• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Tagarchief ezeltrektocht

In welk profiel pas ik?

Door banenpech kwam ik in de Bijstand. Natuur- en milieueducatie valt onder de weg-bezuinigde banen, bijna al dit soort werk wordt nu gedaan door vrijwilligers. Werkgevers die mij zouden willen aannemen, moeten mij iets anders laten doen dan hetgeen ik de laatste 15 jaar deed. En ik denk dat ze dat niet aandurven, ze nodigen me in ieder geval zelden uit voor een gesprek. In mijn oude baan gaf ik les aan kinderen en Pabo-studenten, buiten in  de natuur, ik stookte vuurtjes onder werktijd, bakte brood, bouwde hutten, legde theorie uit over ontdekkend leren, zette projecten op om te leren over de natuur. Waar pas je dat toe tussen vier muren……? Dat vraagt veel flexibiliteit van mij en van een werkgever om me op een nieuwe plek geld te laten verdienen.

Ik heb een aantal trajecten gevolgd. CV’s gemaakt in allerlei variaties want iedere banenconsulent zei: ”Als je het doet zoals ik dat vraag, dan vind je een baan”.  Als je je CV verbetert en een goed profiel hebt op internet, als je andere kleding aandoet en je verft je haar, als je een sjieke tas koopt en met mooie woorden in twee minuten kunt vertellen wat je allemaal voor talenten hebt, als je eerst gratis gaat werken om weer te wennen aan het werkritme….dan vind je wel een baan. Om hopeloos van te worden. Ik geloof niet in de strategie dat ik bij andere uiterlijke presentatie wél die mooie baan zal vinden. Ik heb een heleboel te bieden. Er zijn nog steeds meer werkzoekenden dan banen en die leren allemaal mee te doen met zichzelf oppimpen om een plekje te kunnen vinden. Ik ervaar dat als een wedstrijd. Ik wil graag met mensen samenwerken, met elkaar iets moois neerzetten. Niet strijden om het beste te passen in een lijstje van dingen die je moet hebben en kunnen, ik vind dat vreselijk: vechten om in een hokje te passen. Hoe vaak ik dat gehoord heb:” Je past niet in ons profiel”, wel meer dan 1000 keer.

In welk profiel zou een enthousiaste dame die met ezels wandelt passen? Die eigen projecten bedenkt en uitvoert, die zelf haar route kiest? Die ook niet te beroerd is – letterlijk- shitzooi op te ruimen. Daar is gelukkig geen profiel voor, laten we dat vooral zo houden.

Ik ben gelukkiger met mijn eigen onderneming. Ondernemen vanuit de Bijstand. Dat is ook een hele tour. Want elke maand moet ik alles wat ik verdien opgeven. Mijn uitkering wordt dan aangevuld. Grote uitgaven worden nooit getolereerd. Gelukkig mogen een paar pakken chocolademelk en wat krentenbollen voor tijdens een wandeling er wel vanaf, de EHBO cursus declareren kon ook nog net. Maar na de crisis van helemaal klem zitten, en alleen maar moeten solliciteren, valt dit regime me nu wel mee. Ik kan nu tenminste ergens een lezing gaan geven of een wandeling organiseren en daar geld voor vragen zonder dat ik ”illegaal” bezig ben. Ik mag onder werktijd mensen mee nemen op pad, hen de vrijheid laten ervaren van buiten wandelen, verbinding maken met de natuur en maatjes worden met een dier. Allemaal veel beter dan opgesloten zitten in een profiel.

p1020858

 

 

De ezels en de locatie

een heerlijk pad voor een ezel

ezel Ravel

Ravel is een ruin en een echte Pyreneese ras-ezel. Hij is behoorlijk groot, namelijk schofthoogte 1.30 m. Pyreneese ezels zijn altijd donkerbruin-zwart met van die mooie lichte kringen om de ogen. Ze hebben relatief wat langere poten en ook een andere manier van lopen dan de gewone Europese ezels. Ze kunnen ook draven als een paard. Ravel is eind juni 2016 bij mij gekomen vanuit een camping in Noord-Brabant, hij stond te koop op Marktplaats. Na een dagje proberen besloot ik dat ik het wel aandurfde met deze reus, hij is een enorme goedzak en heeft een heerlijk vlot wandeltempo. Ravel had al wandelervaring. Toen hij nog in Frankrijk woonde heeft hij een doorsteek gemaakt door de Pyreneeen, van de Middellandse Zee tot aan de Atlantische oceaan. Ik ben daar jaloers op. Die route wil ik héél erg graag ook eens gaan, samen met Ravel, dan kan hij mij de weg wijzen.

