• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Tagarchief ezeltocht

Wie is hier eigenwijs?

Tja, dan wil ik andere mensen leren hoe ze leiding moeten geven aan een ezel en hoe dat toe te passen is in het dagelijks leven of in werksituaties. Dan zou je denken dat bij mij alles altijd glad verloopt en dat ik moeiteloos wandel. Dat is niet zo. Leiding geven aan een ezel betekent niet dat altijd gebeurt wat jij als mens wil. Het is ook niet zo dat jij steeds bepaalt wat er gebeurt en dat de ezel dan altijd braaf volgt. Soms is de ezel de leider, helder en duidelijk. Zo ook deze middag.

Ik keek vanochtend op buienradar, had eigenlijk geen zin om de deur uit te gaan. Ik besloot toch te gaan, ach af en toe een buitje kunnen we wel hebben. Ik zou Ravel meenemen en dan iemand ophalen om samen te wandelen.

Maar het ging allemaal anders. Het stormde enorm. De ezel had geen trek om weg te gaan. met geduld kreeg ik hem toch wel mee de stal uit. Dat was ik eerder tegengekomen vandaag, dat liever thuis willen blijven. Toch op pad. En dat lukte niet, helemaal niet. Er was zoveel storm, we moesten ploeteren pal tegen de wind in. Ravel trok me steeds de berm in om eikels te eten. Door die wind had ik niet voldoende fysieke kracht om hem tegen te houden: 50 kg tegen 350 kg (schatting), ik viel gewoon achterover op mijn billen.

Ravel was tot nu toe een bijzonder rustige ezel. Maar nu met die storm, reageerde hij met bokkesprongen, steigerde zelfs. Kinderen kunnen ook zo heftig reageren op storm. Het voelde alsof ik hem totaal niet meer de baas was, hij sprong over een greppel en sleurde mij mee een weiland in om gras te eten. Conclusie: terug naar de stal, en afbellen dat ik niet kom, dit wordt hem niet.

p1030267

Ook dat is leiding nemen: besluiten dat het even niet lukt. Ik stond te trillen op mijn benen naast een steigerende Ravel, dat is zo niet veilig. De ezel heeft het goed gevoeld: het is nu gewoon geen weer voor een wandeling. De intuitie van die dieren is zo ontzettend scherp. En wij als mens redeneren deze intuitie weg. Wie is hier nu de eigenwijze?  Als een ezel echt niet wil, dan is vaak zijn veiligheid in gevaar, bijvoorbeeld de brug is half rot, de rivier stinkt te erg, er komt onweer. Hier kunnen wij van leren. Bij het gevoel dat voor een activiteit nu niet het goede moment is, bij te veel moeten zwoegen: pas op de plaats en nu even niet. Als je toch doordramt, zou het wel eens minder gunstig kunnen aflopen.

En die tegenstand van Ravel was niet alleen het weer. Het is een gezonde ontwikkeling. Dat past in het proces van hechting aan een mens. Eerst werkt een ezel een tijd heel goed mee, ik ben nu ruim een half jaar baasje van Ravel. En dan komt een fase van ”puberen”.  Dan komen ineens alle streken uit de kast, die een ezel kan uitvreten: weigeren: steigeren, weg lopen, stil staan, alleen maar willen eten en niet lopen, uitbreken….. Noem dit gedrag geen uitproberen, dat is iets wat mensen met elkaar doen. De ezel test je niet, hij zoekt wel zijn grenzen op, maar doet dat puur vanuit zichzelf, nooit om bewust tegen jou in te gaan, nooit om je te pesten. En als je door die fase heen bent, dan ben je betere maatjes dan ooit, dan wordt je een echt team.

 

De ezels en de locatie

een heerlijk pad voor een ezel

ezel Ravel

Ravel is een ruin en een echte Pyreneese ras-ezel. Hij is behoorlijk groot, namelijk schofthoogte 1.30 m. Pyreneese ezels zijn altijd donkerbruin-zwart met van die mooie lichte kringen om de ogen. Ze hebben relatief wat langere poten en ook een andere manier van lopen dan de gewone Europese ezels. Ze kunnen ook draven als een paard. Ravel is eind juni 2016 bij mij gekomen vanuit een camping in Noord-Brabant, hij stond te koop op Marktplaats. Na een dagje proberen besloot ik dat ik het wel aandurfde met deze reus, hij is een enorme goedzak en heeft een heerlijk vlot wandeltempo. Ravel had al wandelervaring. Toen hij nog in Frankrijk woonde heeft hij een doorsteek gemaakt door de Pyreneeen, van de Middellandse Zee tot aan de Atlantische oceaan. Ik ben daar jaloers op. Die route wil ik héél erg graag ook eens gaan, samen met Ravel. Dan kan hij mij de weg wijzen.

