• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Category ArchiveGeen categorie

reisverslag terug in de tijd

Reisverslag terug in de tijd

13 augustus: Elshof-Zwolle

We vertrekken vanaf nat gras en met een natte ingepakte tent, voor het eerst in deze maand. Zwolle is in zicht en dat merk ik aan Ravel. Het is een bekende route, we lopen flink door en na 5 uur lopen + pauze arriveren we terug op de Schellerhoeve.

12 augustus Van Haarle naar Elshof

Beetje zoeken naar de mooiste wegen, er zijn variaties mogelijk. Ik kies voor de weg naar het Boetelerveld, want dat is een mooi heidegebied. Maar we kunnen het gebied niet in omdat er een poortje is met   een veerooster op de grond, dus we moeten over de asfaltweggetjes. Door Raalte heen komen we over het industrieterrein. Daar praat ik even met de eigenaar van een showroom met hele mooie wagens. Hij verkoopt namelijk op maat gemaakte campers waar ook paarden in kunnen. Als ik veel geld had liet ik er eentje maken, zodat ik met twee ezels achterin naar bijvoorbeeld Griekenland kan rijden ….

Na Raalte overvalt ons een onweersbui. We duiken zomaar onder een carport om schuilen. We worden ontdekt en ik krijg thee van de dame des huizes. Er wordt goed voor me gezorgd. We kamperen bij de B & B van Dick en Jolanda waar ik al vaker ben geweest. Ik weet nooit zo goed of Ravel zich ook plekjes herinnert.

11 augustus: Grimberghoeve- Haarle

Avonturendag, té avontuurlijk. Voor mijn gevoel nog midden in de nacht werd ik wakker gemaakt door mijn telefoon. Het was half 5 en het was de politie van Rijssen aan de lijn. ”Mist u een ezel?” Ik had nog niks door, het laatste wat ik me herinner is dat ik in slaap gevallen was met een op hooi kauwende ezel vlakbij me. Is ie er van tussen gegaan en liep galopperend door Rijssen! Gelukkig had hij zijn halster nog om met daaraan een kofferlabeltje met mijn telefoonnummer. De politie was zo vriendelijk mij op te komen halen zodat ik samen met Ravel 4 km terug kon lopen. Daarna toch nog vertrokken naar de volgende plek, want de hele dag op een camping hangen zag ik niet zitten. Het verliep moeizaam, Ravel had vaak geen zin meer en ik werd te veel aangesproken en had ook geen zin om steeds hetzelfde verhaal te moeten vertellen. We arriveerden op een goede plek en dit keer met vaste omheining voor Ravel, zodat ik me geen zorgen hoefde te maken over ontsnappen.

10 augustus: naar Grimberg

Rustige loopdagen. We zijn nu in Grimberg, dat is net iets ten noorden van Rijssen. Sommige stukken vond ik helemaal niet mooi, veel asfaltweggetjes lopen tussen dorpen door. En saaie stukken omdat we een grote weg of kanaal over moesten. Het riviertje de Doorbraak ben ik vandaag wel 10 maal overgestoken.
Ravel deed gister sip, liet zijn hoofd hangen en maakte bokkesprongen, bleek dat ie onder de gesp van de buikriem een kleine inwendige wond had. Nadat ik het gezien en behandeld heb en stof om de gesp heb gedaan om erger te voorkomen, ging het vandaag beter. Hij at veel smeerwortel vandaag, dat helpt tegen wonden. Hij eet ook graag bijvoet, dat is goed voor de hoeven en boerenwormkruid, dat is goed tegen wormen. Wijs dier!

9 augustus: Tusveld- Het Stift

Prachtdag vandaag, met veel kado’s: mooie landschappen, regen met speciale schuiltent bij de supermarkt in Weerselo, namelijk de overkapping van de winkelwagentjes, compleet met thee en wortel van de bedrijfsleider, een super sfeervol kleine historische plaats ”Het Stift” met een kerkje uit de 12de eeuw en een complete schapenweide voor Ravel en heel hartelijk ontvangen op een kleine camping bij een schapenboer. Route was: Hoge Lutte, Everlo, Rossum, Weerselo, Het Stift. Het zijn van die kleine dingen bij allemaal bij elkaar die zo’n reis groots maken.

8 augustus: Bentheim- De Lutte

Heerlijke wandeldag vandaag: door Bad Bentheim, waar de bakker al open was om half 8 voor heerlijk brood en door Gildehaus heen, waar ik appels, wat lekkers en sap kon kopen bij een soort van ”welkoop”, dan stuk saai land, de grens over, langs de mooie Dinkel en nu heb ik een plek op een camperkampeerplaats, we hebben tenslotte ook alles bij ons op 4 ”wielen”. We zijn weer in Nederland.

7 augustus

Rustdag vandaag, even een dag niks. Na 15 dagen lopen, welverdiend. We vertoefden 2 weken op zandpaden in het magische bos van het Teutenburgerwald, waar alles gewoon leeft en niets moet, nauwelijks door dorpen en steden en dat was even schrikken om weer door het productielandschap te lopen met maisakkers, bedrijven, asfaltwegen. oh, ja, we lopen naar huis. Maar we zijn nog niet thuis en mogen nog gaan genieten van Twente en Salland. En ik was natuurlijk al wel wakker om 6 uur en Ravel stond ongeduldig te balken, maar nu een paar uur later heeft ie begrepen dat we niet weggaan vandaag.

6 augustus: Salzbergen- Bentheim

We hebben het Teutoburgerwald verlaten, zijn door de stad Rheine gegaan, daar de Ems overgestoken en lopen nu richting Twente. Even heel erg wennen aan andere sferen, ander landschap, echt een wereld van verschil. Als je zo lopend door het landschap trekt valt dat heel erg op. We liepen vanochtend een stuk langs de Vecht, ja dezelfde Vecht als die bij Dalfsen en Ommen, maar dan hier heel smal. Mooie overnachtingsplekjes gevonden bij lieve mensen: een boer met heel veel koeien, mensen met een grote tuin en dan staan we nu net naast een camping met uitzicht op maisveld, maar wel alle faciliteiten in de buurt en goed gras voor Ravel en schaduw voor beiden.

5 augustus

22 km gelopen bij 35 graden, het liep gewoon allemaal soepel. We liepen de kam af, dus nu in open land. In een dorpje leek iedereen in slaap, maar na een tijdje zoeken toch een plekje gevonden bij een boer.

4 augustus

Aangekomen bij een aardige familie met een witte pony met de naam sneeuwwitje. Ravel ziet haar lopen, maar ze staat in de weide er naast. Goed plekje na weer een mooie wandeling. En het blijft heet, alsmaar heet, en gelukkig kan ik daar heel goed tegen en Ravel ook.

3 augustus Doerenther klippen

Mooie tocht weer gehad, het bos begint dunner te worden, de kam smaller en meer open stukken ertussen. Toch is het hier nog steil, voordat we morgen echt gaan afdalen naar laagland en de Teutoburgerkam ophoudt. Teckelenburg is een prachtig stadje, dat onthoud ik om terug te komen als echte tourist. We waren net voor openingstijd al bij de supermarkt, waar Ravel hartelijk werd ontvangen met wortels door de medewerkster die net de groente aan het buiten zetten was. En van zomaar een aardige man kreeg ik 5 euro in mijn handen gestopt, dankjewel meneer! Bij een hut in het bos heb ik dus maar een roomijsje gegeten.

Er is iets met het licht, kijk maar op de foto’s, alsof er de laatste tijd ander licht begint te komen, meer goudkleurig, intenser, het valt mij echt op en voor mijn gevoel is het niet alleen het weer wat dit veroorzaakt, maar nieuwe sferen, die opvalt voor wie hier open voor staat.

Na 12 km is er een camping, de zoon zegt eerst dat het niet kan, maar even later trekt hij toch bij en we hebben een leuk schaduwrijk plekje. Ze hebben hier ook 2 paarden en de campingbazin heeft een enorme zak hooi gebracht. |
Nu ervaar ik weer dat het altijd weer goed komt, na die karige maaltijd voor Ravel gisteren is er toch altijd weer overvloed.

2 augustus

Aangekomen op de camping in Teckelenburg. Vanaf de andere kant van het dal zag ik de camping liggen en ik dacht ‘’oh, nee, niet tussen al die hutje-mutje caravans pal in de zon. Gelukkig had ze nog een veldje aan de overkant van de weg voor de kampeerders en daar staan we nu, vlakbij de paarden die ze hier ook hebben. Ravel heeft karig eten, want het gras is nagenoeg helemaal geel en heel kort en de eigenaresse begon een verhaal over te kort aan hooi, voor haar eigen paarden, terwijl ik een enorme bult zie liggen, dus Ravel kreeg een konijnen-beetje oud stro en moet het daar mee doen. Van andere campinggasten kreeg ik te horen dat deze mevrouw tegen iedereen zo onaardig doet, dus ik trek me dat maar niet persoonlijk aan. Wel sneu voor haar om zo door het leven te gaan, ik denk dan dat zo iemand ooit iets vreselijks heeft meegemaakt…. of onmachtig is zich anders te gedragen. Morgen dan maar wat langer pauze onderweg, het is droog, maar er staat toch nog zeker wel genoeg gras. Vlakbij de camping in de berm heb ik heel veel bijvoet ontdekt, dat zijn hoge planten en die vind hij lekker, dus ik haal af en toe een bundel bijvoet. De droogte is wel zorgwekkend als je zo steeds door het bos loopt: de beuken worden al bruin en het bos ligt vol herfstbladeren., we liepen vandaag echt bladeren te stampen alsof het volop herfst is, dat is bizar. De onderbegroeing is geheel verdord, het voelt als wandelen door de Spaanse Pyreneen, maar dan minder hoog.

