• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Jaarlijks archief2018

reisverslag terug in de tijd

Reisverslag terug in de tijd

13 augustus: Elshof-Zwolle

We vertrekken vanaf nat gras en met een natte ingepakte tent, voor het eerst in deze maand. Zwolle is in zicht en dat merk ik aan Ravel. Het is een bekende route, we lopen flink door en na 5 uur lopen + pauze arriveren we terug op de Schellerhoeve.

12 augustus Van Haarle naar Elshof

Beetje zoeken naar de mooiste wegen, er zijn variaties mogelijk. Ik kies voor de weg naar het Boetelerveld, want dat is een mooi heidegebied. Maar we kunnen het gebied niet in omdat er een poortje is met   een veerooster op de grond, dus we moeten over de asfaltweggetjes. Door Raalte heen komen we over het industrieterrein. Daar praat ik even met de eigenaar van een showroom met hele mooie wagens. Hij verkoopt namelijk op maat gemaakte campers waar ook paarden in kunnen. Als ik veel geld had liet ik er eentje maken, zodat ik met twee ezels achterin naar bijvoorbeeld Griekenland kan rijden ….

Na Raalte overvalt ons een onweersbui. We duiken zomaar onder een carport om schuilen. We worden ontdekt en ik krijg thee van de dame des huizes. Er wordt goed voor me gezorgd. We kamperen bij de B & B van Dick en Jolanda waar ik al vaker ben geweest. Ik weet nooit zo goed of Ravel zich ook plekjes herinnert.

11 augustus: Grimberghoeve- Haarle

Avonturendag, té avontuurlijk. Voor mijn gevoel nog midden in de nacht werd ik wakker gemaakt door mijn telefoon. Het was half 5 en het was de politie van Rijssen aan de lijn. ”Mist u een ezel?” Ik had nog niks door, het laatste wat ik me herinner is dat ik in slaap gevallen was met een op hooi kauwende ezel vlakbij me. Is ie er van tussen gegaan en liep galopperend door Rijssen! Gelukkig had hij zijn halster nog om met daaraan een kofferlabeltje met mijn telefoonnummer. De politie was zo vriendelijk mij op te komen halen zodat ik samen met Ravel 4 km terug kon lopen. Daarna toch nog vertrokken naar de volgende plek, want de hele dag op een camping hangen zag ik niet zitten. Het verliep moeizaam, Ravel had vaak geen zin meer en ik werd te veel aangesproken en had ook geen zin om steeds hetzelfde verhaal te moeten vertellen. We arriveerden op een goede plek en dit keer met vaste omheining voor Ravel, zodat ik me geen zorgen hoefde te maken over ontsnappen.

10 augustus: naar Grimberg

Rustige loopdagen. We zijn nu in Grimberg, dat is net iets ten noorden van Rijssen. Sommige stukken vond ik helemaal niet mooi, veel asfaltweggetjes lopen tussen dorpen door. En saaie stukken omdat we een grote weg of kanaal over moesten. Het riviertje de Doorbraak ben ik vandaag wel 10 maal overgestoken.
Ravel deed gister sip, liet zijn hoofd hangen en maakte bokkesprongen, bleek dat ie onder de gesp van de buikriem een kleine inwendige wond had. Nadat ik het gezien en behandeld heb en stof om de gesp heb gedaan om erger te voorkomen, ging het vandaag beter. Hij at veel smeerwortel vandaag, dat helpt tegen wonden. Hij eet ook graag bijvoet, dat is goed voor de hoeven en boerenwormkruid, dat is goed tegen wormen. Wijs dier!

9 augustus: Tusveld- Het Stift

Prachtdag vandaag, met veel kado’s: mooie landschappen, regen met speciale schuiltent bij de supermarkt in Weerselo, namelijk de overkapping van de winkelwagentjes, compleet met thee en wortel van de bedrijfsleider, een super sfeervol kleine historische plaats ”Het Stift” met een kerkje uit de 12de eeuw en een complete schapenweide voor Ravel en heel hartelijk ontvangen op een kleine camping bij een schapenboer. Route was: Hoge Lutte, Everlo, Rossum, Weerselo, Het Stift. Het zijn van die kleine dingen bij allemaal bij elkaar die zo’n reis groots maken.

