• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Maandelijks archiefnovember 2009

ezeltraining en planning

Beste mensen,

Inmiddels is Frits dus van mij. Hij herkent me ook al als ik hem ga ophalen uit de wei voor een wandeling. Ik ben flink aan het oefenen met hem, elke week een dag wandelen. Hij kan heel goed lopen, maar is op dit moment mij’n gezag aan het uitproberen. En dat doet ie door stokstijf te blijven staan, soms maar 5 minuten en soms een heel uur. Ik krijg hem altijd weer aan het lopen, maar je moet niet vragen hoe. Afgelopen zaterdag had ik zo’n genoeg van zijn stilstaan-fratsen dat ik wegliep en uit het zicht van hem tegen een boom ging zitten. Binnen 5 minuten kwam ie uit zichzelf aansjokken, struikelend over het touw aan zijn halster. Hopelijk was dit vrijwillig naar mij toekomen een signaal dat ie wel wil lopen! Ik heb voor hem gekozen en nu mag hij ook zelf kiezen om mij te volgen.

Ik vind het bijzonder merkwaardig, eigenlijk bijzonder treurig dat zo ongeveer alle mensen de overtuiging in hun hoofd hebben dat ezels koppig zijn en niet willen lopen. Ik ben van mening dat dit de ezelziel niet steunt, maar juist omlaag haalt. Ik word er zelfs boos om: Hoe haalt een mens die nog nooit met een ezel gelopen heeft, waarschijnlijk niet eens een ezel geaaid heeft, het in zijn hoofd om hier een mening over te hebben ? En ezel Frits moet dan in z’n eentje opboxen tegen zulke collectieve overtuigingen en bewijzen dat ie wel loopt. Ezels hebben door hun wijsheid en nederigheid lijden op zich genomen. Het is echt tijd dat dit verlost wordt en dat mensen anders over ezels gaan denken.   

Aan goede voorbeelden ontleen ik steun: Jacques Clouteau die met ezel Ferdinand wel 30.000 km heeft gelopen, bepakt en bezakt, 2 jonge mensen met ezel Jonas van Rotterdam naar Kroatie vorig jaar, een Ierse vrouw met een dochter van 9 met muilezelin Joana dwars door de Andes, Jozef en Maria op weg naar Betlehem en op weg naar naar Egypte, Jezus met zijn triomptocht (!) in Jerusalem op een witte ezelin. En dan nog al die dappere werkezels die in arme landen voor hun baasjes braaf en trouw hun werk doen. 

Ik ben ook bezig om een adres dichterbij Zwolle voor hem te zoeken, want ik zie nu al aankomen dat ik na de tocht niet van hem af wil en wil blijven wandelen met hem. Ook ben ik mijn eigen uitrusting: een pakzadel en tassen, halster en halstertouw, en een deken voor onder het pakzadel aan het organiseren.

Mijn planning is om op dinsdag 8 juni te vertrekken en rond 20 september weer terug te gaan naar Nederland. Ik heb dan 15 weken voor naar schatting 1500 km. Dat is goed te doen voor een mens en een ezel. “‘Hoe ga je terug’? ” vraagt bijna iedereen. Ik laat me ophalen met een auto met een paardentrailer er achteraan waar Frits in kan. “‘Dat is toch zielig voor de ezel, dat ie in zo’n hok moet”‘. Ja, net zo zielig als voor mij, want ik moet dan ook in een auto na drie – en een halve maand buiten leven. 

tot ziens ! Margo

 

 

 

Dank voor het delen en liken.

1. Zo niet! 2. Frits

Lieve lezers,

12 september.  Ik heb lopen klungelen. De ezels van vandaag deden alles wat mensen altijd zeggen over ezels: koppig zijn, midden op de weg stil blijven staan, dwars op de weg gaan lopen, terugkeren, gras eten……..Ik probeerde er twee, en ben hooguit 5 km van de ezelstal weggeweest.

Geen goed voorbeeld van hoe ik het zou willen. Ik had slecht geslapen, akelig gedroomd, te hard gewerkt de afgelopen weken, zorgen in mijn hoofd over binnenkort geen werk meer. En die ezels voelen dat en laten dan weten dat ik die dag beter in de berm kan gaan liggen uitrusten dan kilometers draaien. Dus ik heb geheel de inhoud van mijn thermoskan thee van bijna een liter langs Achterhoekse weggetjes zitten opdrinken. Als uitrusten voelde dat niet, ik was bekaf aan het einde van de dag van het lopen zeulen met die ezels en van het piekeren waarom het nou niet liep.