1 augustus Holperdorp

Gekampeerd op eurocamp, maar met zeer rustige sfeer. In Nederland krijg ik soms de hele camping op bezoek als ik met ezel arriveer, hier niet, ieder doet zijn eigen ding, wel heerlijk.

Ik zit al een tijdje op mijn plekje en ineens komt er een enorme dikke camper pal naast ons staan, tja dat heb je op campings. De camper is volgeplakt met grote stickers: camperreis  van X naar Y. De mensen blijken op de terugweg en zijn dus bijna weer thuis. Wat een luxe manier van reizen, zelfs douche en tv aan boord en van alle gemakken voorzien. We hebben een communicatiestoornis want ik begrijp de taal die de man spreekt echt niet terwijl het gewoon Nederlands is, zijn vrouw zegt nauwelijks wat. Ik laat het maar voor wat het is.

Sóchtends hadden we een mooie tocht met uitzicht op het land, niet alleen het bos op de kam. Er was een pauzehut en daar was een bruggetje naar toe, het bruggetjes was geen probleem, maar daarna kwamen twee ijzere beugels waar Ravel niet doorheen kon, de grote ezel heeft een te grote draaicirkel, dus we moesten een blokje om, gelukkig goede kaart bij me, dus geen probleem.

31 augustus Bij Anke onder de appelboom voor Hilter

22 km gelopen vandaag, dat kon omdat het overal schaduw was, het was een enorm lange bosetappe. Ravel loopt heerlijk. Vorig jaar had hij veel stilstaan-buien. Dat is nu over, ik denk dat zijn gezondheid nu echt stukke beter is. Natuurlijk staat ie wel eens even stil om de situatie in zich op te nemen, bijvoorbeeld geluid, of een geur, of sporen van andere dieren.

De wandelroute gaat echt 150 km lang alsmaar door bos. Allemaal over de hoger in het landschap gelegen kam. Het is veel gravel-pad met veel stenen, wat op hoefjes een beetje vertragend werkt, maar Ravel loopt zo goed door dat we dat beetje vertraging wel kunnen hebben, zeker bij deze hitte niet erg.

Als ik het genoeg vind, nu na 22 km ben ik naar een boerderij gelopen aan de rand van het bos en daar trof ik Anke. Ze is vermoed ik van mijn leeftijd, maar leeft een totaal ander leven. Ze is oma en woont naast haar zoon met kleinkinderen, ze loopt slecht, heeft fors overgewicht. Ik voel me nu wel een jonge blom. Maar geen oordeel over haar, ze is heel aardig en zette thee voor me, deed kleren in de was en vroeg steeds of we nog wat nodig hadden, zorgzaam type dus. En ze vond het heel leuk dat we kwamen, ze maakte een hele fotoreportage van ons voor haar zus.

Ravel eet veel te veel appeltjes bij Anke, hij plukt ze ook uit de boom door zijn nek te rekken, hij mag genieten na een dag werken.

30 juli bij Bennie en Stephanie in Borgholzhausen

Al om 6 uur op weg. Dat doen we al de hele tocht zo. Opstaan als net licht is en dan na 1,5 uur inpakken en ontbijten kunnen we vertrekken. Want het is en blijft heet. Eigenlijk moeten we nog een uur eerder gaan, maar dan moet ik opstaan in het donker en inpakken in het donker en dat duurt dan enorm lang omdat ik niks kan vinden.

Het is echt een hele rustige pelgrimstocht, het loopt hier makkelijk, is soms wat eentonig bos, maar toch net genoeg afwisseling. Gewoon genieten van de kadans van het lopen, de rust om me heen, af en toe een dier dat voorbijkomt en verder stilte, vooral van stilte houd ik heel veel. Als we dan uit het bos komen bij een snelweg dan komt er een norm lawaai en onrust op me af, het is bijna teveel.

Rond half 12 komen we aan de rand van een dorp, bij een huis met paarden en autoreparatiewerkplaats, allemaal zeer netjes. We krijgen er wat te drinken en we blijven daar om te overnachten, gewoon te warm om verder te gaan. Heel gezellig hier, we drinken samen thee, eten samen en gaan verder allemaal onze eigen gang. Dat is prettig. We kamperen in de paardenbak.

29 juli

S’ochtends vroeg door Bielefeld heen. Dat is het beste, vroeg door een stad. Dan is het rustig. We moeten bij de burcht over het terrein van een middeleeuws feest. Iedereen slaapt nog in caravan of tent achter de kraampjes. Het gehele terrein is met hekken afgezet aan de stadkant en we kunnen er niet uit. Ik zie dat de hekken met plastik strips aan elkaar zitten, dus ik zie geen andere optie dan met mijn zakmes enkele strips los snijden. Nu kunnen we er door, het voelt niet prettig opgesloten te zitten en terug lopen vind ik geen optie. In Bielefeld op de brug komt er ineens een gids. Een opvallende man met een geel jasje en die fietst mee om me de weg te wijzen, dat is prettig, want zoeken in een stad is lastig. De route is wel gemarkeerd, maar in de stad zijn veel stickers verdwenen en omdat we een trap niet konden nemen, zijn we anders uitgekomen. De man loodst ons perfect naar het dierenpark waar we de Hermansweg weer tegenkomen. Daar gaat de man niet weg, ik moet hem uitdrukkelijk bedanken en vertellen dat we alleen verder willen, zo iemand die blijft plakken, maar hij begrijpt me uiteindelijk en fietst de andere kant op. In het dierenpark krijg ik te horen dat we hier niet mogen lopen, raar, er lopen ook mensen met honden. We zijn echter al driekwart door het park heen, dus ik weet de parkwachteres ervan te overtuigen dat als we doorlopen dat we dan korter in het ‘’verboden gebied’’ zijn, dan wanneer we weer terug gaan. Dan vind ze het gelukkig toch goed.

Smiddags stoppen we bij een jeugdherberg waar we in de tuin mogen kamperen. Er zijn geen gasten, morgen komen weer nieuwe, en dan zijn wij alweer weg. Hier gebeurt verder niks, dus ik kan heerlijk genieten van de rust en van de poes die hier woont en op schoot komt.

28 juli

Vanaf de camping Waldmannsruhe een hele mooie etappe door bos , het lijkt saai, maar zo ervaar ik het niet. Ergens onderweg komen we wandelaars tegen en raken aan de praat. Ze vragen waar we slapen en ik zeg dat we dat nog niet weten. Thomas wijst aan op de kaart waar ze wonen, vlak langs de Hermannsweg aan het begin van Bielefeld. Het is half één, heel heet, maar 8 km redden we nog wel als we weten waar we terecht kunnen. Zij lopen terug naar hun auto, wij volgen Herman verder.

En we komen toch bij een paradijs. Hun huis ligt laag en de tuin loopt helemaal naar boven, vol groente, bloemen, fruitstruiken en bomen en ik het bovenste deel is ons ‘’paradijs’’. Ravel heeft er voor 6 maanden te eten. En hij kiest de kersenpitten op de grond, die zijn het lekkerst. Ik krijg ook heerlijk eten: rijst met boontjes, salade, kool, allemaal uit de tuin, behalve dan de rijst. Er dreigt onweer, het rommelt en er vallen een paar drupjes…. Véél te weinig.

27 juli.

De hitte houdt maar aan, niet normaal, het is meer dan 36 graden. We hebben 5 uur gelopen en kwamen toen al om half 11 op een camping, fijn dat die er was, gewoon te heet om verder te gaan. Ik kan internetten op de parkeerplaats, maar daar vind ik het te heet voor, check alleen even heel snel mijn mail, want het is een stenen boel zonder veel schaduw. Een aardige campinggast haalt met de auto twee blikken gas voor me bij de bouwmarkt, dan heb ik de rest van de reis daar geen zorgen meer over. Vooral veel rust vandaag en beetje kletsen met andere mensen die hier staan. Ben even bang dat mensen in een houten huisje vol met volle bierkratten lawaai gaan maken, maar dat valt mee.

We hebben een bepaalde plek gekozen, maar moeten steeds verhuizen naar de schaduw. Ook Ravel’s weitje moet verplaatst, kun je de hele middag druk mee zijn, met schaduw opzoeken.

Vrijdag 26 juli

Vroeg weggegaan, maar zó heet dat het even niet meer gaat, we moeten door een stadje een stuk over asfalt een berg op en dan boven is de puf eruit, bij beiden. We strijken zomaar neer in de berm, ik gooi alle bagage van Ravel eraf, zet hem aan een boom met een lang touw, ik haal water en drinken voor mij bij een dichtbijgelegen cafe en we brengen er enkele uren door. Er komt een bostraject van 8 km en dat is echt te veel. Dus even puzzelen op de kaart en wat voorbijgangers vragen. Na 2 uur ongeveer ontdek ik dat op 1 km afstand een bloemen-en vogelpark ligt met wat huizen eromheen, daar gaan we het proberen. En inderdaad, we mogen op de parkeerplaats staan van het vogelpark, dat is een parkeerplaats op gras en het is nog groen. Neerploffen en zo min mogelijk doen. Hier zijn 1000 vogels en je hoort ze allemaal door elkaar. Ook geven twee wilde rode wouwen een vliegshow, wow. Sávond kan ik niet slapen want de pelikanen maken oorverdovend ruzie en Ravel heeft voortdurend zijn oren op alert staan om alle vogelgeluiden proberen te ‘’snappen’’.