8 augustus: Bentheim- De Lutte

Heerlijke wandeldag vandaag: door Bad Bentheim, waar de bakker al open was om half 8 voor heerlijk brood en door Gildehaus heen, waar ik appels, wat lekkers en sap kon kopen bij een soort van ”welkoop”, dan stuk saai land, de grens over, langs de mooie Dinkel en nu heb ik een plek op een camperkampeerplaats, we hebben tenslotte ook alles bij ons op 4 ”wielen”. We zijn weer in Nederland.

7 augustus

Rustdag vandaag, even een dag niks. Na 15 dagen lopen, welverdiend. We vertoefden 2 weken op zandpaden in het magische bos van het Teutenburgerwald, waar alles gewoon leeft en niets moet, nauwelijks door dorpen en steden en dat was even schrikken om weer door het productielandschap te lopen met maisakkers, bedrijven, asfaltwegen. oh, ja, we lopen naar huis. Maar we zijn nog niet thuis en mogen nog gaan genieten van Twente en Salland. En ik was natuurlijk al wel wakker om 6 uur en Ravel stond ongeduldig te balken, maar nu een paar uur later heeft ie begrepen dat we niet weggaan vandaag.

6 augustus: Salzbergen- Bentheim

We hebben het Teutoburgerwald verlaten, zijn door de stad Rheine gegaan, daar de Ems overgestoken en lopen nu richting Twente. Even heel erg wennen aan andere sferen, ander landschap, echt een wereld van verschil. Als je zo lopend door het landschap trekt valt dat heel erg op. We liepen vanochtend een stuk langs de Vecht, ja dezelfde Vecht als die bij Dalfsen en Ommen, maar dan hier heel smal. Mooie overnachtingsplekjes gevonden bij lieve mensen: een boer met heel veel koeien, mensen met een grote tuin en dan staan we nu net naast een camping met uitzicht op maisveld, maar wel alle faciliteiten in de buurt en goed gras voor Ravel en schaduw voor beiden.

5 augustus

22 km gelopen bij 35 graden, het liep gewoon allemaal soepel. We liepen de kam af, dus nu in open land. In een dorpje leek iedereen in slaap, maar na een tijdje zoeken toch een plekje gevonden bij een boer.

4 augustus

Aangekomen bij een aardige familie met een witte pony met de naam sneeuwwitje. Ravel ziet haar lopen, maar ze staat in de weide er naast. Goed plekje na weer een mooie wandeling. En het blijft heet, alsmaar heet, en gelukkig kan ik daar heel goed tegen en Ravel ook.

3 augustus Doerenther klippen

Mooie tocht weer gehad, het bos begint dunner te worden, de kam smaller en meer open stukken ertussen. Toch is het hier nog steil, voordat we morgen echt gaan afdalen naar laagland en de Teutoburgerkam ophoudt. Teckelenburg is een prachtig stadje, dat onthoud ik om terug te komen als echte tourist. We waren net voor openingstijd al bij de supermarkt, waar Ravel hartelijk werd ontvangen met wortels door de medewerkster die net de groente aan het buiten zetten was. En van zomaar een aardige man kreeg ik 5 euro in mijn handen gestopt, dankjewel meneer! Bij een hut in het bos heb ik dus maar een roomijsje gegeten.

Er is iets met het licht, kijk maar op de foto’s, alsof er de laatste tijd ander licht begint te komen, meer goudkleurig, intenser, het valt mij echt op en voor mijn gevoel is het niet alleen het weer wat dit veroorzaakt, maar nieuwe sferen, die opvalt voor wie hier open voor staat.

Na 12 km is er een camping, de zoon zegt eerst dat het niet kan, maar even later trekt hij toch bij en we hebben een leuk schaduwrijk plekje. Ze hebben hier ook 2 paarden en de campingbazin heeft een enorme zak hooi gebracht. |
Nu ervaar ik weer dat het altijd weer goed komt, na die karige maaltijd voor Ravel gisteren is er toch altijd weer overvloed.

