• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Tagarchief actief buiten zijn

met ezel van burn-out naar burn-in

Moe en opgebrand door je werk?

Naar huis gestuurd door je chef wegens reorganisatie en inkrimping?

Het lukt je niet meer om mee te draaien met de werkwijze van steeds meer, steeds sneller.

Je gevoel heeft weerstand tegen alsmaar nieuwe carriere-ambities waar je eigenlijk helemaal niet achter staat.

Veel dingen lukken niet meer.

Je bent te moe.

Je zit te huilen achter je bureau.

Alleen de gedachte al dat je iets moet doen, maakt je al van streek.

Je zelfvertrouwen is weg, want ”je doet veel niet goed”.

Voor jou klopt er van alles niet meer.

Welkom dat je op de weg bent beland naar wat er werkelijk toe doet, naar wat voor jou wel klopt!

Na een tijdje rust houden en stoppen met alles wat voor jou niet klopt en niet meer werkt, gaat er vanzelf weer een vlammetje branden. Waar ben je wel voor in? Het is geen bestaand woord, maar ik noem het nu burn-ins. Ik bedoel er bezigheden en interesses mee, die je van nature hebt en die door niets en niemand kapot te maken zijn, hooguit tijdelijk. Voor jou kan een burn-in een wandeling door de natuur zijn, in de tuin werken, of met dieren omgaan. Meestal komen dan dingen in je op die je dichter bij jezelf gaan brengen, die je altijd al in je had, maar misschien even vergeten bent. Dat is het mooie van je eigen intuitie en je eigen wijsheid. Je verlangt naar vrijheid, authenticiteit, buiten zijn en contact met de natuur.

Voor mij was de burn -in wandelen met een ezel. Ik heb heel veel meegemaakt in de wereld van werken voor een organisatie, van alles ging oneerlijk, ego’s waren belangrijk en het ging tegen de natuur en mijn gevoel in. Ik ben er heel sterk door geworden, maar op een gegeven moment wilde ik niet meer leren van alles wat niet klopt en ook niet meer deel uit maken van groepen die met onwaarachtige zaken bezig zijn.

De ezels hebben me er boven op geholpen.

Van hen kun je leren je intuitie te volgen, dat doen zij namelijk altijd.

Van hen kun je leren dat je niks hoeft te doen waar je geen zin in hebt, dat doen zij ook niet.

Je kunt van hen leren helemaal op aarde te staan, dat doen zij stevig met 4 poten.

Ze zijn een prachtig voorbeeld en meesters in zichzelf zijn, ze kunnen niet anders.

Ezels zijn zeer liefdevol, gewoon één brok pure liefde en die geven ze je onvoorwaardelijk.

En door te wandelen met een ezel leer je te kiezen waar jij heen wilt, als zo’n groot sterk dier jouw dan vrijwillig  volgt, geeft je dat heel veel zelf vertrouwen.

Wat gaan we dan doen, bij ezelcoaching?

  • Je mag meehelpen met de dagelijke verzorging.
  • We bestuderen de kudde en hoe ze op jou reageren, alles is informatie, niks goed of fout.
  • Je mag je eigen wandelplan maken en daarvoor je eigen ezel kiezen, van klein pittig ezeltje, tot grote knaap.  Eerst ga ik met jullie mee wandelen en dan later ga je alleen op pad. En kijk je wat je tegen komt, hoe je dat oplost en wat het zegt over jou en natuurlijk bespreken we dat.
  • We werken zonder methodes, vaststaande oefeningen of behandelplannen, maar puur op intuitie en met wat jij aangeeft dat je nodig hebt.
  • Je komt zo vaak je wilt
  • en pas op: je raakt verslaafd :).

Ontsnappingsavontuur en heel steile paadjes

Vandaag aangekomen in Vianden. Wat is het steil hier! Het laatste stuk vandaag moesten we over de grote weg, want de wandelpaadjes gingen te steil. Ravel gaf dat aan door ineens op een steil paadje om te keren ( dat ging daar net) en weer terug omhoog te lopen. Op steile paden moet de ezel los lopen, het is dan te gevaarlijk om via het touw aan elkaar gekoppeld te zijn.  Als de een een schuiver maakt…… Ieder moet ook zijn eigen tempo kunnen nemen. Ravel laat me meestal  wel voorop lopen, en soms loopt ie echt te dringen in mijn rug.