Ik ben een healer, je kunt ook zeggen: een ezelfluisteraar. Het universum geeft je dan ezels met een verhaal. Ook Ravel heeft een geschiedenis, ik had het in eerste instantie niet door,  het was flink puzzelwerk.  Lees meer over hem in mijn blog.

ezelin Rosemunde

Het is heel moeilijk om in Nederland grote ezels te vinden. De gemiddelde ezel in ons land heeft een schofthoogte van 1 meter of kleiner. Rosemunde is 1.20 m hoog op de schoft, dat is een zeer prettige maat om mee te wandelen en om de bagage op te laden. Dus ik ben heel blij dat ik haar gevonden heb. Deze ezeldame heeft een pittig karakter, is ontzettend lief en maakt heel gemakkelijk contact, dus ze kan wel op tegen de drie mannen waarmee ze stal en weides deelt. Op haar oude plek heeft ze het te goed gehad, dus we zorgen nu dat ze  een speciaal afslankprogramma krijgt met veel beweging. Ze is absoluut niet bang uitgevallen, al direct op haar eerste wandeling samen met Ravel, volgde ze over bruggetjes. Ze geeft aan nieuwsgierig en leergierig te zijn. Alleen wandelen vind ze helemaal niks, dan zet de rem erop, maar achter Ravel aan volgt ze heel trouw en is ze een perfectie loopster.

De locatie

eerste ontmoeting

Ravel en Rosemunde wonen op wijkboerderij de Schellerhoeve in Zwolle, samen met de twee ezelruinen Freddie en Docus. In samenwerking met een team van vrijwilligers worden de ezels goed verzorgd op deze mooie locatie. Deze twee kleine kameraden houden ook van wandelen. Vanaf de Schellerhoeve kun je mooie wandelingen maken langs de IJssel, naar het stadspark het Engelse werk, richting Windesheim en via de brug de IJssel richting Hattem en verder de Veluwe op.

https://www.traverswelzijn.nl/locaties/wijkboerderij-de-schellerhoeve/

Alle wandelingen die in Zwolle plaatsvinden, starten vanaf deze plek, tenzij een ander adres vermeld staat in de aankondiging.

ezel Frits

Stoere, lieve, sterke, dappere Frits (2006-2016) is zijn longontsteking niet te boven gekomen en is overleden. Bedankt voor 7 mooie jaren, waarin we veel mooie tochten gemaakt hebben, mensen ontmoet, hindernissen overwonnen. Van de grote kudde waar hij vandaan kwam weggetrapt kneusje, gegroeid naar top-trektochtezel die over smalle bruggetjes en langs ravijnen liep, altijd onderweg s’nachts mijn tentje bewaakte en thuis ook weer helemaal happy was tussen zijn ezelmaatjes.

Ik kocht mijn eerste ezel in november 2009. Ezel Frits is na een ernstige longontsteking in juni 2016 overleden. Frits was een ruin met schofthoogte 1.15 cm. Voor mij het perfecte formaat vanwege zijn wandeltempo en de goede hoogte voor het opladen van de bagage. Vanaf 2009 heb ik Frits getraind in het lopen van meerdaagse tochten en het dragen van een volledige kampeeruitrusting.

Frits heeft veel meegemaakt in zijn ezelleven. Hij is in Limburg geboren en iemand had hem daar al een beetje leren wandelen. Hij is ook een jaar dekhengst geweest. Onderweg wilde hij nog steeds elke merrie van paard, pony of ezel goededag zeggen. In een grote kudde ezels bij een ezelverhuur-bedrijf redde hij het niet. Hij bleek een blindedarmontsteking onder de leden te hebben en daarom heeft hij een tijdje bij de Ezelsocieteit tussen zieke en bejaarde ezels gelogeerd. Daar is hij enorm opgeknapt. Vanaf het moment dat hij tussen zijn maatjes Hendrik, Frank, Tommy, Lies, Rosa, Eefje, Bente, Lucas en Lizzy in Ommen stond, ging het supergoed met hem.

In de zomer van 2012 ben ik samen met Frits naar Zuid-Frankrijk gelopen vanaf Ommen. We deden daar 4 maanden over en legden ongeveer 1500 km af. In de toekomst hoop ik weer eens een lange pelgrimstocht te maken. Misschien wordt het toch Santiago de Compostela, maar ik houd van rust en kiest graag mijn eigen pad, de Camino is heel populair en druk en daarom wordt het misschien wel Assisië of een heel andere route. Frits was enorm aan mij gehecht. Als we samen op pas waren stond hij niet toe dat hij alleen gelaten werd. Als ik op en camping bijvoorbeeld even ging douchen, dan moest ik hem aan een lange lijn aan een boom vastzetten, want dan brak hij door mijn tijdelijk gemaakte weitje heen om mij te zoeken. Als in het treintje van Zwolle naar Ommen zat, ging Frits al onrustig heen en weer lopen en dat was een teken dat hij wist dat ik er aan kwam om te gaan wandelen. Echter een tweede ernstige ziekte heeft Frits niet overleefd, hij is 10 jaar geworden.

Boodschap van Frits: 13 juni 2016

Voel je niet schuldig Margo, je doet het goed met mij.

Je hebt me 7 goede jaren gegeven. Ik ben heel belangrijk voor jou, toch wil ik gaan.

Als jij er niet was , dan was ik 7 jaar geleden al vertrokken, uit de kudde geschopt.

Jij hebt me in de kudde gezet en daarmee heb je ook jezelf tussen je soortgenoten gezet.

Hulde aan jou. Geen spijt, geen wroeging, niets daarvan.

Alleen dank, dank, dank dat je de ezelziel begrijpt, volkomen begrijpt en helpt verlossen van het lijden.

Jij weet, maar vertrouwt  je eigen gevoel nog niet helemaal.

Het is klaar, geen valse hoop meer. Verbind je met je hart, met de ezelziel, met de mensen, met de natuurwezens, met het Al.