• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Maandelijks archiefmaart 2012

Nog maar 5 weken

En dan vertrekken we richting de Middellandse Zee. Werkzoekend zijn zijn heeft ook zijn voordelen want nu heb ik de tijd om mijn grote tocht heel goed voor te bereiden. De laatste maanden hebben Frits en ik elke week minstens een hele dagtocht gemaakt. De spieren moeten getraind blijven, zowel bij Frits als bij mij. De ommetjes bij Ommen zijn niet zo spectaculair meer, ik ken inmiddels vele mooie routes, maar toch ontdek ik af en toe nog een verrassend mooi nieuw stukje en ik geniet van het ontluikende voorjaar . Vaak gaan er mensen mee om ook eens te ervaren hoe het is om met een ezel te wandelen. Zo wandelde ik een dag met Arjan, met Jet, met Ton, Pieter, Silvana, die ook eens met een ezel wil gaan trekken, mensen van de wandelsite.

Wat ik allemaal gedaan heb in de voorbereidingsfase:

* de route helemaal uitgezocht. En zo wordt ie: Het Pieterpad vanaf Ommen tot Bemelen. Het Pieterpad gaat door veel steden: Doetinchem, Venlo, Roermond, Sittard en Maastricht. Met behulp van de topografische atlassen zoek ik omwegen, want ik zie me al lopen met Frits op het Vrijthof.. Nee, steden wil ik vermijden. Vanaf Bemelen steek ik dus rechtdoor naar het zuiden, dan vermijd ik Maastricht en hoef ik ook niet tweemaal de Maas over. In Vise pak ik dan de GR5 tot Spa, daar stap ik over op de GR 14 door de Ardennen, dan Frankrijk in bij Sedan, vervolgens de GR 14 tot Bar-le-duc, Dan GR714 , overstappen op de GR7 tot Langres. Daar pak ik een oude pelgrimsroute via Cluny naar Le puy-en Velay. Dan GR700 tot St-Gilles en dan ben ik vlakbij de Camarque en kan ik doorlopen tot het strand in twee dagen. St-Gilles is een oude verzamelplek voor pelgrims naar Santiago de Compostela, dus wie weet loop ik nog eens een grote etappe. Wanneer? Ik heb nog geen idee.

Een pelgrim met paard maakte me aan het schrikken door me te mailen dat ik niet met een groot dier op de pont mag bij Millingen. Maar bij navraag mag Frits wel op de pont, dus dan hoef ik niet om te lopen via Nijmegen!

* Ik ben lid geworden van het St. Jacobsgenootschap. Dat is een club voor pelgrims naar Santiago de Compostela. Ik ga daar nu nog niet heen, maar het is wel voordelig om officieel een echte pelgrim te zijn. Ik hang een vlaggetje met daarop de Jacobsschelp aan de ezel en dan ben ik herkenbaar als pelgrim. Dan wordt je eerder geholpen aan (misschien wel gratis) een overnachting. Het voelt ook echt anders om een echte pelgrim te zijn. Zo’n reis krijgt dan veel meer diepgang dan wanneer het een extra lange vakantie is. En ik heb altijd een sterk gevoel gehad bij het verschijnsel pelgrimeren naar Santiago. Mijn doel is niet zozeer om de eenzaamheid op te zoeken, want alleen zijn, dat ken ik wel. Ik ga meer met het doel om te ervaren dat er overal mensen zijn die met me mee willen werken. Want wat tegengewerkt worden is weet ik ook heel goed.

* De bepakking moet anders dan vorig jaar. Want die grote tassen gaan schuiven op hellingen en heuvels ga ik zeker tegenkomen. Harm maakt nog een fantastich pakzadel met bogen die precies over de rug van Frits passen. Daar komen dan twee fietstassen aan en een deel van de lichte bepakking gaat in bagagezakken bovenop Frits. Dat is ook veel makkelijker te hanteren voor mij dan die tassen die zo groot waren dat ik er zelf in kon.

* Het lastigste om te regelen vond ik de uitkering melden dat ik er niet ben. Ze zijn niet blij dat ik mijn sollicitatieverplichtingen niet nakom, maar me tegenhouden kunnen ze niet. Wel moet ik nu creatief zijn met mijn financien, want ik krijg 4 maanden helemaal niets. Ik denk dat ik juist eerder weer een baan ga vinden, want ik laat nu wel aan de wereld zien wat voor project ik voor mezelf kan neerzetten. Met die competenties, om maar even in sollicitatietermen te spreken, kan ik toch ook een goede baan uitvoeren?

* En dan zijn er van die kleine regeldingen zoals inentingen voor Frits, les van de hoefsmid om te leren zelf de hoeven te veilen en met een mes bij te werken. En zorgen dat mijn uitrusting in orde is.

* En onderdak regelen voor de poezen, een logeeradres voor mijn fagot en een thuisblijfteam dat me volgt en bijstaat als ik trubbels mocht krijgen onderweg.

* Ton en Carolina komen me halen met hun camper en met een geleende trailer van collega-ezelwandelaar Eric en zijn dochter.

En Frits heeft geen idee wat hem te wachten staat. Maar hij volgt me overal, over enge bruggetjes, door water, dwars door de bosjes, zelfs als ik even wegduik om wild te plassen, komt ie kijken waar ik ben. Het lukt hem nu om een dik uur los te lopen zonder dat ie gaat eten, alhoewel het gras en de kruiden nu in het voorjaar wel erg aanlokkelijk worden. Knap van hem dat ie dan toch doorloopt.

Het is bijzonder om te merken hoe enthousiast iedereen wordt van mijn plan. Ik moet ook echt gaan, er komen mensen in mijn huis. Da is wel een prettig idee, zeker na die insluiper die afgelopen oktober zo’n enorme rommel maakte in mijn huis en mijn fagotten meenam.

 

tot de volgende keer.

 

 

 

 

Dank voor het delen en liken.