2 augustus

Aangekomen op de camping in Teckelenburg. Vanaf de andere kant van het dal zag ik de camping liggen en ik dacht ‘’oh, nee, niet tussen al die hutje-mutje caravans pal in de zon. Gelukkig had ze nog een veldje aan de overkant van de weg voor de kampeerders en daar staan we nu, vlakbij de paarden die ze hier ook hebben. Ravel heeft karig eten, want het gras is nagenoeg helemaal geel en heel kort en de eigenaresse begon een verhaal over te kort aan hooi, voor haar eigen paarden, terwijl ik een enorme bult zie liggen, dus Ravel kreeg een konijnen-beetje oud stro en moet het daar mee doen. Van andere campinggasten kreeg ik te horen dat deze mevrouw tegen iedereen zo onaardig doet, dus ik trek me dat maar niet persoonlijk aan. Wel sneu voor haar om zo door het leven te gaan, ik denk dan dat zo iemand ooit iets vreselijks heeft meegemaakt…. of onmachtig is zich anders te gedragen. Morgen dan maar wat langer pauze onderweg, het is droog, maar er staat toch nog zeker wel genoeg gras. Vlakbij de camping in de berm heb ik heel veel bijvoet ontdekt, dat zijn hoge planten en die vind hij lekker, dus ik haal af en toe een bundel bijvoet. De droogte is wel zorgwekkend als je zo steeds door het bos loopt: de beuken worden al bruin en het bos ligt vol herfstbladeren., we liepen vandaag echt bladeren te stampen alsof het volop herfst is, dat is bizar. De onderbegroeing is geheel verdord, het voelt als wandelen door de Spaanse Pyreneen, maar dan minder hoog.

1 augustus Holperdorp

Gekampeerd op eurocamp, maar met zeer rustige sfeer. In Nederland krijg ik soms de hele camping op bezoek als ik met ezel arriveer, hier niet, ieder doet zijn eigen ding, wel heerlijk.

Ik zit al een tijdje op mijn plekje en ineens komt er een enorme dikke camper pal naast ons staan, tja dat heb je op campings. De camper is volgeplakt met grote stickers: camperreis  van X naar Y. De mensen blijken op de terugweg en zijn dus bijna weer thuis. Wat een luxe manier van reizen, zelfs douche en tv aan boord en van alle gemakken voorzien. We hebben een communicatiestoornis want ik begrijp de taal die de man spreekt echt niet terwijl het gewoon Nederlands is, zijn vrouw zegt nauwelijks wat. Ik laat het maar voor wat het is.

Sóchtends hadden we een mooie tocht met uitzicht op het land, niet alleen het bos op de kam. Er was een pauzehut en daar was een bruggetje naar toe, het bruggetjes was geen probleem, maar daarna kwamen twee ijzere beugels waar Ravel niet doorheen kon, de grote ezel heeft een te grote draaicirkel, dus we moesten een blokje om, gelukkig goede kaart bij me, dus geen probleem.

31 augustus Bij Anke onder de appelboom voor Hilter

22 km gelopen vandaag, dat kon omdat het overal schaduw was, het was een enorm lange bosetappe. Ravel loopt heerlijk. Vorig jaar had hij veel stilstaan-buien. Dat is nu over, ik denk dat zijn gezondheid nu echt stukke beter is. Natuurlijk staat ie wel eens even stil om de situatie in zich op te nemen, bijvoorbeeld geluid, of een geur, of sporen van andere dieren.

De wandelroute gaat echt 150 km lang alsmaar door bos. Allemaal over de hoger in het landschap gelegen kam. Het is veel gravel-pad met veel stenen, wat op hoefjes een beetje vertragend werkt, maar Ravel loopt zo goed door dat we dat beetje vertraging wel kunnen hebben, zeker bij deze hitte niet erg.

Als ik het genoeg vind, nu na 22 km ben ik naar een boerderij gelopen aan de rand van het bos en daar trof ik Anke. Ze is vermoed ik van mijn leeftijd, maar leeft een totaal ander leven. Ze is oma en woont naast haar zoon met kleinkinderen, ze loopt slecht, heeft fors overgewicht. Ik voel me nu wel een jonge blom. Maar geen oordeel over haar, ze is heel aardig en zette thee voor me, deed kleren in de was en vroeg steeds of we nog wat nodig hadden, zorgzaam type dus. En ze vond het heel leuk dat we kwamen, ze maakte een hele fotoreportage van ons voor haar zus.