Ik ben een healer, je kunt ook zeggen: een ezelfluisteraar. Het universum geeft je dan ezels met een verhaal. Ook Ravel heeft een geschiedenis, ik had het in eerste instantie niet door,  het was flink puzzelwerk.  Lees meer over hem in mijn blog.

ezelin Rosemunde

Het is heel moeilijk om in Nederland grote ezels te vinden. De gemiddelde ezel in ons land heeft een schofthoogte van 1 meter. Rosemunde is 1.20 m hoog op de schoft, dat is een zeer prettige maat om mee te wandelen en om de bagage op te laden. Dus ik ben heel blij dat ik haar gevonden heb. Deze ezeldame heeft een pittig karakter, is ontzettend lief en maakt heel gemakkelijk contact, dus ze kan wel op tegen de drie mannen waarmee ze stal en weides deelt. Op haar oude plek heeft ze het te goed gehad, dus we zorgen nu dat ze  een speciaal afslankprogramma krijgt met veel beweging. Ze is absoluut niet bang uitgevallen, al direct op haar eerste wandeling samen met Ravel, volgde ze over bruggetjes. Ze geeft aan nieuwsgierig en leergierig te zijn. Alleen wandelen vind ze helemaal niks, dan zet de rem erop, maar achter Ravel aan volgt ze heel trouw en is ze een perfecte, onvermoeibare loopster.

De locatie

eerste ontmoeting

Ravel en Rosemunde wonen op wijkboerderij de Schellerhoeve in Zwolle, samen met de twee ezelruinen Freddie en Docus. In samenwerking met een team van vrijwilligers worden de ezels goed verzorgd op deze mooie locatie. Deze twee kleine kameraden houden ook van wandelen. Vanaf de Schellerhoeve kun je mooie wandelingen maken langs de IJssel, naar het stadspark het Engelse werk, richting Windesheim en via de brug de IJssel richting Hattem en verder de Veluwe op.

https://www.traverswelzijn.nl/locaties/wijkboerderij-de-schellerhoeve/

Alle wandelingen die in Zwolle plaatsvinden, starten vanaf deze plek, tenzij een ander adres vermeld staat in de aankondiging.

ezel Frits

Stoere, lieve, sterke, dappere Frits (2006-2016) is zijn longontsteking niet te boven gekomen en is overleden. Bedankt voor 7 mooie jaren, waarin we veel mooie tochten gemaakt hebben, mensen ontmoet, hindernissen overwonnen. Van de grote kudde waar hij vandaan kwam weggetrapt kneusje, gegroeid naar top-trektochtezel die over smalle bruggetjes en langs ravijnen liep, altijd onderweg s’nachts mijn tentje bewaakte en thuis ook weer helemaal happy was tussen zijn ezelmaatjes.

Ik kocht mijn eerste ezel in november 2009. Ezel Frits is na een ernstige longontsteking in juni 2016 overleden. Frits was een ruin met schofthoogte 1.15 cm. Vanaf 2009 heb ik Frits getraind in het lopen van meerdaagse tochten en het dragen van een volledige kampeeruitrusting.

Frits heeft veel meegemaakt in zijn ezelleven. Hij is in Limburg geboren en iemand had hem daar al een beetje leren wandelen. Hij is ook een jaar dekhengst geweest. Onderweg wilde hij nog steeds elke merrie van paard, pony of ezel goededag zeggen. In een grote kudde ezels bij een ezelverhuur-bedrijf redde hij het niet. Hij bleek een blindedarmontsteking onder de leden te hebben en daarom heeft hij een tijdje bij de Ezelsocieteit tussen zieke en bejaarde ezels gelogeerd. Daar is hij enorm opgeknapt. Vanaf het moment dat hij tussen zijn maatjes in Ommen stond, ging het supergoed met hem.

In de zomer van 2012 ben ik samen met Frits naar Zuid-Frankrijk gelopen vanaf Ommen. We deden daar 4 maanden over en legden ongeveer 1500 km af. In de toekomst hoop ik weer eens een lange pelgrimstocht te maken. Misschien wordt het toch Santiago de Compostela, maar ik houd van rust en kiest graag mijn eigen pad, de Camino is heel populair en druk en daarom wordt het misschien wel Assisië of een heel andere route. Frits was enorm aan mij gehecht. Als we samen op pas waren stond hij niet toe dat hij alleen gelaten werd, dan brak hij uit om mij te zoeken. Als in het treintje van Zwolle naar Ommen zat, ging Frits al onrustig heen en weer lopen en dat was een teken dat hij wist dat ik er aan kwam om te gaan wandelen.

