• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

weerstand en overgave

weerstand en overgave

Goede vrijdag 22 april en stille zaterdag 23 april

Beste lezers,

Ging het de vorige wandelingen uitstekend, ineens kan het weer anders gaan met het ezelwandelen. Ik wil heel graag Frits een aantal nieuwe dingen leren en een paar dingen afleren. Het nieuwe dat ik hem wil leren is meer in mijn tempo lopen. Ik wil vaak net iets sneller dan de ezel en tot nu toe pas ik me aan, maar uiteindelijk moet hij gemakkelijk mijn tempo kunnen overnemen. Een wandelezel ruikt onderweg graag aan elke hoop paardenstront die hij tegenkomt. Voor hem is dat zoiets als het dagblad lezen: hij wil precies weten wie er allemaal langs is geweest, een merrie of een hengst en wanneer dat was, vandaag, gisteren of al eerder. Hij gaat ook altijd aan zijn eigen poep van een week geleden ruiken als we er weer langslopen, ik merk dat hij wel ontdekt dat het van hemzelf is, want hij is er sneller mee klaar. Maar in ieder geval wil ik dat hij langs een hoop stront kan lopen zonder zijn neus naar beneden te doen, want midden op een asfaltweg waar ook ander verkeer langs komt is dat hinderlijk en kan gevaarlijke situaties opleveren. En op zandweggetjes is het minder erg, maar het kost wel steeds tijd. Hij moet leren dat hij mag ruiken als ik het oke vind, en anders niet. En ik wil hem laten doorlopen als we langs paarden of pony’s komen. Al met al een hoop doelen en voor ik die bereik gaat Frits eerst Frits in de weerstand. Hij doet dan precies wat iedereen denkt over ezels, namelijk niet lopen en zich schrap zetten. Jan, de paardentandarts leerde me een handigheidje met een lang touw dat ik achter zijn achterpoten span. Als ik dat touw dan ook door zijn halster haal en aan de voorkant trek, dan moet Frits wel lopen want als hij dat niet doet, dan trek ik zijn achterpoten onder hem vandaan en valt ie op zijn kont.  Maar hoe meer je trekt, hoe meer Frits zich schrap zet, dus dan wordt het een strijd, waarbij ik heel hard moet werken om die te winnen en wat soms ook niet lukt.

Op Goede Vrijdag ging ik op pad met twee kennissen waarmee ik samen het hele Pieterpad heb gelopen. Zij hebben het ezelwandelen op zijn slechtst ervaren met een ezel voortdurend in de contramine. Ongelooflijk hoeveel hulp er kwam toen ik erom vroeg. Eerst kwam Harm op zijn motor aangereden om daarna Frits een zetje te geven. Daarna kwam een vrouw met een bak water en toen dat niet hielp gingze met haar auto zacht achter Frits aanrijden. We zijn ook nog geholpen door een boer met een trekker en een sterke paardenmenner die we achter zijn aardappels vandaan haalden. Uiteindelijk is Willem van het pension gekomen met zijn zoon (Willem is ook een ervaren ezelwandelaar) en is meegelopen tot we er waren.

En toen? Ik wist het niet meer, maar ben s’avonds bij Frits in de wei gaan zitten om waar te nemen wat er was en te proberen te communiceren met Frits. Dit zou je ezelfluisteren kunnen noemen. Hij liet me weten dat hij niet goed mij kan volgen als ik twijfel. Als ik ga denken dat hij een te grote en te sterke ezel voor mij is, hoe kan hij dan mijn leiding accepteren? Dus ik mag niet twijfelen. En dat is best lastig, want als hij ook maar even niet meeloopt, sluipt de twijfel er al in. Omdat ik de strijd met de ezel kwijt wilde ben ik via zijn nek bovenop hem geklommen en heb zo een kwartier op mijn buik bovenop hem gelegen. Om hem te laten voelen dat ik ook kan ontspannen in plaats van trekken en om alle spanningen los te laten.

En de volgende dag? De kennissen wilde liever zonder ezel lopen, wat ik me in hun geval ook wel kan voorstellen, dus zij gingen hun eigen weg. En ik beleefde een wonder: Frits liep weer heel ontspannen mee, zonder enig probleem. Onderweg had ik gezellige praatjes met mensen en ik werd spontaan uitgenodigd om mee te komen lunchen door een aardige man met zijn gezin. Een wijze les was over weerstand en overgave…..

 

   

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Laat je bericht achter