Donderdag 25 juli. Was heel bijzonder bij die Extersteine, 13 enorme rotsen ineens in het landschap. Het is een krachtplaats met een bijzondere sfeer, lijkt op een plek waar een enorme kathedraal staat , maar dit is dan een natuurkathedraal. (Meer hierover komt in mijn blog op mijn natuurwezens-website). Overnacht bij een soort van jeugdherberg en gisteren gezellig meegegeten met een groep ouderen die daar op bijbelvakantie zijn. We staan boven op de berg en daar is geen water, dus ik moet elke emmer water naar boven sjouwen en dan heb ik zo’n leuke opvouwbare emmer die weer inzakt als je hem neerzet en dan loopt het water eruit…..balen, moet ik wéér lopen. Betalen hoeft hier niet, ik mag een bijdrage doen in de brievenbus. Super zulke plekken. Zo ervaar ik de goedheid van mensen, maakt niet uit welk geloof ze hebben, het gaat erom dat ik me welkom mag voelen op zo’n plek.

 

Terug naar huis

Het is heel heet, maar dat hoef ik jullie denk ik niet te vertellen, want dat is het bij jullie ook, tenzij je compleet in een andere wereld vertoeft, of op een ander continent bent.

Vanochtend stond ik al om half 6 op en rond kwart over 7 waren we al aan het lopen. Door het bos valt de hitte nogal mee , echter op asfalt vind ik het echt niet fijn, laat staan hoe dat voelt voor ezelhoeven. Gelukkig hebben we ook nauwelijks asfalt, het is een route met heel veel bos en ook zeer afgelegen, want onderweg komen we tot nu toe niet door dorpen. Nu zijn we wel in een dorp en het dorpje heet Kempen, er wonen minder dan 100 mensen vertelde een voorbijgangster met hond die hier woont. Kempen heeft een traktormuseum (echt iets voor mij :)) en een camping daar direct naast (zelfde eigenaar)en daar zijn we nu. We mogen kamperen op een verloren hoekje aan de overkant van de camping en hebben dus een prive-terrein, boffers, want hier is langer gras, schaduw en rust. En de wifi- heeft dus ook bereik tot hier, dat vind ik een heerlijke luxe.

Eggeweg ezeltrektocht

We lopen dus nu het lange-afstandswandelpad de Eggeweg en die gaat bij die Externsteine (daar zijn we over 12 km) over in de Hermannsweg en die loopt weer tot Rheine en dat is vlak bij Nederland. Vanaf Rheine lopen we een tweedaagswandelpad met de naam Handelsweg dat uitkomt in Oldenzaal en vanaf Twente gaan we terug naar Zwolle in een dag of 6 (schatting). We lopen dus terug naar huis. De route die we lopen begint in het noorden van Sauerland en verbindt Sauerland met Twente.

We zijn nu in het Teutenburgewald. Dat is een maanvormige hooggelegen kam met bos erop. We lopen dus over die kam en hebben af en toe uitzicht naar het dal beneden, soms links, soms rechts. Op die kam is alleen bos met veel schuilhutjes, nu voor de schaduw in plaats van voor de regen. Je loopt dus lange etappes met helemaal geen voorzieningen en dat vind ik heerlijk. We hebben alles bij ons, maar moeten wel eens in de vijf dagen ongeveer naar een supermarkt. Links-en rechts van die kam liggen best veel dorpen en ook wat grotere plaatsen dus dat komt helemaal goed.

Mijn broer Geert heeft ons, heel gezellig en rustig rijdend, enkele dagen geleden naar Duitsland gebracht. Dat lijkt logistiek een beetje vreemd want mijn broer woont in het zuiden, maar hij heeft precies een vierkantje gereden omdat de plek waar hij mij heen bracht ongeveer op dezelfde hoogte ligt als waar hij woont (Venray).

Het is zeer rustig lopen tot nu. Er wandelen nauwelijks anderen. In een nieuw en voor mij vreemd gebied is het de eerste dagen altijd even wennen en zoeken hoe we aan een geschikte slaapplek komen. Er zijn lang niet altijd campings en die zijn ook niet altijd geschikt of bereid om een ezel toe te laten. Elk dorp heeft mensen met grote tuinen en weilandjes, dus dat is een kwestie van vragen. De eerste nacht waren we de buren van heel aardige mensen die hun kleindochter op bezoek hadden. Vanuit hun tuin klonk de hele tijd ”omi, omi, omi”. Waar wij stonden was eigenlijk de achtertuin van hun buren, en die waren er nooit, dus volgens hen konden wij daar rustig staan en dat klopte en deze mensen voorzagen ons van water, thee, koekjes, een toilet en kraan in de kelder. Ook afgelopen nacht stonden we achter een stel huizen, maar dit keer op een voetbalveldje en alle achterburen kwamen even buurten en vragen of ik nog wat nodig had.

We hadden ook nog een avontuur met de accu van de zonnepanelen. Die was ik namelijk kwijtgeraakt onderweg. Er kwamen drie mountainbikers voorbij die de andere kant op gingen en ik vroeg hen uit te kijken naar de gele accu. Sávonds kreeg ik een telefoontje dat de accu gevonden was door hen en de stoere fietser heeft ‘m weer bij mij teruggebracht. Geweldig zulke dingen. Er zijn veel betrouwbare goede mensen, dat maakt zo’n reis altijd bijzonder.

Vanochtend waren we bij een heel lieflijk plekje. Het heette ”het zwarte kruis” en volgens de borden daar hebben er moorden en veroordelingen plaatsgevonden vroeger. Maar daar was niets van te voelen (ik voel zulke dingen altijd). We zitten op 12 km van De Externsteine en dat is een kruispunt van leylijnen, een krachtplaats. De energie daarvan kan ik hier al voelen, dus ik ben zeer benieuwd hoe het bij de plek zelf is: daar staan heel veel grote rotsen, die ineens uit het landschap omhoog komen. Spannende tocht dus morgen of overmorgen, want met deze hitte doen we hele korte etappes en stoppen we als het te heet wordt. Dus later meer.

 

met ezel van burn-out naar burn-in

Moe en opgebrand door je werk?

Naar huis gestuurd door je chef wegens reorganisatie en inkrimping?

Het lukt je niet meer om mee te draaien met de werkwijze van steeds meer, steeds sneller.

Je gevoel heeft weerstand tegen alsmaar nieuwe carriere-ambities waar je eigenlijk helemaal niet achter staat.

Veel dingen lukken niet meer.

Je bent te moe.

Je zit te huilen achter je bureau.

Alleen de gedachte al dat je iets moet doen, maakt je al van streek.

Je zelfvertrouwen is weg, want ”je doet veel niet goed”.

Voor jou klopt er van alles niet meer.

Welkom dat je op de weg bent beland naar wat er werkelijk toe doet, naar wat voor jou wel klopt!

Na een tijdje rust houden en stoppen met alles wat voor jou niet klopt en niet meer werkt, gaat er vanzelf weer een vlammetje branden. Waar ben je wel voor in? Het is geen bestaand woord, maar ik noem het nu burn-ins. Ik bedoel er bezigheden en interesses mee, die je van nature hebt en die door niets en niemand kapot te maken zijn, hooguit tijdelijk. Voor jou kan een burn-in een wandeling door de natuur zijn, in de tuin werken, of met dieren omgaan. Meestal komen dan dingen in je op die je dichter bij jezelf gaan brengen, die je altijd al in je had, maar misschien even vergeten bent. Dat is het mooie van je eigen intuitie en je eigen wijsheid. Je verlangt naar vrijheid, authenticiteit, buiten zijn en contact met de natuur.

Voor mij was de burn -in wandelen met een ezel. Ik heb heel veel meegemaakt in de wereld van werken voor een organisatie, van alles ging oneerlijk, ego’s waren belangrijk en het ging tegen de natuur en mijn gevoel in. Ik ben er heel sterk door geworden, maar op een gegeven moment wilde ik niet meer leren van alles wat niet klopt en ook niet meer deel uit maken van groepen die met onwaarachtige zaken bezig zijn.

De ezels hebben me er boven op geholpen.

Van hen kun je leren je intuitie te volgen, dat doen zij namelijk altijd.

Van hen kun je leren dat je niks hoeft te doen waar je geen zin in hebt, dat doen zij ook niet.

Je kunt van hen leren helemaal op aarde te staan, dat doen zij stevig met 4 poten.

Ze zijn een prachtig voorbeeld en meesters in zichzelf zijn, ze kunnen niet anders.

Ezels zijn zeer liefdevol, gewoon één brok pure liefde en die geven ze je onvoorwaardelijk.

En door te wandelen met een ezel leer je te kiezen waar jij heen wilt, als zo’n groot sterk dier jouw dan vrijwillig  volgt, geeft je dat heel veel zelf vertrouwen.

Wat gaan we dan doen, bij ezelcoaching?

