• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Maandelijks archiefjanuari 2017

In welk profiel pas ik?

Door banenpech kwam ik in de Bijstand. Natuur- en milieueducatie valt onder de weg-bezuinigde banen, bijna al dit soort werk wordt nu gedaan door vrijwilligers. Werkgevers die mij zouden willen aannemen, moeten mij iets anders laten doen dan hetgeen ik de laatste 15 jaar deed. En ik denk dat ze dat niet aandurven, ze nodigen me in ieder geval zelden uit voor een gesprek. In mijn oude baan gaf ik les aan kinderen en Pabo-studenten, buiten in  de natuur, ik stookte vuurtjes onder werktijd, bakte brood, bouwde hutten, legde theorie uit over ontdekkend leren, zette projecten op om te leren over de natuur. Waar pas je dat toe tussen vier muren……? Dat vraagt veel flexibiliteit van mij en van een werkgever om me op een nieuwe plek geld te laten verdienen.

Ik heb een aantal trajecten gevolgd. CV’s gemaakt in allerlei variaties want iedere banenconsulent zei: ”Als je het doet zoals ik dat vraag, dan vind je een baan”.  Als je je CV verbetert en een goed profiel hebt op internet, als je andere kleding aandoet en je verft je haar, als je een sjieke tas koopt en met mooie woorden in twee minuten kunt vertellen wat je allemaal voor talenten hebt, als je eerst gratis gaat werken om weer te wennen aan het werkritme….dan vind je wel een baan. Om hopeloos van te worden. Ik geloof niet in de strategie dat ik bij andere uiterlijke presentatie wél die mooie baan zal vinden. Ik heb een heleboel te bieden. Er zijn nog steeds meer werkzoekenden dan banen en die leren allemaal mee te doen met zichzelf oppimpen om een plekje te kunnen vinden. Ik ervaar dat als een wedstrijd. Ik wil graag met mensen samenwerken, met elkaar iets moois neerzetten. Niet strijden om het beste te passen in een lijstje van dingen die je moet hebben en kunnen, ik vind dat vreselijk: vechten om in een hokje te passen. Hoe vaak ik dat gehoord heb:” Je past niet in ons profiel”, wel meer dan 1000 keer.

In welk profiel zou een enthousiaste dame die met ezels wandelt passen? Die eigen projecten bedenkt en uitvoert, die zelf haar route kiest? Die ook niet te beroerd is – letterlijk- shitzooi op te ruimen. Daar is gelukkig geen profiel voor, laten we dat vooral zo houden.

Ik ben gelukkiger met mijn eigen onderneming. Ondernemen vanuit de Bijstand. Dat is ook een hele tour. Want elke maand moet ik alles wat ik verdien opgeven. Mijn uitkering wordt dan aangevuld. Grote uitgaven worden nooit getolereerd. Gelukkig mogen een paar pakken chocolademelk en wat krentenbollen voor tijdens een wandeling er wel vanaf, de EHBO cursus declareren kon ook nog net. Maar na de crisis van helemaal klem zitten, en alleen maar moeten solliciteren, valt dit regime me nu wel mee. Ik kan nu tenminste ergens een lezing gaan geven of een wandeling organiseren en daar geld voor vragen zonder dat ik ”illegaal” bezig ben. Ik mag onder werktijd mensen mee nemen op pad, hen de vrijheid laten ervaren van buiten wandelen, verbinding maken met de natuur en maatjes worden met een dier. Allemaal veel beter dan opgesloten zitten in een profiel.

p1020858

 

 

Dank voor het delen en liken.

Wie is hier eigenwijs?

Tja, dan wil ik andere mensen leren hoe ze leiding moeten geven aan een ezel en hoe dat toe te passen is in het dagelijks leven of in werksituaties. Dan zou je denken dat bij mij alles altijd glad verloopt en dat ik moeiteloos wandel. Dat is niet zo. Leiding geven aan een ezel betekent niet dat altijd gebeurt wat jij als mens wil. Het is ook niet zo dat jij steeds bepaalt wat er gebeurt en dat de ezel dan altijd braaf volgt. Soms is de ezel de leider, helder en duidelijk. Zo ook deze middag.

Ik keek vanochtend op buienradar, had eigenlijk geen zin om de deur uit te gaan. Ik besloot toch te gaan, ach af en toe een buitje kunnen we wel hebben. Ik zou Ravel meenemen en dan iemand ophalen om samen te wandelen.

Maar het ging allemaal anders. Het stormde enorm. De ezel had geen trek om weg te gaan. met geduld kreeg ik hem toch wel mee de stal uit. Dat was ik eerder tegengekomen vandaag, dat liever thuis willen blijven. Toch op pad. En dat lukte niet, helemaal niet. Er was zoveel storm, we moesten ploeteren pal tegen de wind in. Ravel trok me steeds de berm in om eikels te eten. Door die wind had ik niet voldoende fysieke kracht om hem tegen te houden: 50 kg tegen 350 kg (schatting), ik viel gewoon achterover op mijn billen.

Ravel was tot nu toe een bijzonder rustige ezel. Maar nu met die storm, reageerde hij met bokkesprongen, steigerde zelfs. Kinderen kunnen ook zo heftig reageren op storm. Het voelde alsof ik hem totaal niet meer de baas was, hij sprong over een greppel en sleurde mij mee een weiland in om gras te eten. Conclusie: terug naar de stal, en afbellen dat ik niet kom, dit wordt hem niet.

p1030267

Ook dat is leiding nemen: besluiten dat het even niet lukt. Ik stond te trillen op mijn benen naast een steigerende Ravel, dat is zo niet veilig. De ezel heeft het goed gevoeld: het is nu gewoon geen weer voor een wandeling. De intuitie van die dieren is zo ontzettend scherp. En wij als mens redeneren deze intuitie weg. Wie is hier nu de eigenwijze?  Als een ezel echt niet wil, dan is vaak zijn veiligheid in gevaar, bijvoorbeeld de brug is half rot, de rivier stinkt te erg, er komt onweer. Hier kunnen wij van leren. Bij het gevoel dat voor een activiteit nu niet het goede moment is, bij te veel moeten zwoegen: pas op de plaats en nu even niet. Als je toch doordramt, zou het wel eens minder gunstig kunnen aflopen.

En die tegenstand van Ravel was niet alleen het weer. Het is een gezonde ontwikkeling. Dat past in het proces van hechting aan een mens. Eerst werkt een ezel een tijd heel goed mee, ik ben nu ruim een half jaar baasje van Ravel. En dan komt een fase van ”puberen”.  Dan komen ineens alle streken uit de kast, die een ezel kan uitvreten: weigeren: steigeren, weg lopen, stil staan, alleen maar willen eten en niet lopen, uitbreken….. Noem dit gedrag geen uitproberen, dat is iets wat mensen met elkaar doen. De ezel test je niet, hij zoekt wel zijn grenzen op, maar doet dat puur vanuit zichzelf, nooit om bewust tegen jou in te gaan, nooit om je te pesten. En als je door die fase heen bent, dan ben je betere maatjes dan ooit, dan wordt je een echt team.

 

Dank voor het delen en liken.