• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Category ArchiveDieren

Waarom jij ook eens met een ezel zou moeten gaan wandelen.

Niks moet natuurlijk. Wel ga ik nu voor jou invullen waarom je het wandelen met ezel wel eens zou kunnen gaan proberen. En of je het dan daadwerkelijk een keer komt doen, beslis je natuurlijk zelf.

Allereerst is het natuurlijk hartstikke leuk om te doen. Je bent lekker buiten, je bent actief bezig, je geniet van het wandelen en van het contact maken met een leuk en lief dier.

Je doet iets wat (zeer waarschijnlijk) nieuw is voor je. Dat verruimt je blikveld. Je ziet alles in een ander perspectief. Je bekijkt even de wereld door de ogen van een dier. Dat is echt anders dan door de ogen van de krant, de tv of sociale media.

Je leert om eens ”iets geks” te doen en dat gewoon te doen. Zeker belangrijk voor mensen die een nette baan hebben, doorgaans in een net pak lopen en altijd maar in het gareel (moeten) lopen. Ik durf te wedden dat sommige zich al van te voren schamen bij het idee dat een collega hen ”betrapt” dat ze jou met een echte ezel hebben zien lopen. Maar als je het dan wel doet, zul je merken dat voorbijgangers vrolijk lachend naar je zwaaien en/of een leuk gesprek beginnen, want je valt wel op op deze manier en dat het een prettige bezigheid is, straalt er vanaf, tenminste als de ezel lekker meewerkt.

Je leert ervan op een andere manier dan met je hoofd, uit boeken of via de media. Je leert door ervaring. Ezelwandelen is een cursus mindfulness,  lichaamsbeweging, contact maken met dieren, jezelf leren kennen, gezelligheid alles in één.

Ook al ga je met de meest brave en ervaren wandelezel, je maakt bijna altijd wat avontuurlijks mee: de ezel glipt je uit de handen, hilarische taferelen bij een bruggetje, spannende smalle randjes langs sloten, er komt een koets met paarden en je ezel wil er achteraan rennen, kortom je maakt eens wat mee.

In deze tijd van heftige politiek, grote milieu-perikelen, sociale onrust, grote geldkwesties lijkt even wandelen met een ezel misschien een onzinnige bezigheid. Maar na die wandeling constateer je dat je even helemaal je hoofd hebt leeg gemaakt, dat je verbinding hebt gemaakt met een dier, met de natuur en met jezelf. En dat heeft als resultaat dat je beter bestand bent tegen alle grote problemen, dat de wereld leuker en vrolijker wordt.

20160814_155915-2

En dit zeiden enkele dappere dames en heren die dit avontuur aandurfden:

  • Silvia: Margo, dank voor deze prachtige dag, nu lekker met de voetjes omhoog op de bank nagenieten.
  • Hilda: Wat is het toch ontzettend leuk om op stap te gaan met ezels.
  • Jenneke: Het heeft me erg goed gedaan om zo rustig door de natuur te wandelen en de zachtheid van de ezels te voelen.
  • Anant: Bijzondere ervaring. De ezel bleek donders goed in de smiezen te hebben wanneer ik niet met mijn aandacht bij hem was. Dat resulteerde dan meteen in stilstaan en een poging om eens heerlijk te snoepen van de grote hoeveelheid gevallen eikels. En krijg zo’n dier dan maar weer eens op gang… 
  • Anna Maria: Ik heb t erg naar mijn zin gehad en vond t raar om zondag thuis te komen, een andere wereld….

En nu jij?

drie dagen lopen met Inanna

Van 28 tot 30 juli heb ik mijn eerste loopervaring met ezel opgedaan. In Marokko heb ik enkele jaren geleden met een groep mensen en een groep muilezels gewandeld door de Djebel Saghro. Elke ezel werd toen begeleid door een echte Berber- muilezeldrijver. Maar nu was het anders. Nu was ikzelf de ezeldrijfster.

Met volle rugzak met daarin een volle kampeeruitrusting ben ik vanaf een bushalte in 20 minuten naar ezelstal de Edelingen in Zelhem gelopen. Blij dat daar mijn bepakking overgenomen zou worden door een ezeltje. Ik was zeer benieuwd welke ezel voor mij bestemd werd door Michel en Nelia van de ezelstal. Zij hebben meer dan 30 ezels die ze verhuren voor dagtochten en ook voor meerdaagse tochten. Meestal zijn gezinnen met kinderen diegene die zoiets gaan doen. Kleine kinderen kunnen ook mee in een huifkar achter de ezel.

Ik was ook zeer benieuwd waar ik heen zou lopen. Michel vertelde dat ezels op niet alle campings welkom zijn, hij had liever niet dat ik op de bonnefooi zou gaan, dus hij had 2 campings voor me besproken waarvan hij zeker weet dat ik daar zou mogen zijn met een ezel en waar een goede wei was met veel gras om te eten en goede verzorging.