  • Je mag meehelpen met de dagelijke verzorging.
  • We bestuderen de kudde en hoe ze op jou reageren, alles is informatie, niks goed of fout.
  • Je mag je eigen wandelplan maken en daarvoor je eigen ezel kiezen, van klein pittig ezeltje, tot grote knaap.  Eerst ga ik met jullie mee wandelen en dan later ga je alleen op pad. En kijk je wat je tegen komt, hoe je dat oplost en wat het zegt over jou en natuurlijk bespreken we dat.
  • We werken zonder methodes, vaststaande oefeningen of behandelplannen, maar puur op intuitie en met wat jij aangeeft dat je nodig hebt.
  • Je komt zo vaak je wilt
  • en pas op: je raakt verslaafd :).

Eigen pad kiezen

We zijn terug van de trektocht door Belgie en Luxemburg. En ik loop nog steeds. Al een tijdje bewandel ik nu volledig mijn eigen pad en eerlijk gezegd: ik weet helemaal niet waar het heen gaat……..

Als ik onderweg ben met mijn ezel, als ik een langere tijd ga lopen, dan kies ik een route volgens een lange afstandspad uit een wandelboekje. Zo maar gaan lopen, doelloos, vind ik heel vermoeiend. Dan moet ik namelijk op elk kruispunt en bij elke splitsing van wegen een keuze maken. Dan kan ik natuurlijk steeds het weggetje kiezen dat er het mooist uitziet, echter dat kan doorlopen, maar ook doodlopen. Dagafstanden zijn nooit prestatiegericht voor mij. Als we tijdens een trektocht genoeg gelopen hebben, zoeken we een plekje in een wei in een dorp en soms op een camping. Of ik een bepaalde fysieke plaats bereik op het einde van de tocht, is alleen van belang voor praktische afspraken als ik weer wordt opgehaald of als ik een rondje loop en weer terug wil naar de stal van de ezels. Het gaat echt om het onderweg zijn, om het wandelen samen met mijn ezel, het genieten van de mooie omgeving, de mensen die meegaan en die ik onderweg tegenkom.

Met ondernemen is dat ook zo. Het gaat me helemaal niet om een eindresultaat, zeker niet om een bepaalde financiele omzet per jaar. Het gaat me wel om het delen van mijn passie en ik geniet natuurlijk zeer als ik anderen zie opfleuren van een wandeling met ezels.  Ja, het zou ontzettend fijn zijn als ik geen aanvullende uitkering meer nodig heb. En het is super als ik ruim kan leven op mijn manier, met liefde voor onze mooie planeet en alle levende wezens hier op aarde. Ondernemen op mijn manier is hetzelfde als op weg zijn met mijn ezel: het gaat om het onderweg zijn. Ondernemen zonder eindplannen is misschien een soort van ”vloeken in de kerk”.  De adviezen van van hoe je moet ondernemen vliegen me om te ogen en oren via social media. Soms pik ik daar zeker wat wijsheid van mee.  Doelen plannen, jaaromzet van te voren inschatten, schema;s maken voor publiciteit, groeistatistieken bijhouden, sorry, maar het voelt hetzelfde als de adviezen van hoe je aan een baan moet komen, iedereen heeft tips en wil een ander vertellen hoe het moet. Ik ben lekker rebels en luister hier ook niet naar.

En waar ik wel naar luister….? En wat vertrouw ik wel? Mijn hart en mijn intuitie. Met de stroom meegaan en soms een poosje stilstaan, net als Ravel.

De dalai lama zei: ” De wereld heeft meer succesvolle mensen niet nodig. De wereld heeft meer vredesstichters, helers, herstellers, verhalenvertellers en liefhebbers van allerlei soorten nodig.”

De queeste eindigt in Hotton en nu nog verslag van het spannendste avontuur

einde 001

”Vous etes toute seule?” Die vraag stellen ze me vaak als ik zoek naar een overnachtingsplek. Nee, ik ben niet toet sul. Ravel is bij me en nog vele aanwezigheden, niet voor iedereen zichtbaar. Maar soms inderdaad, was het best wel eens héél spannend. Het grootste avontuur ervoeren we al een tijdje terug en nu alles goed is afgelopen vertel ik het zometeen. Ik heb wel grenzen van mogelijkheden ervaren, soms op spannende paadjes was het risicovol…en alles is goed gekomen. Ik las dat deze zomer ”in de lucht hangt” dat je van alles op je brood krijgt, moeilijkheden, uitdagingen en dat het de kunst is, daar goed doorheen te komen en dat je dan ook sterker en rijker wordt, precies zo heb ik het ervaren.

De laatste dagen hebben we gewoon heerlijke wandeldagen gehad, zonder enig probleem. Ravel loopt goed de laatste 10 dagen, geen stil-staan buien meer. Wonderlijk, dat wanneer het probleem gezien is, de oplossing zich onmiddellijk aandient, dat is geweldig bij dieren.

Als we morgen niet zouden stoppen, dan moesten we rust nemen, want de hoeven van vooral zijn achterpoten zijn heel erg afgesleten en moeten nu eerst weer een weekje groeien. Maar morgen lopen we alleen nog de trailer in.. en ik daarna het busje.

We hebben het goed gehad, ik zou zo doorlopen… in ieder geval tot Maastricht of zo..

Soms hadden we even tegenslag zoals een bruggetjes met roosters, leuk dat je zo de rivier onder je kunt zien, echter onmogelijk voor een hoefdier. Dat zijn kleinigheden die vragen om creativiteit en het kiezen van een andere route dan gepland.

Heel veel dank aan alle lieve mensen waar we mochten overnachten.  Zoals bij Elisabeth, haar man en zoontje Thibaut gisteren. Welkom met salade en ligstoel. Fantastisch.

4 augustus 014 Af en toe hadden we een camping maar 2/3 deel logeerden we in weilanden, tuinen, veldjes en dat vind ik het leuke en mooie aan zo’n reis. Even een kijkje nemen in het leven van de mensen in een klein dorpje, even deel uitmaken van zo’n gemeenschap en dan weer verder trekken.

En dan nu het spannendste verhaal en de ware reden achter het toto-loss pakzadel, dat dus weer helemaal gaaf gemaakt is inmiddels.

Deze geschiedenis speelt zich af op een helling vlak voor Kautenbach. We lopen op een heel smal paadje. Ravel moet een klein sprongetje maken over een rots, ernaast staat een boom. Een rode zijtas blijft hangen, Ravel trekt door, wat in zijn situatie geheel begrijpelijk is. De rode zijtas valt en dondert naar beneden, ravijn in. Ik volg mijn eerste impuls, haal de andere rode zijtas eraf, vanwege het verstoorde evenwicht, zet Ravel vast aan een boom en besluit naar beneden af te dalen, ik zie de tas liggen en denk ”dit fix ik wel” die helling. Oeps….bleek onwijs steil en nog net te doen. Het gaat heel langzaam. Mét tas op de terugweg, ik ben driekwart terug en ik zie Ravel onrustig draaien, hij breekt zijn halster en gaat óók naar beneden… ja, ik begrijp zijn idee… ik heb hem geleerd mij achterna te gaan….. oei, oei…. Hij dendert naar beneden en daardoor schuift het pakzadel onder zijn buik.. hij gaat nog harder rennen… Ik kan niks, kan hem niet bereiken, want ik zit 20 meter verder. Ik ga terug naar het smalle paadje, de rode tas blijft even waar die is…

Oeps… ik ga hard roepen en blaas op mijn fluitje, Ravel is niet meer te zien.. Niemand reageert. Dan maar 112 bellen. Dat blijkt de brandweer te zijn hier in Luxemburg, eigenlijk niet zo gek. Ik leg de situatie uit, het duurt even voor ze begrijpen dat ze echt moeten komen en ik kan gelukkig goed uitleggen waar ik ben. Na 5 minuten arriveren een man en een vrouw die aan het wandelen waren en me gehoord hebben. ”Je had nooit zelf naar beneden moeten gaan”, zei de man. Ja, dat had ik zelf ook al geconstateerd. Volgende keer: tas laten liggen, doorlopen met Ravel en dan hulp zoeken en terug naar die tas met de hulp. Snel daarna arriveert 5 man sterk brandweer. Ze vinden het eigenlijk een heel leuk klusje voor de saaie zondagmiddag. Met takels en klettersteig materiaal halen ze alle tassen naar boven, door Ravel zijn actie liggen de tassen overal verspreid. De wandelende man heeft Ravel zien gaan en weet welke richting hij op ging.

24 juli 212

Met de quat op zoek en Ravel is snel gevonden. Gelukkig en God zij dank zonder wonden of pijnlijke poten, hij is naar een breed pad gegaan. Als ik alles weer heb: tassen en ezel verdwijnen ineens alle brandweermannen, ik heb nauwelijks de tijd hen even dank je wel te zeggen. Ik denk dat ze zin  hadden in een biertje. Ik laad alles weer op de ezel en we lopen rustig naar de camping, waar we een rustdag hebben genomen.

24 juli 219

Dank je wel brandweermannen van Kautenbach.

