’n groot beest vind ik prachtig. Nu was Injas (of Inas ?) door Ezelstal De Edelingen aan mij toegewezen. Ik had eraan gedacht om Inanna weer te reserveren, maar ervaring met verschillende dieren leek me belangrijk om straks goed aan te kunnen voelen met welke ezel ik naar de Middellandse Zee in Frankrijk ga lopen.Toen ik hem zag schrok ik, want hij was flink groter dan Inanna en dus ook sterker. Maar Injas is een geweldige loper. En wat bijzonder aan hem is, is het feit dat ie verschillende tempo’s kan lopen. Bij de meeste ezels moet het baasje zich aanpassen aan het ezeltempo, Injas kon zich aan verschillende mensen-loop-tempo’s aanpassen.

In de ochtend liep Renee met mij mee en haar tempo is zeer gestaag, zie ook haar eigen verslag (waarvoor dank !) Nadat ik haar naar de bus in Hengelo heb gebracht, rond 14.00 uur moest ik nog zo’n 15 km, dus ik ging in flink looptempo en Injas bleek dat erg leuk te vinden en liep geweldig mee, zodat we om half 7 op een boerderij-camping in Ruurlo waren. En uiteindelijk heb ik dit weekend met Injas zo’n dikke 40 km gelopen: dat zijn de afstanden die ik in mijn hoofd heb voor een langere tocht, tussen de 20 en 25 km per dag. En dat blijkt dus makkelijk te kunnen met een getrainde ezel.   

Maar soms had ik Injas even niet in de hand. Dan nam hij letterlijk een loopje met me: ineens versnelt hij en neemt een spurt naar de berm om gras of kruiden te snoepen. En dan weet ie ook dat ik hem niet kan houden en mee moet hollen. Niet toegeven, flink aan het touw sjorren wat aan het tuigje om zijn kop zit is dan de enige oplossing om hem weer te laten lopen. 

Ik had een beetje slordig ingepakt, maar dit weekend was er overvloed. Op de camping lag een stapeltje keukenhanddoekjes, waarvan ik er eentje kon lenen voor na het douchen, want ik was mijn handdoek vergeten. Ik was soep aan het koken en mijn gas was op, niet lekker half gare pasta en groente, ik had gedacht dat ik wel 5 dagen met een gasbusje toe zou kunnen. Vriendelijke caravankampeerders hadden nog een busje gas voor me, toen ik ging vragen of mijn soep verder bij hen mocht koken. De boerderij had ook verse eieren en ik wat te weinig broodbeleg. Onderweg veel rijpe pruimen en appels aan bomen en vlak eronder op de grond. Al het gevallen fruit is voor Injas: ezels zijn dol op fruit. Ik vind het wel heel wonderlijk dat zo’n groot beest van toch zo’n 200-300 kg kan leven (en lopen !) op alleen maar gras en water.

Injas durfde een bruggetje niet over. Er zat nauwelijks water onder, maar op de houten planken zat gaas gespijkerd zodat mensen niet uitglijden als de planken nat zijn. Injas kende dit blijkbaar niet en  bleef stokstijf staan. Ineens kwam ik op het idee om het touw, waaraan ik stond te trekken om hem over het bruggetje te krijgen, los te laten en aan Injas te laten zien dat het bruggetje veilig was. Dus ik liep heen en terug en weer heen. En Injas….. begon uit zichzelf te lopen en volgde me. Als het bruggetje mij houdt, dan hem ook volgens ezelgedachten, niet wetend dat hij 5 keer zo zwaar is als ik.      

Twee aardige mensen kwam  ik tweemaal tegen en met wie ik een praatje heb gemaakt: Hans en Paulien uit Apeldoorn. Zij waren op de fiets aan het genieten van de mooie omgeving en het mooie weer. 

tot de volgende keer ! Margo

Met Margo op pad

En Inas natuurlijk, onze leraar en liefdevolle met(g)ezel die voornamelijk geinteresseerd was in het vullen van zijn maag, maar laat ik bij het begin beginnen. Margo nodigde me uit om een aantal uren mee te lopen omdat ze weer ging trainen voor haar uiteindelijke ezeltocht naar Frankrijk. Uiteraard was ik daar helemaal voor te vinden, van huis uit opgegroeid met dieren om me heen, leek me uitermate boeiend om me in dit avontuur te begeven. Margo kreeg Inas toegewezen, een mannetjes ezel van toch behoorlijke omvang, die meteen begon uit te testen hoe de verhoudingen lagen, maar nadat uiteindelijk Margo het touw letterlijk in handen nam, gingen we op pad.

Wat een ervaring zeg, zodra Inas door had dat de aandacht verslapte schoot hij de berm in om te vreten. Op een gegeven moment was ik aan de beurt; en ja hoor Inas voelde meteen een andere leider die bevendien flink kleiner was dan hijzelf, dus daar ging ik met ezel en al de berm in: het moment om wakker te worden en te laten zien wie de leiding had: ik moest er ontzettend van grinniken, wat een meester van een ezel en wat een geweldige ervaring.

Uiteindelijk liep hij braaf mee, zelfs in mijn lagere tempo en wanneer Margo met hem ging wandelen en ik knal voor zijn neus ging lopen paste hij zijn tempo keurig aan en bleven we toch gevoelsmatig in contact: haptonomie met ezels.

Ik heb genoten: Margo en Inas bedankt ! Renee

 

         

Dank voor het delen en liken.

margometezel

0 gedachten over “weekendje Injas

nellekeGeplaatst op  9:03 am - sep 4, 2009

Ha Margo, wat heerlijk om je verhalen te lezen. Ik ga je op de voet volgen (via de weblog dus haha)
Liefs van Nelleke

Laat je bericht achter