Ravel eet veel te veel appeltjes bij Anke, hij plukt ze ook uit de boom door zijn nek te rekken, hij mag genieten na een dag werken.

30 juli bij Bennie en Stephanie in Borgholzhausen

Al om 6 uur op weg. Dat doen we al de hele tocht zo. Opstaan als net licht is en dan na 1,5 uur inpakken en ontbijten kunnen we vertrekken. Want het is en blijft heet. Eigenlijk moeten we nog een uur eerder gaan, maar dan moet ik opstaan in het donker en inpakken in het donker en dat duurt dan enorm lang omdat ik niks kan vinden.

Het is echt een hele rustige pelgrimstocht, het loopt hier makkelijk, is soms wat eentonig bos, maar toch net genoeg afwisseling. Gewoon genieten van de kadans van het lopen, de rust om me heen, af en toe een dier dat voorbijkomt en verder stilte, vooral van stilte houd ik heel veel. Als we dan uit het bos komen bij een snelweg dan komt er een norm lawaai en onrust op me af, het is bijna teveel.

Rond half 12 komen we aan de rand van een dorp, bij een huis met paarden en autoreparatiewerkplaats, allemaal zeer netjes. We krijgen er wat te drinken en we blijven daar om te overnachten, gewoon te warm om verder te gaan. Heel gezellig hier, we drinken samen thee, eten samen en gaan verder allemaal onze eigen gang. Dat is prettig. We kamperen in de paardenbak.

29 juli

S’ochtends vroeg door Bielefeld heen. Dat is het beste, vroeg door een stad. Dan is het rustig. We moeten bij de burcht over het terrein van een middeleeuws feest. Iedereen slaapt nog in caravan of tent achter de kraampjes. Het gehele terrein is met hekken afgezet aan de stadkant en we kunnen er niet uit. Ik zie dat de hekken met plastik strips aan elkaar zitten, dus ik zie geen andere optie dan met mijn zakmes enkele strips los snijden. Nu kunnen we er door, het voelt niet prettig opgesloten te zitten en terug lopen vind ik geen optie. In Bielefeld op de brug komt er ineens een gids. Een opvallende man met een geel jasje en die fietst mee om me de weg te wijzen, dat is prettig, want zoeken in een stad is lastig. De route is wel gemarkeerd, maar in de stad zijn veel stickers verdwenen en omdat we een trap niet konden nemen, zijn we anders uitgekomen. De man loodst ons perfect naar het dierenpark waar we de Hermansweg weer tegenkomen. Daar gaat de man niet weg, ik moet hem uitdrukkelijk bedanken en vertellen dat we alleen verder willen, zo iemand die blijft plakken, maar hij begrijpt me uiteindelijk en fietst de andere kant op. In het dierenpark krijg ik te horen dat we hier niet mogen lopen, raar, er lopen ook mensen met honden. We zijn echter al driekwart door het park heen, dus ik weet de parkwachteres ervan te overtuigen dat als we doorlopen dat we dan korter in het ‘’verboden gebied’’ zijn, dan wanneer we weer terug gaan. Dan vind ze het gelukkig toch goed.

Smiddags stoppen we bij een jeugdherberg waar we in de tuin mogen kamperen. Er zijn geen gasten, morgen komen weer nieuwe, en dan zijn wij alweer weg. Hier gebeurt verder niks, dus ik kan heerlijk genieten van de rust en van de poes die hier woont en op schoot komt.

28 juli

Vanaf de camping Waldmannsruhe een hele mooie etappe door bos , het lijkt saai, maar zo ervaar ik het niet. Ergens onderweg komen we wandelaars tegen en raken aan de praat. Ze vragen waar we slapen en ik zeg dat we dat nog niet weten. Thomas wijst aan op de kaart waar ze wonen, vlak langs de Hermannsweg aan het begin van Bielefeld. Het is half één, heel heet, maar 8 km redden we nog wel als we weten waar we terecht kunnen. Zij lopen terug naar hun auto, wij volgen Herman verder.