Bovenover, onderlangs en door de Ourthe

Woensdag 2 augustus in Vecpré

La Roche doorkruisd vandaag. Ik vind er echt niks aan om met ezel door een touristisch stadje te lopen. Maar ja, we moesten er doorheen en boodschappen doen is óók heel belangrijk. Na een nacht kamperen bij een verlaten vakantie-dorp- we mochten er staan van de manager die er een wederopbouw gaat doen- liepen we lekker naar beneden naar het stadje. Wat een drukte daar, we zijn wel 100 keer op de foto gezet en ik wen daar nooit aan, als mensen niet groeten, geen contact maken en wel voor mijn neus fotos maken. Ik wordt hier altijd verontwaardigd van ‘’we zijn geen fotomodel!’’ Na het stadje was het heel erg zoeken naar het goede pad, maar op een creatieve manier kwamen we op de GR 57 uit, die ik nu ga volgen. Ik kwam twee wandelaars tegen en vroeg hen hoe het pad was, hun antwoord: ‘’ Niet te doen met ezel het komende stukje, omgevallen bomen en zeer smal’’. We gingen het toch even proberen, en zijn snel terug gekeerd, want het was inderdaad niet te doen. We zaten boven op een hele grote bult, van boven kon ik campings in het dal zien liggen en het was zoeken om eraf te komen. Gelukt en weer een plekje gevonden. Het is echt nog nooit niet gelukt, we hebben altijd een slaapplaats. Ik wil de bijbel niet tegenspreken, maar wij -in tegenstelling tot Maria en Jozef met ezel- vinden altijd een plek. Ha,ha, niet zwanger zijn en ‘’Jozef’’ thuislaten.

Net een heel gesprek gehad met mensen uit Groningen die ook 2 ezels thuis hebben en mij hebben zien lopen in La Roche. ‘’Respect’’ zei de man, ik vraag me af hoe je dit voor elkaar krijgt. Heb hem mijn visitekaartje gegeven. Ik mag toch zelf wel gaan geloven dat ik een ervaren ezelfluisteraar ben.

2 augustus 017

Dagen hiervoor: Maandag 31 juli

Heerlijke loopdagen gehad. We zijn nu in het stroomgebied van de Ourthe, vlakbij een punt waar 2 Ourthes een oost-west-stromende en een noord-zuid stromende bij elkaar komen. We gaan vanaf het dorpje Filly bovenover lopen. Langs de Ourthe zijn hele steile smalle paadjes, sommigen zelfs met kabels aan de rotsen. Dat is leuk voor mensen zonder ezel. Gisteren hebben zijn we dwars door de Ourthe gegaan, het was niet diep. Daar was namelijk een onmogelijke passerelle, een hoge, smalle brug met opstapjes en meer dan 10 betonnen traptreden. Een klein trapje van enkele treden kan Ravel wel nemen, maar deze dus niet. We waren al bij het bruggetjes geweest en ik had de conclusie getrokken dat we terug moesten, naar het dorp Engreux en dan via de weg naar Nadrin, niet echt een interessante route. Tijdens lunch op een gerieflijk plekje aan het begin van Engreux kwam ik een wandelende familie tegen, de jongens met vishengels. Sebastiaan, een echte Nieuw-Zeelandse outdoor-man liep op blote voeten. We spraken even en Sebastiaan stelde voor dat ze mee zouden gaan terug naar de rivier om te kijken of we toch over zouden kunnen steken. Hij en zijn vriendin en 2 jongens van ongeveer 10-12 jaar oud, hadden wel zin in een uitdaging. En ik nam hun uitdaging aan. Het is gelukt! Wat een triomf, dat we aan de overkant waren. Judith en Sebastiaan droegen een rode zijtas, ik had mijn sandalen aangedaan en de bergschoenen en Ravel in mijn hand en zo staken we over, de stenen waren glibberig, echter het was goed te doen. Een visser had ons deze oversteekplaats aangewezen. Verderop was het te modderig, dus te gevaarlijk en aan de andere kant verderop te steil naast de rivier en te breed. Zo krijg ik respect voor rivieren en ook voor oude tijden. Soms was men dagen bezig een oversteek te vinden en te volbrengen. Na de oversteek kwam een lastig paadje met omgevallen bomen, het was slechts 200 meter en zonder hulp van deze twee dapperen – de jongens waren inmiddels gaan vissen- was dit nooit gelukt.

2 augustus 025

Omdat deze oversteek-actie veel tijd in beslag had genomen, liep ik daarna naar het dichtstbijzijnde dorpje en dat is Filly.

2 augustus 028

Vannacht heeft het geonweerd en Ravel heeft eindelijk door dat ie droog staat onder de tarp en gaat er nu zelfstandig en vrijwillig onder staan. Het is afwachten of we nog kunnen vertrekken vandaag, we staan in een grote tuin van de buurman van een gezin met 4 kinderen. Eigenlijk zitten die tuinen aan elkaar en de buurman is een Nederlander die weg is, maar volgens deze mensen vind ie het helemaal oke. Het duurde gisteren even voordat we een plek vonden. In het dorpje waren wel meerdere mensen en die sprak ik aan en ze begonnen allemaal onrustig met elkaar te praten, bleven om me heen rondhangen, maar er gebeurde niks en ik begreep niet wat ze allemaal aan het ‘’doen’’ waren. Ze hadden problematische toon van praten en zagen er ook niet bepaald initiatiefrijk en levenslustig uit. Dus ik trok de conclusie ‘’dit wordt ‘m niet’’ en liep terug naar een zijstraatje en jawel meteen raak bij de eerste die ik aansprak. We zijn nog wel vertrokken deze dag en ondanks het onweer heeft Ravel goed gelopen. Als ik dus bij hem onder de tarp blijf tijdens onweer, voelt dat veiliger voor hem.

Ons avontuur duurt niet zo lang meer….. over enkele dagen komt de ezeltaxi weer.

En mocht je ook zin hebben in een ezelavontuur. Van 12-19 augustus kun je nog mee met de trektocht door Overijssel.

Weer een grenspaal gepasseerd

Zaterdag 29 juli

We zijn in Setturu. Vandaag weer terug in Belgie aangekomen. We zijn bij een Limburgs echtpaar, Annie en Wim, die hier een B& B hebben en een weitje voor een paar tentjes of campers, hele fijne plek. Heerlijke wandeldag, het landschap is lieflijk en lichter kabbelend. Het heeft Ravel goed gedaan dat ie een goede portie hooi op heeft de vorige nacht en dat ik met mijn tent naast hem stond.

zaterdag 29 juli 036

Gisteren maar 6 km gelopen gisteren. De nacht ervoor sliep ik in een huis en Ravel in een ezelweide, naast 4 andere ezels. Hij was boos, we schoten niet op en waren ook al laat vertrokken. Ik was na die 6 km wel weer op een bijzondere plek beland, namelijk opnieuw bij mensen die ezels hebben. Deze vrouw en haar dochter werken voor de dierenbescherming en vangen allemaal dieren op, ze hebben heel veel honden en dus ook 2 ezelhengsten, 2 kleintjes, ongekastreerd, dat gaat binnenkort wel gebeuren en ik snap nu ik dit gezien heb ook wel waarom. Ze vertonen continue hormonen-drang. Ravel staat in de wei ernaast en dat gaat wel heel goed. Inmiddels is zijn nukkigheid over, hij komt weer naar me toe en is weer benaderbaar.

Een paar dagen geleden waren we in Hosingen. Grappig is dat ik nu mensen spreek die zeggen, we hebben je een paar dagen geleden zien lopen. Hosingen – Clervaux was een goed te lopen route, dwars tussen de rivierdalen. Dat betekent dus vanaf het dorp naar boven lopen, beetje steigen en dalen tussen verschillende dorpjes en weer afdalen. De rivieren in Luxemburg snijden zeer diepe dalen in, en dat maakt de enorme hoogteverschillen. Toen ik vanaf Kautenbach één bruggetje niet kon nemen – Ravel had gelijk, het was een wankel geval en door de rivier ging ook niet omdat we dan een paar meter heel steil naar beneden moesten , waar tevens een enorme omgevallen boom lag- hebben we het riviertje gevolgd en steeds de breedste weg genomen en toen kwamen we ineens in een heel ander dorp dan de bedoeling was volgens mijn routeboekje. Maar ik ben diegene die het wandelplan bedenkt en niet het boekje, dus aan de hand van de kaart, waar heel veel doorgaande wandelroutes op ingetekend staan, koos ik een andere weg. Zo lopen we altijd goed!

Hosingen is niet een gezellig dorp. Ik vind de meeste dorpjes hier niet echt sfeervol. Er staan overal hele luxe nieuwe huizen en overal wordt gebouwd. Lijkt erop dat massaal oude huizen gesloopt zijn en nieuwe worden gebouwd. Wandel je een dorp door, dan is er vrijwel niemand te zien. Geen mensen die in tuinen werken, lekker buiten zitten, de enige die ik buiten zien, zijn mensen die aan huizen bouwen….We sliepen hier op de camping. Ik ging me melden in een bier-drinkcafe, en dat bleken allemaal aardige kerels. Eentje was paardenhandelaar en is even met zijn auto naar huis heen en weer gegaan om brokjes en hooi te halen. Ik ben héél dankbaar voor al deze goede zorgen. Ravel vond dit hooi niet lekker, kritische gast hoor.