DSC00138

Vianden ligt heel diep in het dal, alle land is schuin hier. Op de camping, die weer aan de Our ligt, is de grond wel vlak gelukkig. De campingbaas moest hier wel even overreden worden dat het goed gaat met de ezel hier, Ravel loopt nu het gras te maaien naast het kinderspeelpleintje, waar geen kind komt om te spelen.

Zoals je hieronder leest hebben we weer spannende dingen meegemaakt. Ik vind het nu genoeg, vanaf nu wil ik gewoon rustig wandelen.

Vanaf de camping in Tintesmillen vertrokken we pas om 1 uur, wegens buien sóchtends en we gingen aan de Duitse kant van de Our lopen. De Our vormt dus de grens tussen Luxemburg en Duitsland. Volgens de mevrouw van de camping is het pad aan de Luxemburgse kant te smal voor een ezel met zijtassen.

Het was een prachtige route en eenmaal moest ik even gokken over de te lopen route omdat de wandelroute ook hier toch een smalle afdaling had met trapjes en leuningen en ik geen zin had drie keer te lopen en te gaan slepen met tassen. Heerlijk dat Ravel dat doet, mijn spullen dragen. Gelukkig was er dus een goed alternatief. We hebben 4 uur gewandeld en kwamen niemand tegen op deze hele prachtige route. En we kwamen uit het bos en stonden ineens weer voor een camping. Ik had geen boodschappen kunnen doen, en gelukkig had de camping frietjes met vegetarische loempia en salade. Ook fijn om eens niet te koken.

Thuis eet ik behoorlijk gezond: geen suiker, zo min mogelijk (wit) tarwemeel, speltbrood of rijstwafels, altijd alles vers en vegetarisch. Op deze manier op reis moet ik dat echt loslaten, want soms is op 70 km geen supermarkt en moet ik het doen met kiosken bij tankstations of hele kleine winkeltjes waar ik blij ben dat ik wat kan kopen en ben ik tevreden met industriefood zoals een blikje vis en verpakte kaasjes. Op de camping in Dasbourg ontmoette ik een aardige familie met 4 kinderen die Ravel geweldig vonden en die een tijdje kwamen rondhangen. Dan zet ik hen aan het werk met poepscheppen en de ezel borstelen, wat ze natuurlijk fantastisch vinden. Dit is ezels-educatie. Van deze familie kreeg ik lekker veel fruit , yoghurt en wat groente mee. Daarmee kan ik weer 2 dagen vooruit zonder winkel.

Dinsdag ging de route deels over de asfaltweg door kleine dorpen heen, wat ik ook wel leuk vind. Een paar keer ging GR 5- route die ik loop dan bovenover, via spannende smalle paadjes en het ging allemaal net. Ravel kan heel goed bergen lopen, wat logisch is als je in de Pyreneeën geboren bent.

Bij een lief echtpaar vond ik onderdak in een weitje met houtopslag/afdakje en een heerlijke stoel met voetsteunen. Water halen en naar de wc kan in de garage. Ik kan helemaal mijn gang gaan hier. Ravel kan lekker eten en aanrommelen. Hij heeft al een kersenboompje gesloopt, wat ze gelukkig niet erg vonden en probeerde ook plastik-klimopversiering op te eten en zijn rolplek waar hij ook gegraven heeft is duidelijk te zien. De oudjes zijn heel gemakkelijk. De man is een hele grote dierenvriend, hij is boer geweest en had koeien, die zijn al 15 jaar geleden verkocht. Hij is ziek en loopt met een rollator, en heeft wel zijn humor bewaard. Ook echt zo iemand die vind dat vroeger alles beter was. Zijn vouw zorgt ervoor dat het hem en mij ook nu, aan niets ontbreekt. Vanochtend heb ik gezellig met deze mensen ontbeten. We hebben hier nu een rustdag want het was slecht weer vandaag en we hadden weer een avontuur gisteravond.

