• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Jaarlijks archief2016

Waarom jij ook eens met een ezel zou moeten gaan wandelen.

Niks moet natuurlijk. Wel ga ik nu voor jou invullen waarom je het wandelen met ezel wel eens zou kunnen gaan proberen. En of je het dan daadwerkelijk een keer komt doen, beslis je natuurlijk zelf.

Allereerst is het natuurlijk hartstikke leuk om te doen. Je bent lekker buiten, je bent actief bezig, je geniet van het wandelen en van het contact maken met een leuk en lief dier.

Je doet iets wat (zeer waarschijnlijk) nieuw is voor je. Dat verruimt je blikveld. Je ziet alles in een ander perspectief. Je bekijkt even de wereld door de ogen van een dier. Dat is echt anders dan door de ogen van de krant, de tv of sociale media.

Je leert om eens ”iets geks” te doen en dat gewoon te doen. Zeker belangrijk voor mensen die een nette baan hebben, doorgaans in een net pak lopen en altijd maar in het gareel (moeten) lopen. Ik durf te wedden dat sommige zich al van te voren schamen bij het idee dat een collega hen ”betrapt” dat ze jou met een echte ezel hebben zien lopen. Maar als je het dan wel doet, zul je merken dat voorbijgangers vrolijk lachend naar je zwaaien en/of een leuk gesprek beginnen, want je valt wel op op deze manier en dat het een prettige bezigheid is, straalt er vanaf, tenminste als de ezel lekker meewerkt.

Je leert ervan op een andere manier dan met je hoofd, uit boeken of via de media. Je leert door ervaring. Ezelwandelen is een cursus mindfulness,  lichaamsbeweging, contact maken met dieren, jezelf leren kennen, gezelligheid alles in één.

Ook al ga je met de meest brave en ervaren wandelezel, je maakt bijna altijd wat avontuurlijks mee: de ezel glipt je uit de handen, hilarische taferelen bij een bruggetje, spannende smalle randjes langs sloten, er komt een koets met paarden en je ezel wil er achteraan rennen, kortom je maakt eens wat mee.

In deze tijd van heftige politiek, grote milieu-perikelen, sociale onrust, grote geldkwesties lijkt even wandelen met een ezel misschien een onzinnige bezigheid. Maar na die wandeling constateer je dat je even helemaal je hoofd hebt leeg gemaakt, dat je verbinding hebt gemaakt met een dier, met de natuur en met jezelf. En dat heeft als resultaat dat je beter bestand bent tegen alle grote problemen, dat de wereld leuker en vrolijker wordt.

20160814_155915-2

En dit zeiden enkele dappere dames en heren die dit avontuur aandurfden:

  • Silvia: Margo, dank voor deze prachtige dag, nu lekker met de voetjes omhoog op de bank nagenieten.
  • Hilda: Wat is het toch ontzettend leuk om op stap te gaan met ezels.
  • Jenneke: Het heeft me erg goed gedaan om zo rustig door de natuur te wandelen en de zachtheid van de ezels te voelen.
  • Anant: Bijzondere ervaring. De ezel bleek donders goed in de smiezen te hebben wanneer ik niet met mijn aandacht bij hem was. Dat resulteerde dan meteen in stilstaan en een poging om eens heerlijk te snoepen van de grote hoeveelheid gevallen eikels. En krijg zo’n dier dan maar weer eens op gang… 
  • Anna Maria: Ik heb t erg naar mijn zin gehad en vond t raar om zondag thuis te komen, een andere wereld….

En nu jij?

Dank voor het delen en liken.

Waarom met een ezel wandelen?

Onderweg, als ik met een ezel op trektocht ben, of gewoon een dag aan de wandel, vragen mensen mij altijd waarom ik dat doe. Het eenvoudige antwoord: ” Het is leuk” is blijkbaar niet voldoende want dan volgt meestal een tweede vraag.

Met een ezel wandelen doet niet iedereen. En als je iets bijzonders doet, willen mensen weten waarom, dat vind ik heel begrijpelijk. Ik zal proberen uit te leggen wat ik er nu zo mooi en leuk aan vind en waarom ik het zo prettig  vind om te doen. Of jij dan een keer mee wil gaan, moet je zelf beslissen. Waarom jij ook eens met een ezel moet gaan wandelen komt in een volgend blogbericht.

margofrits-10

Op zich gaat het helemaal niet om die ezel. Ja, het is een lief en prachtig dier en geschikt om te wandelen, maar het zou net zo goed een pony, een kameel, een lama of een rund kunnen zijn. Ik heb ook eens een bericht gelezen van een vrouw die rondtrok met een koe.