Winkels, is een heel groot probleem hier voor wandelaars. Gisteren sprak ik 2 rondtrekkende Vlamingen en die hadden dat ook al ervaren. Luxemburgers pakken allemaal de auto, rijden dan allemaal heel hard over al die kronkelige wegen naar een winkelcentrum met enorme parkeerplaats en slaan dan in voor een hele week, zo vermoed ik dat het hier gaat. Het dichtstbijzijnde winkelcentrum hier is in Marnach, dat is ook maar een klein dorp, maar blijkbaar een goed punt op de kaart om daar winkels te vestigen. En ik was blij met de Portugees. Die had een klein winkeltje in Clervaux voor kaas, studentenhaver, wat groente en fruit, blikje sardientjes, yoghurt, zodat ik weer voldoende heb voor een paar dagen. Mijn campinggasvoorraad moet het volhouden tot La Roche en Ardenne….daar was ik eerder en weet ik zeker dat er een winkel was (2012) met campingspullen.

(opm. paar dagen later: nadat ik in La Roche ben geweest: de campingwinkel was ermee opgehouden en dus weg, maar ik had net genoeg gas tot het einde).

zaterdag 29 juli 006

Donderdag 27 juli

En waar we nu zijn, nu ik deze blog zit te schrijven in mijn bed om half 9 in de ochtend? Ravel staat in een weide, naast 4 Luxemburgse Poitou-ezels, wel gescheiden door een draad. En ik ben binnen bij die ezelmensen. Ik heb hen gevonden door te vragen naar een weitje voor de nacht, men stuurde mij door naar Pascale, die ook van die zelfde dieren heeft. Deze nacht heb ik voor het eerst in bijna 4 weken in een bed geslapen. Zij vonden het niks dat ik daar in die wei met ezelstront ging staan en ik was moe en het was geen lekker weer en die mensen met 2 kleine kinderen zijn gezellig, dus dan is de beslissing duidelijk. Ik had eigenlijk wel behoefte aan lekker warme quinoa met gestoofde groente, maar kreeg wit brood met kaas, tja, op bezoek bij anderen kun je niet op je campinggasje gaan koken. Het dorp waar we zijn heet Asselborn. De streek verandert nu duidelijk, we gaan vandaag lopen richting Belgie, een relatief vlak gebied doorsteken om in het dal van de Ourthe uit te komen.

Gisteren is het pakzadel nog meer kapot gegaan, echt zoveel dat het eigenlijk niet meer gaat. De opa van deze familie vond het leuk om er mee aan de slag te gaan, hij gaat de gebroken boog vastzetten met aluminium bandjes. Heel lief. En dat is ook de reden waarom ik laat ga vertrekken vandaag. Maakt niks uit…heerlijk even binnen relaxen. Ik ben ineens ook best wel moe en stijf..we hebben behoorlijk afgezien en doorgezet ondanks alle moeilijkheden. Mensen die ik tegenkom zeggen ook : quel courage… wat een moed, terwijl ik me helemaal niet zo super moedig voel. Gewoon beetje lopen en kamperen.

En inmiddels (het is nu avond) is het pakzadel gerepareerd. En hoe! Zéér vakkundig. Dit is echt een wonder: gaat het pakzadel zodanig kapot dat ik denk dat we niet verder meer kunnen en dan beland ik bij een opa die de leiding heeft over een familiebedrijf in de metaal. Opa heeft alluminium-platen op het hout van het pakzadel geschroefd, precies op maat gemaakt, het kan weer jaren mee! Ja, we worden echt geleid door het leven, óók op de dagen dat ik zelf denk, dat we geen meter opschieten.

zaterdag 29 juli 011

Zaterdag 29 juli

Met Ravel heb ik een zwaar proces. Ik heb zo’n behoefte aan gewoon ontspannen lopen, dat is ook driekwart van de dag het geval, echter zijn stilstaan-buien blijven. Het is een zwaar hechtingsproces, ik blijf volhouden, en het gaat ook lukken, hier gaan we doorheen komen. Na weer een tijdje stilstaan kreeg ik ineens beelden van zijn tocht door de Pyreneen, toen hij nog in Frankrijk woonde, daar heeft hij geen goede herinneringen aan, vooral niet aan zijn begeleider van toen. Het viel me eigenlijk vanaf het begin dat ik zijn eigenaar ben op, dat hij geaaid wil worden door iedereen en bij mij als baasje draait hij bijna altijd zijn hoofd weg…… ineens viel bij mij het kwartje…dat wijst op slechte ervaringen met zijn (wandel)begeleider. Hij heeft volgens mij nu net zo lang ‘’vervelend’’ lopen doen totdat ik dit ontdek en mijn tranen daarover maken de situatie weer zacht en dan gaat het zich oplossen.

‘’Ik zou langs een pad kunnen gaan, ook al is het eenzaam, smal en kronkelig, als het maar met liefde en respect was. Elke keer dat een vrouw (oorspronkelijke tekst man) zich van de massa afscheidt en zich een weg baant in deze stemming, ontmoet zij in feite een splitsing op haar weg, hoewel de reizigers meestal slechts een gat in de omheining kunnen zien. Haar eenzame weg over de velden kan de hoofdweg blijken’’. ( H.D. Thoreau- 1812-1862).

Meditatie in een weiland, panne met pakzadel

24 juli 180

Diekirch, stad van de ezels, ze werden hier vroeger gebruikt om hout te slepen uit het woud

Maandagochtend 24 juli

We zijn op de camping in Kautenbach. Ravel heeft hier kortgeschoren campinggras, maar wel een heel groot oppervlak, dus hij is lekker bezig. We hebben materiaalpech, want het pakzadel is ontwricht, schroeven los en de bogen gescheurd. Dat kwam door een klein incident gisteren. Ravel maakte een klein sprongetje vanwege een kleine rots op een smal paadje. Een rode zijtas bleef haken, maar Ravel ramde door. Het is nu niet slim hiermee door te lopen . De campingbaas hier is een klusser en handig met hout en die gaat het repareren. Betekent waarschijnlijk dagje rust. Ik hoef mijn rustdagen helemaal niet te plannen, die ontstaan vanzelf door de omstandigheden. Het is nu ook nog naar regenweer, dus conclusie is duidelijk. Straks tussen de buien door met Ravel kruidenrijke bermen opzoeken, zodat ie wat meer kan eten en lekker rustig aan doen. Hier in Kautenbach wonen ongeveer 100 mensen, het is een klein sfeervol dorpje. Op de camping wonen 600 mensen nu, hutje mutje tenten valk tegen elkaar aan. Maar ik zit op de grote weide voor de camping waar anders vaak groepstenten staan.

Vanaf Bigelbach hadden we mooie wandelingen. Ik begin het landschap te kunnen lezen vanaf de kaart. Daarmee bedoel ik dat ik als ik de kaart goed bestudeer dat ik dan weet wat voor paden we krijgen. Een bepaalde v-vormige lus in de route betekent een bepaalde vorm van een dalletje, ik snap nu hoe steil de hellingen zijn, dat soort dingen.  Zo het landschap begrijpen duurt een tijdje en meestal ga je er dan ook net weer uit…..Die riviertjes hier snijden hele diepe dalen en dan krijg je paadjes tegen de helling aan geplakt hoog boven de rivier. Heel leuk lopen en het gaat goed, maar zou misschien veiliger zijn met 2 mensen, want ik kom niet veel mensen tegen onderweg.

Van een paar dagen terug:

We hebben de Mullerthaltrail verlaten. Na de 5 sterren-camping in Larochette zijn we nu voor 2 nachten beland in een weiland met koeienflatsen. Voordeel daarvan is dat het geheel gratis is en dat het vol staat met pitrus, iets wat Ravel heel lekker vind. Drinkwater is hier niet, en dat is in flessen en in emmers gebracht door de boer, dus het is er nu toch, zelfs één fles met water met bubbels.

Gisterochtend vertrokken we al heel vroeg vanwege de hitte. In alle stilte heb ik het tentje afgebroken en zijn we gaan lopen. De hele camping sliep nog. In Larochette was het winkeltje al om 7 uur open, dus ik kon nog even boodschappen doen. Hier in dit stadje is 50% van de bevolking Portugees. De mevrouw van het winkeltje sprak  Portugees en het kruidenierszaakje verkocht ook allemaal Portugese producten. Ik heb geen idee hoe al die mensen hier nu verzeild zijn geraakt en wat ze hier doen, ja, wonen, dat zeker, en werken waarschijnlijk ook. Het is in ieder geval lastig hier welke taal ik moet spreken. Bij elk mens waarmee ik in gesprek raak, vraag ik eerst of het in het Frans, Duits, Engels, moet. De Nederlanders herken ik altijd meteen, dus dan begin ik meteen gewoon Nederlands te praten.

De wandeling gisteren was heel mooi en gemakkelijk lopen, wel weer omhoog en omlaag natuurlijk, allemaal paden en weggetjes die goed te doen waren. Af en toe kom ik andere wandelaars tegen, gisteren in totaal 9, 2 maal een stelletje en 1 maal een gezin. Vanaf het hoger gelegen Mullerthal daalden we begin van de middag af naar Bigelbach, een klein boerendorp richting de Sure. Hier wonen ongeveer 80 mensen, veel koeien, andere dieren en 4 ezels. Nu is het ezelaantal dus uitgebreid tot 5, bij de afdeling gisteren kwamen we twee daarvan tegen. Het is heel leuk hoe die ezels onderling balkend contact maken. Toen we de twee andere ezels passeerden gebeurde er niet zoveel, behalve dat Ravel even stil hield. In het weiland gearriveerd, waar we kamperen balkte hij. Er kwam luid antwoord terug van de ezels die boven staan. Die twee anderen staan nog lager dan wij zitten en waarschijnlijk net buiten gehoorsafstand van Ravels gebalk.