In het weitje waar we nu staan bleek een opening te zitten. Het verhaal wat je nu gaat lezen gaat over een avontuur dat helemaal niet leuk was, wel achteraf heel hilarisch. Ik ging me wassen binnen en klaar maken om te slapen, ik dacht lekker vroeg naar bed te gaan. Mijn pyjamabroek bleek nog in mijn tent te liggen, maar even het straatje oversteken naar mijn tent kon wel in mijn onderbroek. Tot mijn schrik liep Ravel te grazen vóór het afgesloten weitje, er bleek een opening in te zitten…. Oeps. Snel broek aan en touw pakken. Ravel had geen halster om, want ik had het juist even afgedaan omdat ik dacht dat het hier volledig safe afgesloten was. Ik kreeg hem niet meteen te pakken en hij rende er vandoor. Ik ken dit ‘spelletje’’ wel van Frits. Als de ezel ervandoor gaat dan loopt ie in de richting vanwaar je gekomen bent. Ravel bleef voor me uitlopen, vrij hard zodat ik hem steeds net niet kon pakken. Pas na ongeveer 1,5 km stond ie stil en kon ik het touw om zijn nek doen. Hij ging gelukkig gewillig mee terug. Althans dat leek zo. Na 10 minuten bleef ie stokstijf staan, geschrokken van wat hij zelf veroorzaakt had. En tot overmaat van ramp begon het langzaam donker te worden, ik begaf me op een weg midden tussen 2 dorpen in, er was niets dan weiland en bos. ‘’Mijn God’’ Ik ging echt een soort van bidden en vroeg om een auto vol met sterke mannen.

Die kwamen niet. Eerst kwam een man in een sjieke auto en hij was boos omdat ie er nog maar net langs kon, hij had hele erge haast. 15 minuten later kwam er weer een man in een auto. Die was ook bozig. Hij had kritiek op het feit dat ik de naam niet wist van de mensen waar ik vertoefde, hij vond dat ik hen moest bellen, maar ik had natuurlijk geen telefoon bij me en ook hun nummer niet. Ik kon wel omschrijven bij welke mensen ik was en toen wist de man wie het waren en waar het was. Deze man heeft het nog wel geprobeerd, hij heeft staan roepen bij het huis, het was al donker en de vrouw vertelde me later dat ze dat roepen gehoord heeft. En na deze man die langs kwam werd het helemaal donker en gebeurde er helemaal niets. Gelukkig- half uur later of zo- weer een auto. Ditmaal met een vrouw, ze kwam van haar werk en ze vroeg hoe ze kon helpen. Ik stelde voor dat ze Langzaam achter ons aan ging rijden en dat ik ging lopen met Ravel. Door die auto achter zijn kont kwam Ravel weer in beweging en zo kwamen we na 20 minuten veilig weer ‘’thuis’’. Nog even staan praten om alle emoties te verwerken, de vrouw van het huis waar ik was, werd wakker en kwam ook nog even meepraten. En natuurlijk spande ik voor de nacht een dik touw over het open gat in het hek, zodat Ravel echt niet weg kan. Vanaf nu houd ie zijn halster om in vreemde weitjes en ga ik alle omheining controleren op nieuwe weiden. Niet zo lekker geslapen na dit avontuur en daarom, was een rustdag op dit fijne plekje heel welkom. Die lieve man, zie foto, heeft met rollator en al, in het gat een paal geplaatst met een balk erover, zodat opnieuw ontsnappen niet meer mogelijk was.

DSC00130

 

 

Blikseminslag en vrolijk weer verder

Nu is het maandag 10 juli en we zijn op camping Tintesmillen in Luxemburg. Gisteren een heel mooi traject gelopen langs rivier de Our.  Sóchtends liepen we een stukje over de asfaltweg door dorpjes heen en bij een vakantiehuisje met een Nederlandse auto ervoor werd ik uitgenodigd voor thee en ontbijt. Nou ik had al ontbeten, maar dit was een heel leuk aanbod. Dus gezellig met de familie meegegeten, zij waren nog aan het opstaan, dus er verschenen steeds meer familieleden aan tafel.

DSC00082

Onderstaand verhaal is van een paar dagen geleden:

Wat een dag: we liepen van de ene kant van Braunlauf naar de andere kant van datzelfde Braunlauf, in totaal misschien 1,5 km, niet verder. Wat was hier aan de hand?