En we komen toch bij een paradijs. Hun huis ligt laag en de tuin loopt helemaal naar boven, vol groente, bloemen, fruitstruiken en bomen en ik het bovenste deel is ons ‘’paradijs’’. Ravel heeft er voor 6 maanden te eten. En hij kiest de kersenpitten op de grond, die zijn het lekkerst. Ik krijg ook heerlijk eten: rijst met boontjes, salade, kool, allemaal uit de tuin, behalve dan de rijst. Er dreigt onweer, het rommelt en er vallen een paar drupjes…. Véél te weinig.

27 juli.

De hitte houdt maar aan, niet normaal, het is meer dan 36 graden. We hebben 5 uur gelopen en kwamen toen al om half 11 op een camping, fijn dat die er was, gewoon te heet om verder te gaan. Ik kan internetten op de parkeerplaats, maar daar vind ik het te heet voor, check alleen even heel snel mijn mail, want het is een stenen boel zonder veel schaduw. Een aardige campinggast haalt met de auto twee blikken gas voor me bij de bouwmarkt, dan heb ik de rest van de reis daar geen zorgen meer over. Vooral veel rust vandaag en beetje kletsen met andere mensen die hier staan. Ben even bang dat mensen in een houten huisje vol met volle bierkratten lawaai gaan maken, maar dat valt mee.

We hebben een bepaalde plek gekozen, maar moeten steeds verhuizen naar de schaduw. Ook Ravel’s weitje moet verplaatst, kun je de hele middag druk mee zijn, met schaduw opzoeken.

Vrijdag 26 juli

Vroeg weggegaan, maar zó heet dat het even niet meer gaat, we moeten door een stadje een stuk over asfalt een berg op en dan boven is de puf eruit, bij beiden. We strijken zomaar neer in de berm, ik gooi alle bagage van Ravel eraf, zet hem aan een boom met een lang touw, ik haal water en drinken voor mij bij een dichtbijgelegen cafe en we brengen er enkele uren door. Er komt een bostraject van 8 km en dat is echt te veel. Dus even puzzelen op de kaart en wat voorbijgangers vragen. Na 2 uur ongeveer ontdek ik dat op 1 km afstand een bloemen-en vogelpark ligt met wat huizen eromheen, daar gaan we het proberen. En inderdaad, we mogen op de parkeerplaats staan van het vogelpark, dat is een parkeerplaats op gras en het is nog groen. Neerploffen en zo min mogelijk doen. Hier zijn 1000 vogels en je hoort ze allemaal door elkaar. Ook geven twee wilde rode wouwen een vliegshow, wow. Sávond kan ik niet slapen want de pelikanen maken oorverdovend ruzie en Ravel heeft voortdurend zijn oren op alert staan om alle vogelgeluiden proberen te ‘’snappen’’.

Donderdag 25 juli. Was heel bijzonder bij die Extersteine, 13 enorme rotsen ineens in het landschap. Het is een krachtplaats met een bijzondere sfeer, lijkt op een plek waar een enorme kathedraal staat , maar dit is dan een natuurkathedraal. (Meer hierover komt in mijn blog op mijn natuurwezens-website). Overnacht bij een soort van jeugdherberg en gisteren gezellig meegegeten met een groep ouderen die daar op bijbelvakantie zijn. We staan boven op de berg en daar is geen water, dus ik moet elke emmer water naar boven sjouwen en dan heb ik zo’n leuke opvouwbare emmer die weer inzakt als je hem neerzet en dan loopt het water eruit…..balen, moet ik wéér lopen. Betalen hoeft hier niet, ik mag een bijdrage doen in de brievenbus. Super zulke plekken. Zo ervaar ik de goedheid van mensen, maakt niet uit welk geloof ze hebben, het gaat erom dat ik me welkom mag voelen op zo’n plek.

 

Dank voor het delen en liken.

Terug naar huis

Het is heel heet, maar dat hoef ik jullie denk ik niet te vertellen, want dat is het bij jullie ook, tenzij je compleet in een andere wereld vertoeft, of op een ander continent bent.