Vannacht was er weer onweer. Ik probeerde Ravel onder de tarp (een schuiltentje dat ik voor hem meegenomen heb, met hele lange tentstokken, zodat zijn oren er onder passen) te zetten, hij wou niet, dus wij beiden werden kletsnat. En….. dat betekent weer een noodgedwongen rustdag. Ik heb eerst geprobeerd zonder bagage een klein stukje te wandelen, ik moest toch een geleende emmer terugbrengen, echter over een paar 100 meter deden we veel te lang.

Héél irritant die stilstaan-buien van Ravel. Hij is een hele goede wandelaar, heeft een fijn tempo, echter elke dag staat hij wel even totaal stil, soms 2 minuten, soms 15 minuten. En ik heb nog niet uitgevonden hoe ik hem uit die blokkades kan helpen, ik zie dan aan zijn ogen dat ie ‘’eruit’’ is, lijkt wel of hij dan helemaal uit zijn lichaam gaat, hij wil dan niets meer, zet geen stap en wil zelfs geen paardensnoepje. Ravel kan dit ook doen op lastige punten, bijvoorbeeld midden op de weg. Hij heeft dit vaker dan Frits het had en die was wat kleiner en lichter, dus die kon ik meestal nog wel in beweging krijgen door het af te dwingen met een lang  touw om zijn achterpoten heen en te leggen en dan aan de voorkant te trekken. Ravel is daar te groot en te sterk voor, ik kan er met mijn volle gewicht aan gaan hangen zonder enig effect.   Aan de kop van een ezel trekken moet je nooit doen, dan gaat hij nog meer bokkig doen. Tja, daar sta je dan, te kijk op een weg waar auto’s en wielrenners langs komen, te koekeloeren naast een stokstijf staande ezel die niet vooruit te branden is, auto’s moeten dan een bocht nemen om daar omheen te gaan. En al die passanten vinden er wat van…. meestal de klassieker…’’ezel wil niet’’.

24 juli 171

Lijkt je dit wat? Op vakantie gaan met een maatje die plotseling stil staat en niets meer wil? Stel je voor dat dit een mens is…..  tergend, het haalt het bloed onder je nagels vandaan. En ha, ha, juist die irritatie maakt het alleen maar erger. Wat kun je leren uit: ‘’Laat mij maar hier staan’’……?

En ja, oei,…. bij onbegrip van andere mensen haken wij als mens óók af. ‘’laat mij maar’’, en daaronder zit ‘’ze begrijpen me toch niet’’ en daar weer onder “ ik ben niets waard of wat ik wil, denk, voel is niet belangrijk ’’….Pijnlijke constatering. Dit is echt ontzettend belangrijk om te voelen en te snappen en doorheen te worstelen, dít is inhoud voor coaching met ezels, tijdens mijn stilstaan-dag wordt een opzet voor een programma geboren. Wat doet het gedrag van de ezel met jou?  Welke gedachten, gevoelens, blokkades haalt het naar boven? Ben je blij als iemand meewerkt en boos als iemand tegenwerkt?

Ik heb zoveel ervaring met ezels en zoveel daarvan geleerd en begrepen dat ik hier ook wel overheen kom met Ravel. Hij zal niet voor niets op mijn pad zijn gekomen nadat Frits is overleden. Blijkbaar kan ik dit met die grote jongen en blijkbaar is Ravel, hoe groot dat die is, gevoeliger voor stress, onrust, onweer, onveiligheid dan Frits, de goede ezel voor mij. Ravel is geen leider, was een underdog in de vorige kudde en alleen met een mens op stap vraagt veel initiatief van hem. Frits was ook een ezel met een verhaal en die heb ik ook heel ver gekregen.  We hebben nu al meer dan 240 kilometer mooie dingen gezien en meegemaakt en af en toe is het een pittig proces. Ergens tijdens zo’n blokkade van Ravel hoorde ik van binnen: ‘’Margo, gebruik je vermogens”. Oké, Ik ga in gesprek met Ravel via telepathisch contact. Een dierentolk had me afgelopen jaar al eens gezegd dat Ravel hele verhalen heeft te vertellen. Ik dacht toen dat zij die verhalen naar boven zou halen voor mij, maar haar verhaal was dat ik dat zelf moest doen.

Ravel: ‘’Ja, jij kan me wel overal naar toe willen meenemen, ik wil ook wel mee, maar ik heb óók zelf iets te willen. Voor mij is dit best een grote opgave. Ik ben dan wel een indrukwekkend grote ezel, maar minder dapper dan jij denkt. Ik ben een volger, ik ben gewend andere ezels initatief te laten nemen en ik loop dan hen achterna en nu zijn hier geen andere ezels.  Jij vraagt van mij dat ik een leider ben en dat ben ik nog aan het leren.”’

Margo: ‘’Ben je bereid dit te leren, Ravel, wil je dit leren?”’.  Op dit moment komt hij dus naar me toe om contact te maken –ik zit onder de tarp- Antwoord is ja dus. ‘’Maar geef me de tijd’’ M. ‘’Doe ik het goed als baasje voor jou?’’ Ravel: “ja, ik heb vele baasjes gehad en die gingen weg of deden mij weg, omdat ze me moeilijk vonden en omdat ze hard tegen me deden en dan mij de schuld gaven. Dat vind ik ingewikkeld. Jij blijft wel en dat veroorzaakt verwarring in me. Ik ben bij jou gekomen omdat jij in staat bent me te begrijpen. ‘’

Ravel heeft nu wel geleerd hele stukken los achter me aan te lopen. Op smalle bospaden doet hij dat heel goed. Dat is dus volgen uit vrije wil. Afdwingen, forceren vind ik geen goede basis voor samenwerking met een dier.  Op brede paden moet ik hem wel aan de lijn nemen omdat ie een grote snoepert is en steeds wil eten.

En als laatste:

Voel je je geroepen om een paar dagen mee te lopen? Hanna deed dat ook en we hadden het heel gezellig die drie dagen dat ze mee was. Dan moet je wel snel zijn en dan kun je me bellen….en moet je afreizen naar de plek waar ik dan ben. We lopen nog 2 weken door nu.  En ik beslis of jij in mijn tentje mag of dat je er zelf eentje mee moet sjouwen, oké? En neem je dan ook lekkere dingen  en vers  fruit en groente voor me mee? Hier een indruk van het mooie landschap onderweg.

24 juli 185

 

In het prachtige Mullerthal

DSC00101

Nu ben ik aangekomen in Larochette op een gigantische euro-nogwat-camping- glamping vol met vertier. We hebben een rustig hoekje gekregen en het is goed toeven hier. Het was wel belachelijk duur, maar ja, verder lopen na 15 km met veel op-en af en een laatste klim hiernaartoe bij lekker warm weer is geen optie. Zo;n tocht maakt flexibel, ik merk dan dat het ook best goed is op plekken waar ik eerst weerstand tegen heb. Op de achtergrond klinkt hier allemaal geroezemoes, toch vind ik het opvallend stil voor zo veel mensen bij elkaar.

Vrijdag liep ik van Vianden naar Gilsdorf, vlakbij Diekirch. Het was weer veel op en neer door bossen en boerenland. Langs maisvelden en graanakkers is een flinke verleiding voor Ravel om daar te stoppen en lekker te gaan snoepen. S’middags wachtte Hanna uit Vlaanderen me op bij de brug in Gilsdorf. Ze kwam een paar dagen meewandelen. Best lastig om met ezel een afspraak te hebben. Omdat Ravel erge honger had en eten in een graanveld afdwong, waren we een paar uur later, dan gepland. Er was ook nog een hele akelige drukke weg, echt afschuwelijk, dat vond Ravel ook. Wat rijden ze hier hard! Ook in de bochten en daar zijn er vele van. Hanna had heel veel eten bij zich, allemaal lekkere dingen. We liepen meteen naar de camping van Gilsdorf omdat het al bijna etenstijd was, toen we elkaar troffen. Gelukkig accepteerde deze camping ons, tot nu toe gaat dat steeds goed en hebben alle campings wel rommelige hoekjes waar Ravel het gras kan maaien.

DSC00156.JPG

De eerste dag met zijn drieen kwamen we tot het dorp Eppeldorf, door Hanna appeldorp genoemd. We bleven steken bij een aardige man die zelf geen koeien had, maar wel grond en hij verhuurde die grond. Dus we mochten in de koeienweide. Dat hebben we geweten. Naast deze weide stonden wel koeien, erin niet. Maar ergens bleek een opening en midden in de nacht liep Ravel tegen de tent aan. Hij kwam waarschuwen. Ergens bleek een gat in de omheining (alweer en deze wei was zo groot dat het einde van de wei niet eens zichtbaar was) en één koe rende achter Ravel aan. Ravel liep te blazen als een kat van boosheid. Gelukkig kregen we Ravel snel te pakken en ik hem hem maar in een omheind tuintje gezet naast het weiland zodat hij tot rust kon komen. Even paaltjes met draad zetten zodat hij alleen op het stukje gras kon, om te voorkomen dat de mooie plantjes opgevreten zouden worden. Weer rust in de tent en we konden verder slapen.