  • Het gaat mij om het buiten zijn. Wandelen kost energie, maar ik krijg er ook heel veel energie van. Ik voel de rust en de stilte om me heen, ik zie een mooi landschap, ik kom mooie vogels en leuke plantjes tegen en aardige mensen.
  • Ik ben in beweging, dat is mijn manier van sport. Omdat ik een getrainde ezel heb, die ik in conditie wil houden, ga ik ook geregeld op pad. Dat is net als hondenbezitters, die maken ook heel vaak een wandeling. Dus ik verveel me nooit.
  • Het is voor mij een (levens)-project. Het geeft mijn leven een doel en daardoor een richting. Ik ben bezig stallen schoon te maken, ik moet actie ondernemen om mijn wandeluitrusting en ezelspullen in orde te houden, ik heb een reden om te trainen en om tochten te maken, ik zoek plekken en streken uit waar ik heen wil.
  •  Door dat denken en dromen over waar ik heen wil, blijf ik enthousiast en open voor nieuwe dingen, het geeft mij levensenergie. Zo heb ik de wens om nog eens meerdere maanden te gaan rondtrekken en het liefst zou ik een keer heel lang achterelkaar op stap gaan met 2 mensen en 2 ezels.
  • Door mezelf te verbinden met een dier ben ik veel gaan voelen en begrijpen wat het is om een band te hebben met een levend wezen. Met mensen is dat meestal ingewikkelder. Maar door dat dier voel ik dat ik ook dichter bij mensen kan zijn. En dieren hebben ons veel te vertellen. Je kunt heel veel van ze leren.
  • Ik kom mensen tegen die ezels ook leuk vinden, ik heb een hobby om te delen, ik heb altijd wat om over te praten en ik ontmoet onderweg altijd heel veel mensen, ik beleef avonturen.
  • Mijn leven is nooit saai. Ik zou ik het eentonig vinden als ik thuis bleef zitten, als ik alleen thuis zou zitten en tv keek met de poes op schoot (soms ook leuk). Zelf iets doen vind ik mooier dan lezen over of kijken naar, dan ben je slechts een toeschouwer.

Dus mijn totale conclusie is dat wandelen met een ezel mij maakt tot deelneemster van het leven. Ik ben bezig met mijn eigen ding, ga erin op en maak van daar uit verbinding met anderen. Dat is voor mij een ervaring die me heel rijk maakt.

Dank voor het delen en liken.

Nieuw oud blog

Vandaag blaas ik mijn reisblog nieuw leven in. Ik heb de blog een paar jaar niet bijgehouden. Eigenlijk weet ik niet goed waarom, gewoon niet gedaan. Maar nu transformeer ik de reisblog naar een werk-blog. In 7 jaren lopen en werken met ezels heb ik veel geleerd, ontzettend veel en dat wil ik graag delen. Ik zet de ezels in als leermeesters voor wie daarvoor open staat.

Ik ga niet proberen alles te vertellen wat in die jaren van geen blog is gebeurd. Niet elk dagje wandelen is van belang. Dus ik breng jullie nu eerst even op de hoogte hoe het nu is. Regelmatig geef ik een lezing over mijn tochten met ezels. Dan hoor ik wat mensen van mijn verhaal vinden. Het raakt mensen omdat het zo eenvoudig is: lopen en kamperen met een dier. Ik ontmoet daardoor alleen maar behulpzame, zorgzame, leuke en lieve mensen onderweg. Een ezel is een grote verbinder, hij brengt verbindingen tussen mensen tot stand. Ik ontmoet het goede in de mens.

In 2011 verloor ik mijn baan. Ik werkte in de natuur-en milieueducatie, met kinderen in het bos, ik vond het een prachtig vak, maar er was geen geld meer voor. In 2012 greep ik toen de kans om met ezel Frits in 4 maanden naar Zuid-Frankrijk te lopen, want ik had er de tijd en de ruimte voor. En het was een zeer geslaagd project.

Met ezels op pad is een project geheel voor mijzelf, ik heb niks te maken met wat andere mensen of instanties van me willen, niks te maken met moeten presteren wat een ander voor me bedacht heeft. Zelf alles managen. Doen wat ik zelf leuk en belangrijk vind: verbinding maken met dieren, mensen en de natuur.

Solliciteren heb ik ook gedaan en doe ik noodgedwongen nog steeds. Ik heb al meer dan 1200 brieven geschreven. Maar het lukt me niet om te passen in de profielen die gevraagd worden. Een vrouw van net 50+ met ezel die haar eigen weg zoekt past lastig in lijstjes met functie-eisen.

Sinds een jaar heb ik gelukkig toestemming van de instanties om mijn eigen bedrijf te hebben, part-time. En dat lukt best wel… ongeveer de helft van mijn uitkering verdien ik nu zelf. Ik heb geen rode cent om te investeren, dus ik doe het met wat ik heb: één eigen ezel en een paar ezels die ik mag lenen, wat ezelspullen en wandelschoenen, een hoop plannen en ideeen in mijn hoofd, heel veel ervaring met het wandelen met ezels, ervaring met het begeleiden van (groepen) mensen, een laptop, wat praktijkervaring over publicatiemiddelen, en veel enthousiasme en doorzettingsvermogen.

Daarom dus zien jullie de laatste tijd Margometezel op social media verschijnen en uitnodigingen om eens mee te gaan. Daarom dus nieuw leven in deze blog. Tot een volgende keer of natuurlijk tot op een ezelwandeling.

koniginnedagwandeling_2011_010[2]

 

 

 

 

 

 

Dank voor het delen en liken.