Laat ik dit maar snel vergeten, want dat doet de ezels geen eer aan. En ik vind het toch heel bijzondere, intelligente en hooggevoelige dieren. Toen ik in Marokko van de ezeldrijvers niet verder mocht lopen en op een ezel moest, omdat ik mijn scheenbeen aan een rots had opengehaald, voelde ik me heel koninklijk.   

Dus het wordt tijd voor mijn eigen ezel en niet steeds een geleende. Ik lees zo veel mogelijk boeken om op de hoogte te zijn van alles wat ik moet weten als toekomstige ezel-eigenares. Ik probeer in te voelen wat voor soort ezeltje het moet zijn dat met mij mee wil, in ieder geval een pittig dier dat van lopen houdt, eentje die niet snel bang is, pontjes op durft, sterk, maar niet zo sterk dat ie mij de baas is. Als ik er eentje heb, laat ik het jullie weten.

tot de volgende keer, Margo

 

Hallo beste lezers,

Sinds vrijdag ben ik eigenaresse van ezel Frits. Ik moet hem nog betalen, maar ik heb besloten dat komende week te gaan doen. Woensdag en vrijdag heb ik met hem gelopen en dat ging zo goed, dat ik voelde dat ik mijn tocht naar de Middellandse Zee, zo’n 1500 km, met hem aandurf.  Frits is bruin met grijs, een stevige vent, ziet er sterk uit, en is drie jaar oud.  Het is heel  grappig hoe hij loopt, want hij zet zijn hoeven heel zacht neer, je hoort hem nauwelijks. Hij houd heel erg van knuffelen en aandacht.

Het is een ezel met een bijzonder verhaal. Op mijn verjaardag kreeg ik een berichtje of dat deze ezel wellicht iets voor mij zou zijn. Wat een verjaardagskado ! Michel van Ezelstal de Edelingen had hem een tijdje geleden gekocht met de bedoeling om hem op te nemen in de kudde van loopezels voor zijn klanten. Maar enkele weken weken werd Frits zodanig behandeld door sommige andere ezels (de gehele kudde bevat 32 dieren) dat ie wonden had aan zijn poten. Frits is zo zachtaardig, dat ie zich niet verdedigt, hij wordt verstoten door de kudde. Dit was de aanleiding dat Michel besloot hem te verkopen. En nu ben ik de gelukkige bezitster en heb ik de eer om hem te helpen zijn zelfvertrouwen terug te krijgen.

Eerst vond ik Frits maar een gekke naam voor een ezel, want het is echt een naam voor een mensen-man. Het heeft wel humor, die naam. Frits komt van Frederik en die naam betekent ”machtig door  vrede”‘  en dat past zeker bij hem. Ik ben benieuwd hoe de fransen dat gaan uitspreken, “‘friets” of zo iets.   

Het ziet er dus naar uit dat ik echt naar Frankrijk kan gaan vertrekken als ik voldoende oefen. Op het trainingsprogramma staat: veel kilometers lopen, want Frits moet zijn conditie opbouwen (en ik ook), lopen met meer bagage, een constant looptempo ontwikkelen, maar ook kunnen aanpassen aan een ander tempo, obstakels overwinnen zoals tunnels, poortjes, hekjes, boomstammen op de weg, greppels met en zonder water, een pontje op, door een stad lopen en drukke verkeerswegen oversteken. Ook wil ik hem afleren om zomaar ineens te gaan staan dromen onderweg of om met zijn bek spullen te pakken. Op dit moment heeft Frits onderweg nauwelijks de neiging om te gaan eten, en dat wil ik graag zo houden. Een echte werkezel eet niet als hij onderweg is. Zodra het pakzadel van zijn rug is na de tocht, mag ie z’n gang gaan tot de volgende wandeldag. Wat ik zelf nog wil leren is zijn hoeven verzorgen, hoefproblemen herkennen, dingen leren over ziektes.

Woensdag had ik een braamtak gepakt om als zweepje te kunnen gebruiken, Frits had de tak ineens te pakken in zijn bek en heeft dus de zweep opgegeten. Dan maar zonder en dat vind ik ook fijner. Ik vind het beter dat ie mij leert vertrouwen, dan dat ik moet dwingen met klappen. Vanaf nu ga ik ongeveer elke week een dag lopen. En ook verder met het aanschaffen van mijn uitrusting, de route uitzoeken en de financiering voor elkaar krijgen.

Onderweg kwam ik leuke mensen tegen, die het Pieterpad aan het lopen was. Op de heenweg kwam ik hen al tegen in de bus en later dus nogmaals onderweg. Bedankt voor jullie aanmoedigingen.

tot de volgende keer ! Margo

   

Dank voor het delen en liken.