De dag daarna liepen we het mooie Mullerthal gebied in. Daar was een prachtig dal. We hebben een stuk daarvan heen- en weer gedaan, want het pad was een ware klimattractie. Het was er druk van dagjesmensen. Een paar hindernissen zoals bruggetjes en door riviertjes konden we nemen. Maar rotsblokken naar beneden springen vond ik niet zo’n goed plan en Ravel al helemaal niet. Als een ezel een poot breekt, is het einde ezel, dus we gingen wijselijk terug. Over de asfaltweg de camping van Haller bereikt waar we heel hartelijk werden ontvangen door een alleraardigste mevrouw en waar we een heerlijk plekje hadden.

Maandag liep ik alweer alleen met Ravel verder. Echt prachtig hier. Het Mullerthal noemen ze ook wel Klein Zwitserland. Je moet alleen de hoge besneeuwde bergtoppen erbij denken. Hier zijn heel sfeervolle dalen met kabbelende beekjes en bossen met rotsen met karstverschijnselen. Dat zijn rotsen waar water doorheen of overheen gesijpeld is, zodat gaten in de rotsen verschijnen. Even een afslagje genomen vanaf de Mullerthaltrail om te overnachten in een dorpje. Bij een boer met koeien vonden we een plekje. De boerendochter die in de hoofdstad Luxemburg natuurkunde studeert, was thuis wegens vakantie en om haar pa te helpen. Ze heeft paarden en heeft Ravel verwend met hooi, stro en paardenmuesli en mij met mineraalwater en cake.

We zijn nu op het zuidelijkste punt geweest en gaan weer langzaam afreizen richting Ardennen.

 

Ontsnappingsavontuur en heel steile paadjes

Vandaag aangekomen in Vianden. Wat is het steil hier! Het laatste stuk vandaag moesten we over de grote weg, want de wandelpaadjes gingen te steil. Ravel gaf dat aan door ineens op een steil paadje om te keren ( dat ging daar net) en weer terug omhoog te lopen. Op steile paden moet de ezel los lopen, het is dan te gevaarlijk om via het touw aan elkaar gekoppeld te zijn.  Als de een een schuiver maakt…… Ieder moet ook zijn eigen tempo kunnen nemen. Ravel laat me meestal  wel voorop lopen, en soms loopt ie echt te dringen in mijn rug.

DSC00138

Vianden ligt heel diep in het dal, alle land is schuin hier. Op de camping, die weer aan de Our ligt, is de grond wel vlak gelukkig. De campingbaas moest hier wel even overreden worden dat het goed gaat met de ezel hier, Ravel loopt nu het gras te maaien naast het kinderspeelpleintje, waar geen kind komt om te spelen.

Zoals je hieronder leest hebben we weer spannende dingen meegemaakt. Ik vind het nu genoeg, vanaf nu wil ik gewoon rustig wandelen.

Vanaf de camping in Tintesmillen vertrokken we pas om 1 uur, wegens buien sóchtends en we gingen aan de Duitse kant van de Our lopen. De Our vormt dus de grens tussen Luxemburg en Duitsland. Volgens de mevrouw van de camping is het pad aan de Luxemburgse kant te smal voor een ezel met zijtassen.

Het was een prachtige route en eenmaal moest ik even gokken over de te lopen route omdat de wandelroute ook hier toch een smalle afdaling had met trapjes en leuningen en ik geen zin had drie keer te lopen en te gaan slepen met tassen. Heerlijk dat Ravel dat doet, mijn spullen dragen. Gelukkig was er dus een goed alternatief. We hebben 4 uur gewandeld en kwamen niemand tegen op deze hele prachtige route. En we kwamen uit het bos en stonden ineens weer voor een camping. Ik had geen boodschappen kunnen doen, en gelukkig had de camping frietjes met vegetarische loempia en salade. Ook fijn om eens niet te koken.

Thuis eet ik behoorlijk gezond: geen suiker, zo min mogelijk (wit) tarwemeel, speltbrood of rijstwafels, altijd alles vers en vegetarisch. Op deze manier op reis moet ik dat echt loslaten, want soms is op 70 km geen supermarkt en moet ik het doen met kiosken bij tankstations of hele kleine winkeltjes waar ik blij ben dat ik wat kan kopen en ben ik tevreden met industriefood zoals een blikje vis en verpakte kaasjes. Op de camping in Dasbourg ontmoette ik een aardige familie met 4 kinderen die Ravel geweldig vonden en die een tijdje kwamen rondhangen. Dan zet ik hen aan het werk met poepscheppen en de ezel borstelen, wat ze natuurlijk fantastisch vinden. Dit is ezels-educatie. Van deze familie kreeg ik lekker veel fruit , yoghurt en wat groente mee. Daarmee kan ik weer 2 dagen vooruit zonder winkel.

Dinsdag ging de route deels over de asfaltweg door kleine dorpen heen, wat ik ook wel leuk vind. Een paar keer ging GR 5- route die ik loop dan bovenover, via spannende smalle paadjes en het ging allemaal net. Ravel kan heel goed bergen lopen, wat logisch is als je in de Pyreneeën geboren bent.

Bij een lief echtpaar vond ik onderdak in een weitje met houtopslag/afdakje en een heerlijke stoel met voetsteunen. Water halen en naar de wc kan in de garage. Ik kan helemaal mijn gang gaan hier. Ravel kan lekker eten en aanrommelen. Hij heeft al een kersenboompje gesloopt, wat ze gelukkig niet erg vonden en probeerde ook plastik-klimopversiering op te eten en zijn rolplek waar hij ook gegraven heeft is duidelijk te zien. De oudjes zijn heel gemakkelijk. De man is een hele grote dierenvriend, hij is boer geweest en had koeien, die zijn al 15 jaar geleden verkocht. Hij is ziek en loopt met een rollator, en heeft wel zijn humor bewaard. Ook echt zo iemand die vind dat vroeger alles beter was. Zijn vouw zorgt ervoor dat het hem en mij ook nu, aan niets ontbreekt. Vanochtend heb ik gezellig met deze mensen ontbeten. We hebben hier nu een rustdag want het was slecht weer vandaag en we hadden weer een avontuur gisteravond.

In het weitje waar we nu staan bleek een opening te zitten. Het verhaal wat je nu gaat lezen gaat over een avontuur dat helemaal niet leuk was, wel achteraf heel hilarisch. Ik ging me wassen binnen en klaar maken om te slapen, ik dacht lekker vroeg naar bed te gaan. Mijn pyjamabroek bleek nog in mijn tent te liggen, maar even het straatje oversteken naar mijn tent kon wel in mijn onderbroek. Tot mijn schrik liep Ravel te grazen vóór het afgesloten weitje, er bleek een opening in te zitten…. Oeps. Snel broek aan en touw pakken. Ravel had geen halster om, want ik had het juist even afgedaan omdat ik dacht dat het hier volledig safe afgesloten was. Ik kreeg hem niet meteen te pakken en hij rende er vandoor. Ik ken dit ‘spelletje’’ wel van Frits. Als de ezel ervandoor gaat dan loopt ie in de richting vanwaar je gekomen bent. Ravel bleef voor me uitlopen, vrij hard zodat ik hem steeds net niet kon pakken. Pas na ongeveer 1,5 km stond ie stil en kon ik het touw om zijn nek doen. Hij ging gelukkig gewillig mee terug. Althans dat leek zo. Na 10 minuten bleef ie stokstijf staan, geschrokken van wat hij zelf veroorzaakt had. En tot overmaat van ramp begon het langzaam donker te worden, ik begaf me op een weg midden tussen 2 dorpen in, er was niets dan weiland en bos. ‘’Mijn God’’ Ik ging echt een soort van bidden en vroeg om een auto vol met sterke mannen.

Die kwamen niet. Eerst kwam een man in een sjieke auto en hij was boos omdat ie er nog maar net langs kon, hij had hele erge haast. 15 minuten later kwam er weer een man in een auto. Die was ook bozig. Hij had kritiek op het feit dat ik de naam niet wist van de mensen waar ik vertoefde, hij vond dat ik hen moest bellen, maar ik had natuurlijk geen telefoon bij me en ook hun nummer niet. Ik kon wel omschrijven bij welke mensen ik was en toen wist de man wie het waren en waar het was. Deze man heeft het nog wel geprobeerd, hij heeft staan roepen bij het huis, het was al donker en de vrouw vertelde me later dat ze dat roepen gehoord heeft. En na deze man die langs kwam werd het helemaal donker en gebeurde er helemaal niets. Gelukkig- half uur later of zo- weer een auto. Ditmaal met een vrouw, ze kwam van haar werk en ze vroeg hoe ze kon helpen. Ik stelde voor dat ze Langzaam achter ons aan ging rijden en dat ik ging lopen met Ravel. Door die auto achter zijn kont kwam Ravel weer in beweging en zo kwamen we na 20 minuten veilig weer ‘’thuis’’. Nog even staan praten om alle emoties te verwerken, de vrouw van het huis waar ik was, werd wakker en kwam ook nog even meepraten. En natuurlijk spande ik voor de nacht een dik touw over het open gat in het hek, zodat Ravel echt niet weg kan. Vanaf nu houd ie zijn halster om in vreemde weitjes en ga ik alle omheining controleren op nieuwe weiden. Niet zo lekker geslapen na dit avontuur en daarom, was een rustdag op dit fijne plekje heel welkom. Die lieve man, zie foto, heeft met rollator en al, in het gat een paal geplaatst met een balk erover, zodat opnieuw ontsnappen niet meer mogelijk was.

DSC00130