• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Maandelijks archiefaugustus 2017

Eigen pad kiezen

We zijn terug van de trektocht door Belgie en Luxemburg. En ik loop nog steeds. Al een tijdje bewandel ik nu volledig mijn eigen pad en eerlijk gezegd: ik weet helemaal niet waar het heen gaat……..

Als ik onderweg ben met mijn ezel, als ik een langere tijd ga lopen, dan kies ik een route volgens een lange afstandspad uit een wandelboekje. Zo maar gaan lopen, doelloos, vind ik heel vermoeiend. Dan moet ik namelijk op elk kruispunt en bij elke splitsing van wegen een keuze maken. Dan kan ik natuurlijk steeds het weggetje kiezen dat er het mooist uitziet, echter dat kan doorlopen, maar ook doodlopen. Dagafstanden zijn nooit prestatiegericht voor mij. Als we tijdens een trektocht genoeg gelopen hebben, zoeken we een plekje in een wei in een dorp en soms op een camping. Of ik een bepaalde fysieke plaats bereik op het einde van de tocht, is alleen van belang voor praktische afspraken als ik weer wordt opgehaald of als ik een rondje loop en weer terug wil naar de stal van de ezels. Het gaat echt om het onderweg zijn, om het wandelen samen met mijn ezel, het genieten van de mooie omgeving, de mensen die meegaan en die ik onderweg tegenkom.

Met ondernemen is dat ook zo. Het gaat me helemaal niet om een eindresultaat, zeker niet om een bepaalde financiele omzet per jaar. Het gaat me wel om het delen van mijn passie en ik geniet natuurlijk zeer als ik anderen zie opfleuren van een wandeling met ezels.  Ja, het zou ontzettend fijn zijn als ik geen aanvullende uitkering meer nodig heb. En het is super als ik ruim kan leven op mijn manier, met liefde voor onze mooie planeet en alle levende wezens hier op aarde. Ondernemen op mijn manier is hetzelfde als op weg zijn met mijn ezel: het gaat om het onderweg zijn. Ondernemen zonder eindplannen is misschien een soort van ”vloeken in de kerk”.  De adviezen van van hoe je moet ondernemen vliegen me om te ogen en oren via social media. Soms pik ik daar zeker wat wijsheid van mee.  Doelen plannen, jaaromzet van te voren inschatten, schema;s maken voor publiciteit, groeistatistieken bijhouden, sorry, maar het voelt hetzelfde als de adviezen van hoe je aan een baan moet komen, iedereen heeft tips en wil een ander vertellen hoe het moet. Ik ben lekker rebels en luister hier ook niet naar.

En waar ik wel naar luister….? En wat vertrouw ik wel? Mijn hart en mijn intuitie. Met de stroom meegaan en soms een poosje stilstaan, net als Ravel.

De dalai lama zei: ” De wereld heeft meer succesvolle mensen niet nodig. De wereld heeft meer vredesstichters, helers, herstellers, verhalenvertellers en liefhebbers van allerlei soorten nodig.”

Dank voor het delen en liken.

De queeste eindigt in Hotton en nu nog verslag van het spannendste avontuur

einde 001

”Vous etes toute seule?” Die vraag stellen ze me vaak als ik zoek naar een overnachtingsplek. Nee, ik ben niet toet sul. Ravel is bij me en nog vele aanwezigheden, niet voor iedereen zichtbaar. Maar soms inderdaad, was het best wel eens héél spannend. Het grootste avontuur ervoeren we al een tijdje terug en nu alles goed is afgelopen vertel ik het zometeen. Ik heb wel grenzen van mogelijkheden ervaren, soms op spannende paadjes was het risicovol…en alles is goed gekomen. Ik las dat deze zomer ”in de lucht hangt” dat je van alles op je brood krijgt, moeilijkheden, uitdagingen en dat het de kunst is, daar goed doorheen te komen en dat je dan ook sterker en rijker wordt, precies zo heb ik het ervaren.

De laatste dagen hebben we gewoon heerlijke wandeldagen gehad, zonder enig probleem. Ravel loopt goed de laatste 10 dagen, geen stil-staan buien meer. Wonderlijk, dat wanneer het probleem gezien is, de oplossing zich onmiddellijk aandient, dat is geweldig bij dieren.

Als we morgen niet zouden stoppen, dan moesten we rust nemen, want de hoeven van vooral zijn achterpoten zijn heel erg afgesleten en moeten nu eerst weer een weekje groeien. Maar morgen lopen we alleen nog de trailer in.. en ik daarna het busje.

We hebben het goed gehad, ik zou zo doorlopen… in ieder geval tot Maastricht of zo..

Soms hadden we even tegenslag zoals een bruggetjes met roosters, leuk dat je zo de rivier onder je kunt zien, echter onmogelijk voor een hoefdier. Dat zijn kleinigheden die vragen om creativiteit en het kiezen van een andere route dan gepland.