Ezelin Inanna was voor mij bestemd. Ze is bij de ezelstal bekend als de ezelin met een stevig looptempo, gedraagt zich als een koningin en natuurlijk…… zeer eigenwijs. Past wel bij mij, ik als zeer ervaren wandelaarsters, ook zeer eigenwijs, en ook ik ga sputteren als ik niet waardig wordt behandeld. Melissa ging me helpen om Inanna op te zadelen, en er kwamen een soort van grote fietstassen op Inanna’s rug waar al mijn spullen in konden. 

De eerste dag moest ik 12 km, volgens de uitgestippelde route, maar als ik de kortste weg zou nemen was het slechts 3 km. Doet er niet toe, het gaat om de ervaring nu en ik had ook een stafkaart, zodat ik zoveel extra ommetjes zou kunnen nemen als ik wou.

Eerst moest ik wennen aan het tempo van Inanna, toch wat langzaam voor mijn doen, maar als je eraan gewend bent is het heerlijk: een goed tempo om goed van de omgeving te kunnen genieten. “‘Ze gaat je uitproberen”‘, hadden de mensen van de Ezelstal me gezegd, ”zeker de eerste dag en zeker het eerste halfuur”. Daarom besloot ik om me het eerste halfuur niet te bekommeren om de route en alleen maar te lopen. Dat ging prima. Ik liep de eerste uren heerlijk. Pas in de middag toen ik moe begon te worden, wilde Inanna ineens helemaal niet meer lopen, ik stond drie kwartier stil op een bospad. Niets hield: aaien, praten, boos worden, trekken…… Uiteindelijk wilde Inanna wel weer lopen, alleen de kant op die ik niet op moest. Maar ik was zo blij dat ze weer liep, dat ik haar maar volgde en via een andere weg dan gepland op de camping aankwam.

Alle kinderen op de camping vonden de ezel heel lief. Ook heel lief van de kinderen dat ze me allemaal wilde helpen met afzadelen en de ezel kammen. Ik had geld kunnen verdienen met ezelrondjes. Dit was de eerste nacht dat ik alleen kampeerde op een camping, het was geen probleem. Veel vriendelijke mensen op de camping, ik was al snel ”beroemd”‘. En alleen in de tent  had ik wel vaker gedaan bij een groepsreis waarbij groepsgenoten met hun tentjes vlakbij stonden.

De tweede dag heb ik startproblemen met Inanna gehad die weer niet wilde lopen. Ik vond het niet leuk om te doen, maar met wat klappen met de zweep bleek ze wel te lopen. Ze was me duidelijk aan het testen en eiste dat ik me gedroeg als haar leidster, die niet bang is en duidelijk overwicht heeft.

Lopen met een ezel is een confrontatie met jezelf. De ezel voelt heel goed aan of het baasje stevig in haar schoenen staat,  en bij twijfel van de bazin, loopt de ezel niet, althans dat is mijn ervaring na deze drie dagen. Ik kan dan wel het plan hebben om met een ezel naar Zuid-Frankrijk te willen lopen, de ezel liet me weten dat zij nog niet zo zeker weet of dat wel een goed idee is, of dat ik er in ieder geval nu nog niet klaar voor ben. Ik zal nog veel moeten trainen.   

Na de startproblemen op de tweede dag heb ik uiteindelijk heel fijn samen gelopen, er ontstond een gezamenlijk ritme. Een ree onderweg, een zwarte specht en heel mooi om te merken hoe alert andere dieren worden als je met een ezel langsloopt: de schapen en koeien gaan meerennen, lama’s spitsen hun oren, pony’s en paarden komen meteen aandraven en bij het zien van andere ezels moet Inanna even stoppen om goededag te zeggen.

Sávonds op de camping kwamen Nelleke en Frans vanuit Zutphen even op bezoek om me aan te moedigen, dat was heel gezellig. Ze hadden ook foto’s mee van hun net geboren kleinzoon. Een gezin met drie kinderen had ezel Atilla van dezelfde ezelstal mee en een huifkar en logeerde in een trekkershut vlakbij mijn tent. Met de kinderen heb ik samen de ezelpoep opgeruimd en heel leuk gepraat over onze gezamenlijke ezel-ervaring. De kinderen hadden een lichtbruine jongens-ezel mee met lange haren, ik een meisjes-ezel met korte grijze haren.

De derde dag had ik prima gewandeld. Ik werd wel moe in mijn armen van het trekken aan Inanna’s kop. Ik moest steed haar hoofd omhoog houden zodat ze niet ging eten. Vooral bijvoet en boerenwormkruid zijn haar favoriet. Ik probeerde ook kleine smalle paadjes, waarvan ik verwachtte dat daar veel eet-verleiding zou zijn, maar Inanna vond dit geweldig leuk lopen en ik ook.

Onderweg had ik veel enthousiaste reacties van toeristen. Mensen uit de buurt van Zelhem zijn inmiddels wel wandelaars met ezels gewend, maar voor de toeristen was ik een bijzondere verschijning.

Ezelin Inanna, dank je wel voor het dragen van mijn bagage, voor het gezellige lopen en de wijze lessen !