Echter een tweede ernstige ziekte heeft Frits niet overleefd, hij is 10 jaar geworden.

Boodschap van Frits: 13 juni 2016

Voel je niet schuldig Margo, je doet het goed met mij.

Je hebt me 7 goede jaren gegeven. Ik ben heel belangrijk voor jou, toch wil ik gaan.

Als jij er niet was , dan was ik 7 jaar geleden al vertrokken, uit de kudde geschopt.

Jij hebt me in de kudde gezet en daarmee heb je ook jezelf tussen je soortgenoten gezet.

Hulde aan jou. Geen spijt, geen wroeging, niets daarvan.

Alleen dank, dank, dank dat je de ezelziel begrijpt, volkomen begrijpt en helpt verlossen van het lijden.

Jij weet, maar vertrouwt  je eigen gevoel nog niet helemaal.

Het is klaar, geen valse hoop meer. Verbind je met je hart, met de ezelziel, met de mensen, met de natuurwezens, met het Al.

Nieuw oud blog

Vandaag blaas ik mijn reisblog nieuw leven in. Ik heb de blog een paar jaar niet bijgehouden. Eigenlijk weet ik niet goed waarom, gewoon niet gedaan. Maar nu transformeer ik de reisblog naar een werk-blog. In 7 jaren lopen en werken met ezels heb ik veel geleerd, ontzettend veel en dat wil ik graag delen. Ik zet de ezels in als leermeesters voor wie daarvoor open staat.

Ik ga niet proberen alles te vertellen wat in die jaren van geen blog is gebeurd. Niet elk dagje wandelen is van belang. Dus ik breng jullie nu eerst even op de hoogte hoe het nu is. Regelmatig geef ik een lezing over mijn tochten met ezels. Dan hoor ik wat mensen van mijn verhaal vinden. Het raakt mensen omdat het zo eenvoudig is: lopen en kamperen met een dier. Ik ontmoet daardoor alleen maar behulpzame, zorgzame, leuke en lieve mensen onderweg. Een ezel is een grote verbinder, hij brengt verbindingen tussen mensen tot stand. Ik ontmoet het goede in de mens.

In 2011 verloor ik mijn baan. Ik werkte in de natuur-en milieueducatie, met kinderen in het bos, ik vond het een prachtig vak, maar er was geen geld meer voor. In 2012 greep ik toen de kans om met ezel Frits in 4 maanden naar Zuid-Frankrijk te lopen, want ik had er de tijd en de ruimte voor. En het was een zeer geslaagd project.

Met ezels op pad is een project geheel voor mijzelf, ik heb niks te maken met wat andere mensen of instanties van me willen, niks te maken met moeten presteren wat een ander voor me bedacht heeft. Zelf alles managen. Doen wat ik zelf leuk en belangrijk vind: verbinding maken met dieren, mensen en de natuur.

Solliciteren heb ik ook gedaan en doe ik noodgedwongen nog steeds. Ik heb al meer dan 1200 brieven geschreven. Maar het lukt me niet om te passen in de profielen die gevraagd worden. Een vrouw van net 50+ met ezel die haar eigen weg zoekt past lastig in lijstjes met functie-eisen.

Sinds een jaar heb ik gelukkig toestemming van de instanties om mijn eigen bedrijf te hebben, part-time. En dat lukt best wel… ongeveer de helft van mijn uitkering verdien ik nu zelf. Ik heb geen rode cent om te investeren, dus ik doe het met wat ik heb: één eigen ezel en een paar ezels die ik mag lenen, wat ezelspullen en wandelschoenen, een hoop plannen en ideeen in mijn hoofd, heel veel ervaring met het wandelen met ezels, ervaring met het begeleiden van (groepen) mensen, een laptop, wat praktijkervaring over publicatiemiddelen, en veel enthousiasme en doorzettingsvermogen.

Daarom dus zien jullie de laatste tijd Margometezel op social media verschijnen en uitnodigingen om eens mee te gaan. Daarom dus nieuw leven in deze blog. Tot een volgende keer of natuurlijk tot op een ezelwandeling.

koniginnedagwandeling_2011_010[2]