Heel veel dank aan alle lieve mensen waar we mochten overnachten.  Zoals bij Elisabeth, haar man en zoontje Thibaut gisteren. Welkom met salade en ligstoel. Fantastisch.

4 augustus 014 Af en toe hadden we een camping maar 2/3 deel logeerden we in weilanden, tuinen, veldjes en dat vind ik het leuke en mooie aan zo’n reis. Even een kijkje nemen in het leven van de mensen in een klein dorpje, even deel uitmaken van zo’n gemeenschap en dan weer verder trekken.

En dan nu het spannendste verhaal en de ware reden achter het toto-loss pakzadel, dat dus weer helemaal gaaf gemaakt is inmiddels.

Deze geschiedenis speelt zich af op een helling vlak voor Kautenbach. We lopen op een heel smal paadje. Ravel moet een klein sprongetje maken over een rots, ernaast staat een boom. Een rode zijtas blijft hangen, Ravel trekt door, wat in zijn situatie geheel begrijpelijk is. De rode zijtas valt en dondert naar beneden, ravijn in. Ik volg mijn eerste impuls, haal de andere rode zijtas eraf, vanwege het verstoorde evenwicht, zet Ravel vast aan een boom en besluit naar beneden af te dalen, ik zie de tas liggen en denk ”dit fix ik wel” die helling. Oeps….bleek onwijs steil en nog net te doen. Het gaat heel langzaam. Mét tas op de terugweg, ik ben driekwart terug en ik zie Ravel onrustig draaien, hij breekt zijn halster en gaat óók naar beneden… ja, ik begrijp zijn idee… ik heb hem geleerd mij achterna te gaan….. oei, oei…. Hij dendert naar beneden en daardoor schuift het pakzadel onder zijn buik.. hij gaat nog harder rennen… Ik kan niks, kan hem niet bereiken, want ik zit 20 meter verder. Ik ga terug naar het smalle paadje, de rode tas blijft even waar die is…

Oeps… ik ga hard roepen en blaas op mijn fluitje, Ravel is niet meer te zien.. Niemand reageert. Dan maar 112 bellen. Dat blijkt de brandweer te zijn hier in Luxemburg, eigenlijk niet zo gek. Ik leg de situatie uit, het duurt even voor ze begrijpen dat ze echt moeten komen en ik kan gelukkig goed uitleggen waar ik ben. Na 5 minuten arriveren een man en een vrouw die aan het wandelen waren en me gehoord hebben. ”Je had nooit zelf naar beneden moeten gaan”, zei de man. Ja, dat had ik zelf ook al geconstateerd. Volgende keer: tas laten liggen, doorlopen met Ravel en dan hulp zoeken en terug naar die tas met de hulp. Snel daarna arriveert 5 man sterk brandweer. Ze vinden het eigenlijk een heel leuk klusje voor de saaie zondagmiddag. Met takels en klettersteig materiaal halen ze alle tassen naar boven, door Ravel zijn actie liggen de tassen overal verspreid. De wandelende man heeft Ravel zien gaan en weet welke richting hij op ging.

24 juli 212

Met de quat op zoek en Ravel is snel gevonden. Gelukkig en God zij dank zonder wonden of pijnlijke poten, hij is naar een breed pad gegaan. Als ik alles weer heb: tassen en ezel verdwijnen ineens alle brandweermannen, ik heb nauwelijks de tijd hen even dank je wel te zeggen. Ik denk dat ze zin  hadden in een biertje. Ik laad alles weer op de ezel en we lopen rustig naar de camping, waar we een rustdag hebben genomen.

24 juli 219

Dank je wel brandweermannen van Kautenbach.

Dank voor het delen en liken.

Bovenover, onderlangs en door de Ourthe

Woensdag 2 augustus in Vecpré

La Roche doorkruisd vandaag. Ik vind er echt niks aan om met ezel door een touristisch stadje te lopen. Maar ja, we moesten er doorheen en boodschappen doen is óók heel belangrijk. Na een nacht kamperen bij een verlaten vakantie-dorp- we mochten er staan van de manager die er een wederopbouw gaat doen- liepen we lekker naar beneden naar het stadje. Wat een drukte daar, we zijn wel 100 keer op de foto gezet en ik wen daar nooit aan, als mensen niet groeten, geen contact maken en wel voor mijn neus fotos maken. Ik wordt hier altijd verontwaardigd van ‘’we zijn geen fotomodel!’’ Na het stadje was het heel erg zoeken naar het goede pad, maar op een creatieve manier kwamen we op de GR 57 uit, die ik nu ga volgen. Ik kwam twee wandelaars tegen en vroeg hen hoe het pad was, hun antwoord: ‘’ Niet te doen met ezel het komende stukje, omgevallen bomen en zeer smal’’. We gingen het toch even proberen, en zijn snel terug gekeerd, want het was inderdaad niet te doen. We zaten boven op een hele grote bult, van boven kon ik campings in het dal zien liggen en het was zoeken om eraf te komen. Gelukt en weer een plekje gevonden. Het is echt nog nooit niet gelukt, we hebben altijd een slaapplaats. Ik wil de bijbel niet tegenspreken, maar wij -in tegenstelling tot Maria en Jozef met ezel- vinden altijd een plek. Ha,ha, niet zwanger zijn en ‘’Jozef’’ thuislaten.