Vanochtend stond ik al om half 6 op en rond kwart over 7 waren we al aan het lopen. Door het bos valt de hitte nogal mee , echter op asfalt vind ik het echt niet fijn, laat staan hoe dat voelt voor ezelhoeven. Gelukkig hebben we ook nauwelijks asfalt, het is een route met heel veel bos en ook zeer afgelegen, want onderweg komen we tot nu toe niet door dorpen. Nu zijn we wel in een dorp en het dorpje heet Kempen, er wonen minder dan 100 mensen vertelde een voorbijgangster met hond die hier woont. Kempen heeft een traktormuseum (echt iets voor mij :)) en een camping daar direct naast (zelfde eigenaar)en daar zijn we nu. We mogen kamperen op een verloren hoekje aan de overkant van de camping en hebben dus een prive-terrein, boffers, want hier is langer gras, schaduw en rust. En de wifi- heeft dus ook bereik tot hier, dat vind ik een heerlijke luxe.

Eggeweg ezeltrektocht

We lopen dus nu het lange-afstandswandelpad de Eggeweg en die gaat bij die Externsteine (daar zijn we over 12 km) over in de Hermannsweg en die loopt weer tot Rheine en dat is vlak bij Nederland. Vanaf Rheine lopen we een tweedaagswandelpad met de naam Handelsweg dat uitkomt in Oldenzaal en vanaf Twente gaan we terug naar Zwolle in een dag of 6 (schatting). We lopen dus terug naar huis. De route die we lopen begint in het noorden van Sauerland en verbindt Sauerland met Twente.

We zijn nu in het Teutenburgewald. Dat is een maanvormige hooggelegen kam met bos erop. We lopen dus over die kam en hebben af en toe uitzicht naar het dal beneden, soms links, soms rechts. Op die kam is alleen bos met veel schuilhutjes, nu voor de schaduw in plaats van voor de regen. Je loopt dus lange etappes met helemaal geen voorzieningen en dat vind ik heerlijk. We hebben alles bij ons, maar moeten wel eens in de vijf dagen ongeveer naar een supermarkt. Links-en rechts van die kam liggen best veel dorpen en ook wat grotere plaatsen dus dat komt helemaal goed.

Mijn broer Geert heeft ons, heel gezellig en rustig rijdend, enkele dagen geleden naar Duitsland gebracht. Dat lijkt logistiek een beetje vreemd want mijn broer woont in het zuiden, maar hij heeft precies een vierkantje gereden omdat de plek waar hij mij heen bracht ongeveer op dezelfde hoogte ligt als waar hij woont (Venray).

Het is zeer rustig lopen tot nu. Er wandelen nauwelijks anderen. In een nieuw en voor mij vreemd gebied is het de eerste dagen altijd even wennen en zoeken hoe we aan een geschikte slaapplek komen. Er zijn lang niet altijd campings en die zijn ook niet altijd geschikt of bereid om een ezel toe te laten. Elk dorp heeft mensen met grote tuinen en weilandjes, dus dat is een kwestie van vragen. De eerste nacht waren we de buren van heel aardige mensen die hun kleindochter op bezoek hadden. Vanuit hun tuin klonk de hele tijd ”omi, omi, omi”. Waar wij stonden was eigenlijk de achtertuin van hun buren, en die waren er nooit, dus volgens hen konden wij daar rustig staan en dat klopte en deze mensen voorzagen ons van water, thee, koekjes, een toilet en kraan in de kelder. Ook afgelopen nacht stonden we achter een stel huizen, maar dit keer op een voetbalveldje en alle achterburen kwamen even buurten en vragen of ik nog wat nodig had.

We hadden ook nog een avontuur met de accu van de zonnepanelen. Die was ik namelijk kwijtgeraakt onderweg. Er kwamen drie mountainbikers voorbij die de andere kant op gingen en ik vroeg hen uit te kijken naar de gele accu. Sávonds kreeg ik een telefoontje dat de accu gevonden was door hen en de stoere fietser heeft ‘m weer bij mij teruggebracht. Geweldig zulke dingen. Er zijn veel betrouwbare goede mensen, dat maakt zo’n reis altijd bijzonder.