Gisterenmiddag had Ravel al moeite om door te lopen. Rond het middaguur, midden in een dorp begon hij aan een staking. Nou heeft ie best wel flexibele arbeidsomstandigheden en een baasje dat heel goed rekening houd met zijn wensen en behoeften. Er hing echter onweer in de lucht en dan willen ezels slecht vooruit. Tot het volgende dorp, zo’n 3,5 km lukte nog wel en bij eerste beste huis vroeg ik om een weitje en dat was een boerenfamilie en die hadden een weitje voor ons. Ik moest wel lopend met emmers water sjouwen een paar honderd meter, maar ach dat geeft mededogen met mensen op deze aardbol die dagelijks ver moeten lopen om water te halen.

Dat weitje was niet direct naast een huis, de huizen waren wel in het zicht. Voor Ravel een paradijs, hij heeft zich er ongans gegeten. Tijdens zo’n reis is het meer opletten dat hij niet te dik wordt, dan dat er te kort is aan voedsel voor hem. Vanaf 2 uur zat ik in dat weitje, want we waren vroeg omdat ik ook al om 7 uur aan het lopen was, en dus om 5 uur opgestaan. Er gebeurde van alles in dat weitje: er kwamen rode wouwen overvliegen, ik kon Ravel volgen wat hij allemaal eet, ik las een boek, ik zette thee. Ineens kwam er een auto aan, er stapte een groot en een klein mens uit, ik zag hen niet, maar hoorde hen wel. Die mensen gingen heel hard bé, bé, roepen en als gevolg daarvan kwamen een hele kudde schapen aanrennen, die waarschijnlijk brokjes en schoon water kregen. Ik moet dan meteen denken aan de Messaih van Handel die ik afgelopen winter weer eens meespeelde, er komt een nummer in voor met de tekst (oud engels): ‘’We al like sheep’’, we zijn allemaal als schapen….

Vannacht kwamen grote klappen: er was onweer en niet zo;n beetje ook. Eén bliksemslag sloeg vlakbij ergens in tegelijk met een enorme knetterende donderslag…. De grond beefde, ik lag even te trillen in mijn tentje. Ben niet snel bang, dit was wel héél hard.

Vanochtend wilde Ravel niet op gang komen en dat lukte de hele dag niet, we deden dus 5 uur over 1,5 km en ik heb vele uren wachtend in de berm doorgebracht, steeds ongeveer 100 meter verder. En piekeren.. piekeren wat er nu was…. Iets met mij wat hij overneemt? Ja, ik loop ergens over te malen, dat klopt, echter niet geschikt voor publikatie hier. Wat is met Ravel? Pijn? Alles gecontroleerd of ie ergens wondjes heeft, of pijnlijke hoeven, of steentjes, niets van dat alles. Of toch het onweer?

Bij een boerderij met paarden en een hond die een wolf blijkt te zijn, praat ik even met de mevrouw en probeer toch door te lopen. Ik vraag haar wel of we terug mogen komen als het niet lukt, want dit is de laatste boerderij voor 4 km velden en ergens heb ik al zo’n vermoeden. Na weer een uur bermtoerisme besluit ik terug te keren, dit heeft géén zin, totaal niet. Niet leuk zo’n dag. Samen met de mevrouw en haar bezoek zijn we ook nog even bezig Ravel naar zijn weitje te slepen, hij voelt heel gestressed. Na een tijdje – ik lag uit te rusten in het gras – komt de dochter ineens naar me toe: ‘’Je ezel is bij ons in de tuin en ik krijg hem niet mee’’, bleek ergens een opening in de weide te zitten. Na veel gedoe is Ravel weer terug in de grote weide en ik maak op het schraalste stukje een klein weitje voor hem, eten wil hij namelijk wel en hij stopt er niet mee.

De mevrouw van de paarden heeft een vriendin gebeld die ook ezels heeft en die weet te vertellen dat ezels en soms paarden ook, in shock kunnen zijn na onweer vlakbij en dat ze dan niet te bewegen zijn om verder te trekken. Ze heeft gelezen dat dit wel 2 dagen kan duren. Fijn dat mensen met me meedenken. Dit zou weleens dé oorzaak kunnen zijn. Ik zit nu nog in dat weitje. Morgen vertel ik verder of het dan lukt om weer te gaan lopen.