Net een heel gesprek gehad met mensen uit Groningen die ook 2 ezels thuis hebben en mij hebben zien lopen in La Roche. ‘’Respect’’ zei de man, ik vraag me af hoe je dit voor elkaar krijgt. Heb hem mijn visitekaartje gegeven. Ik mag toch zelf wel gaan geloven dat ik een ervaren ezelfluisteraar ben.

2 augustus 017

Dagen hiervoor: Maandag 31 juli

Heerlijke loopdagen gehad. We zijn nu in het stroomgebied van de Ourthe, vlakbij een punt waar 2 Ourthes een oost-west-stromende en een noord-zuid stromende bij elkaar komen. We gaan vanaf het dorpje Filly bovenover lopen. Langs de Ourthe zijn hele steile smalle paadjes, sommigen zelfs met kabels aan de rotsen. Dat is leuk voor mensen zonder ezel. Gisteren hebben zijn we dwars door de Ourthe gegaan, het was niet diep. Daar was namelijk een onmogelijke passerelle, een hoge, smalle brug met opstapjes en meer dan 10 betonnen traptreden. Een klein trapje van enkele treden kan Ravel wel nemen, maar deze dus niet. We waren al bij het bruggetjes geweest en ik had de conclusie getrokken dat we terug moesten, naar het dorp Engreux en dan via de weg naar Nadrin, niet echt een interessante route. Tijdens lunch op een gerieflijk plekje aan het begin van Engreux kwam ik een wandelende familie tegen, de jongens met vishengels. Sebastiaan, een echte Nieuw-Zeelandse outdoor-man liep op blote voeten. We spraken even en Sebastiaan stelde voor dat ze mee zouden gaan terug naar de rivier om te kijken of we toch over zouden kunnen steken. Hij en zijn vriendin en 2 jongens van ongeveer 10-12 jaar oud, hadden wel zin in een uitdaging. En ik nam hun uitdaging aan. Het is gelukt! Wat een triomf, dat we aan de overkant waren. Judith en Sebastiaan droegen een rode zijtas, ik had mijn sandalen aangedaan en de bergschoenen en Ravel in mijn hand en zo staken we over, de stenen waren glibberig, echter het was goed te doen. Een visser had ons deze oversteekplaats aangewezen. Verderop was het te modderig, dus te gevaarlijk en aan de andere kant verderop te steil naast de rivier en te breed. Zo krijg ik respect voor rivieren en ook voor oude tijden. Soms was men dagen bezig een oversteek te vinden en te volbrengen. Na de oversteek kwam een lastig paadje met omgevallen bomen, het was slechts 200 meter en zonder hulp van deze twee dapperen – de jongens waren inmiddels gaan vissen- was dit nooit gelukt.

2 augustus 025

Omdat deze oversteek-actie veel tijd in beslag had genomen, liep ik daarna naar het dichtstbijzijnde dorpje en dat is Filly.

2 augustus 028

Vannacht heeft het geonweerd en Ravel heeft eindelijk door dat ie droog staat onder de tarp en gaat er nu zelfstandig en vrijwillig onder staan. Het is afwachten of we nog kunnen vertrekken vandaag, we staan in een grote tuin van de buurman van een gezin met 4 kinderen. Eigenlijk zitten die tuinen aan elkaar en de buurman is een Nederlander die weg is, maar volgens deze mensen vind ie het helemaal oke. Het duurde gisteren even voordat we een plek vonden. In het dorpje waren wel meerdere mensen en die sprak ik aan en ze begonnen allemaal onrustig met elkaar te praten, bleven om me heen rondhangen, maar er gebeurde niks en ik begreep niet wat ze allemaal aan het ‘’doen’’ waren. Ze hadden problematische toon van praten en zagen er ook niet bepaald initiatiefrijk en levenslustig uit. Dus ik trok de conclusie ‘’dit wordt ‘m niet’’ en liep terug naar een zijstraatje en jawel meteen raak bij de eerste die ik aansprak. We zijn nog wel vertrokken deze dag en ondanks het onweer heeft Ravel goed gelopen. Als ik dus bij hem onder de tarp blijf tijdens onweer, voelt dat veiliger voor hem.

Ons avontuur duurt niet zo lang meer….. over enkele dagen komt de ezeltaxi weer.

En mocht je ook zin hebben in een ezelavontuur. Van 12-19 augustus kun je nog mee met de trektocht door Overijssel.

Dank voor het delen en liken.