Vanochtend waren we bij een heel lieflijk plekje. Het heette ”het zwarte kruis” en volgens de borden daar hebben er moorden en veroordelingen plaatsgevonden vroeger. Maar daar was niets van te voelen (ik voel zulke dingen altijd). We zitten op 12 km van De Externsteine en dat is een kruispunt van leylijnen, een krachtplaats. De energie daarvan kan ik hier al voelen, dus ik ben zeer benieuwd hoe het bij de plek zelf is: daar staan heel veel grote rotsen, die ineens uit het landschap omhoog komen. Spannende tocht dus morgen of overmorgen, want met deze hitte doen we hele korte etappes en stoppen we als het te heet wordt. Dus later meer.

 

Dank voor het delen en liken.

met ezel van burn-out naar burn-in

Moe en opgebrand door je werk?

Naar huis gestuurd door je chef wegens reorganisatie en inkrimping?

Het lukt je niet meer om mee te draaien met de werkwijze van steeds meer, steeds sneller.

Je gevoel heeft weerstand tegen alsmaar nieuwe carriere-ambities waar je eigenlijk helemaal niet achter staat.

Veel dingen lukken niet meer.

Je bent te moe.

Je zit te huilen achter je bureau.

Alleen de gedachte al dat je iets moet doen, maakt je al van streek.

Je zelfvertrouwen is weg, want ”je doet veel niet goed”.

Voor jou klopt er van alles niet meer.

Welkom dat je op de weg bent beland naar wat er werkelijk toe doet, naar wat voor jou wel klopt!

Na een tijdje rust houden en stoppen met alles wat voor jou niet klopt en niet meer werkt, gaat er vanzelf weer een vlammetje branden. Waar ben je wel voor in? Het is geen bestaand woord, maar ik noem het nu burn-ins. Ik bedoel er bezigheden en interesses mee, die je van nature hebt en die door niets en niemand kapot te maken zijn, hooguit tijdelijk. Voor jou kan een burn-in een wandeling door de natuur zijn, in de tuin werken, of met dieren omgaan. Meestal komen dan dingen in je op die je dichter bij jezelf gaan brengen, die je altijd al in je had, maar misschien even vergeten bent. Dat is het mooie van je eigen intuitie en je eigen wijsheid. Je verlangt naar vrijheid, authenticiteit, buiten zijn en contact met de natuur.

Voor mij was de burn -in wandelen met een ezel. Ik heb heel veel meegemaakt in de wereld van werken voor een organisatie, van alles ging oneerlijk, ego’s waren belangrijk en het ging tegen de natuur en mijn gevoel in. Ik ben er heel sterk door geworden, maar op een gegeven moment wilde ik niet meer leren van alles wat niet klopt en ook niet meer deel uit maken van groepen die met onwaarachtige zaken bezig zijn.

De ezels hebben me er boven op geholpen.

Van hen kun je leren je intuitie te volgen, dat doen zij namelijk altijd.

Van hen kun je leren dat je niks hoeft te doen waar je geen zin in hebt, dat doen zij ook niet.

Je kunt van hen leren helemaal op aarde te staan, dat doen zij stevig met 4 poten.

Ze zijn een prachtig voorbeeld en meesters in zichzelf zijn, ze kunnen niet anders.

Ezels zijn zeer liefdevol, gewoon één brok pure liefde en die geven ze je onvoorwaardelijk.

En door te wandelen met een ezel leer je te kiezen waar jij heen wilt, als zo’n groot sterk dier jouw dan vrijwillig  volgt, geeft je dat heel veel zelf vertrouwen.

Wat gaan we dan doen, bij ezelcoaching?

  • Je mag meehelpen met de dagelijke verzorging.
  • We bestuderen de kudde en hoe ze op jou reageren, alles is informatie, niks goed of fout.
  • Je mag je eigen wandelplan maken en daarvoor je eigen ezel kiezen, van klein pittig ezeltje, tot grote knaap.  Eerst ga ik met jullie mee wandelen en dan later ga je alleen op pad. En kijk je wat je tegen komt, hoe je dat oplost en wat het zegt over jou en natuurlijk bespreken we dat.
  • We werken zonder methodes, vaststaande oefeningen of behandelplannen, maar puur op intuitie en met wat jij aangeeft dat je nodig hebt.
  • Je komt zo vaak je wilt
  • en pas op: je raakt verslaafd :).

Dank voor het delen en liken.