Dit is wel héél leerzaam, Ravel laat me perfect zien hoe een ziel reageert op shock: namelijk met totale blokkade. Dat doen wij óók als mens, nadat we van een gebeurtenis die we niet kunnen plaatsen hevig schrikken. Dan zetten we gevoelens in onszelf vast. Dat is een overlevingsmechanisme, maar daarmee zetten we ook de natuurlijke levensstroom vast. Dieren reageren puur fysiek: de natuur voelt nu niet veilig, dus ik loop niet. En jij kunt op je kop gaan staan, of duwen en trekken of wat dan ook, maar dan loop ik ook nog niet. Onweer en vooral bliksem is een manier van de natuur om te ontladen en ik als super gevoelig mens reageer daar ook op door letterlijk ‘’lading die ik zelf nog met me meedraag’’ ineens allemaal te voelen. En Ravel reageert daar vervolgens ook weer op. Ik vermoed dat er bij anderen ook meer los komt bij onweer dan wanneer het gewoon rustig weer is.

Rust nemen nu, nou dat krijg ik wel door de noodgedwongen middag + avond zitten in een weiland.

Heftige ervaring, maar eigenlijk zoó boeiend…..

Net kwam de boer vertellen dat het onweer dat vandaag weer zou komen hier is overgedreven, fantastisch, dus vannacht niet nogmaals.

Op zaterdag zijn we gewoon weer vertrokken. Ravel liep moeizaam. Ik dacht ineens aan Suzan, zij is homeopatisch dierenarts, haar nummer stond gelukkig opgeslagen in mijn telefoon en ze kent Ravel. Ze kon natuurlijk geen pilletje opsturen , maar herkende meteen het beeld na mijn verhaal en ze zocht een middeltje, stuurde het door de lucht. Ravel kwam in beweging, tot de lunch nog met een kop van ‘’moet dit’’ en ineens zag ik een huis met een ezelbrievenbus. Geruststellend idee, dat als het lopen niet zou gaan, we hier naar terug zouden kunnen. Ik inspecteerde even het hele erf, jammer, geen mens en ook geen ezel te zien, wel alle tekenen van aanwezigheid van ezels, namelijk kleine halsters en een hoop stront in ezelformaat.

Toen er heuvels kwamen kreeg Ravel ineens weer zijn loopspirit terug. De route was afwisseling bos en ook veel landbouwvelden. We kregen nog een enorm cadeau, midden in de velden kwam een rijdende winkel langs, en de bestuurder/winkelman stopte lachend, toen ik zwaaide en opende zijn winkel. Sap, kwark, kiwi’s, thee en ik trakteerde mezelf ook maar op een taartje van wit meel en veel suiker – wat ik eigenlijk nooit eet- en het was ook niet eens echt lekker. Volgende keer gewoon weer gedroogde vruchten en/of nootjes kopen.

In Burg-Reuland was alles veel te netjes voor ons. Bij een hotel/restaurant vroeg ik om een kopje thee met Wifi, maar dat was alleen voor de gasten die er overnachten. Tja, die Wifi is nog lastiger te vinden dan ik verwacht had.

Omdat ik gevoelsmatig dit geen geschikt dorp vond voor een overnachting en omdat Ravel zijn loopenergie was teruggekomen besloot ik 5 km door te lopen naar het volgende dorp. Daar zat ik in een weitje bij een hotel. Ziet er ook heel mooi uit, maar is een echt familiehotel, waar ze heel hard werken om het iedereen naar de zin te maken. Ik mocht dus op het weitje staan en dat ligt aan het riviertje de Our. Toplocatie!

Vanaf nu gaan we verder tot aan Vianden langs de Our lopen, af en toe komt de GR even het land in, wat hier behoorlijk heuvelachtig is.

PS. Slechts één foto, want die Wifi is hier zo traag en Ravel loopt te balken omdat ik bij hem weggelopen ben. Ja, hij begint gedrag te vertonen dat ik van Frits ken… dat is een teken dat ie zich aan het hechten is, goed teken.