• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Tagarchief ezelwandelen

Ontsnappingsavontuur en heel steile paadjes

Vandaag aangekomen in Vianden. Wat is het steil hier! Het laatste stuk vandaag moesten we over de grote weg, want de wandelpaadjes gingen te steil. Ravel gaf dat aan door ineens op een steil paadje om te keren ( dat ging daar net) en weer terug omhoog te lopen. Op steile paden moet de ezel los lopen, het is dan te gevaarlijk om via het touw aan elkaar gekoppeld te zijn.  Als de een een schuiver maakt…… Ieder moet ook zijn eigen tempo kunnen nemen. Ravel laat me meestal  wel voorop lopen, en soms loopt ie echt te dringen in mijn rug.

DSC00138

Vianden ligt heel diep in het dal, alle land is schuin hier. Op de camping, die weer aan de Our ligt, is de grond wel vlak gelukkig. De campingbaas moest hier wel even overreden worden dat het goed gaat met de ezel hier, Ravel loopt nu het gras te maaien naast het kinderspeelpleintje, waar geen kind komt om te spelen.

Zoals je hieronder leest hebben we weer spannende dingen meegemaakt. Ik vind het nu genoeg, vanaf nu wil ik gewoon rustig wandelen.

Vanaf de camping in Tintesmillen vertrokken we pas om 1 uur, wegens buien sóchtends en we gingen aan de Duitse kant van de Our lopen. De Our vormt dus de grens tussen Luxemburg en Duitsland. Volgens de mevrouw van de camping is het pad aan de Luxemburgse kant te smal voor een ezel met zijtassen.

Het was een prachtige route en eenmaal moest ik even gokken over de te lopen route omdat de wandelroute ook hier toch een smalle afdaling had met trapjes en leuningen en ik geen zin had drie keer te lopen en te gaan slepen met tassen. Heerlijk dat Ravel dat doet, mijn spullen dragen. Gelukkig was er dus een goed alternatief. We hebben 4 uur gewandeld en kwamen niemand tegen op deze hele prachtige route. En we kwamen uit het bos en stonden ineens weer voor een camping. Ik had geen boodschappen kunnen doen, en gelukkig had de camping frietjes met vegetarische loempia en salade. Ook fijn om eens niet te koken.

Thuis eet ik behoorlijk gezond: geen suiker, zo min mogelijk (wit) tarwemeel, speltbrood of rijstwafels, altijd alles vers en vegetarisch. Op deze manier op reis moet ik dat echt loslaten, want soms is op 70 km geen supermarkt en moet ik het doen met kiosken bij tankstations of hele kleine winkeltjes waar ik blij ben dat ik wat kan kopen en ben ik tevreden met industriefood zoals een blikje vis en verpakte kaasjes. Op de camping in Dasbourg ontmoette ik een aardige familie met 4 kinderen die Ravel geweldig vonden en die een tijdje kwamen rondhangen. Dan zet ik hen aan het werk met poepscheppen en de ezel borstelen, wat ze natuurlijk fantastisch vinden. Dit is ezels-educatie. Van deze familie kreeg ik lekker veel fruit , yoghurt en wat groente mee. Daarmee kan ik weer 2 dagen vooruit zonder winkel.

Dinsdag ging de route deels over de asfaltweg door kleine dorpen heen, wat ik ook wel leuk vind. Een paar keer ging GR 5- route die ik loop dan bovenover, via spannende smalle paadjes en het ging allemaal net. Ravel kan heel goed bergen lopen, wat logisch is als je in de Pyreneeën geboren bent.

Bij een lief echtpaar vond ik onderdak in een weitje met houtopslag/afdakje en een heerlijke stoel met voetsteunen. Water halen en naar de wc kan in de garage. Ik kan helemaal mijn gang gaan hier. Ravel kan lekker eten en aanrommelen. Hij heeft al een kersenboompje gesloopt, wat ze gelukkig niet erg vonden en probeerde ook plastik-klimopversiering op te eten en zijn rolplek waar hij ook gegraven heeft is duidelijk te zien. De oudjes zijn heel gemakkelijk. De man is een hele grote dierenvriend, hij is boer geweest en had koeien, die zijn al 15 jaar geleden verkocht. Hij is ziek en loopt met een rollator, en heeft wel zijn humor bewaard. Ook echt zo iemand die vind dat vroeger alles beter was. Zijn vouw zorgt ervoor dat het hem en mij ook nu, aan niets ontbreekt. Vanochtend heb ik gezellig met deze mensen ontbeten. We hebben hier nu een rustdag want het was slecht weer vandaag en we hadden weer een avontuur gisteravond.

In het weitje waar we nu staan bleek een opening te zitten. Het verhaal wat je nu gaat lezen gaat over een avontuur dat helemaal niet leuk was, wel achteraf heel hilarisch. Ik ging me wassen binnen en klaar maken om te slapen, ik dacht lekker vroeg naar bed te gaan. Mijn pyjamabroek bleek nog in mijn tent te liggen, maar even het straatje oversteken naar mijn tent kon wel in mijn onderbroek. Tot mijn schrik liep Ravel te grazen vóór het afgesloten weitje, er bleek een opening in te zitten…. Oeps. Snel broek aan en touw pakken. Ravel had geen halster om, want ik had het juist even afgedaan omdat ik dacht dat het hier volledig safe afgesloten was. Ik kreeg hem niet meteen te pakken en hij rende er vandoor. Ik ken dit ‘spelletje’’ wel van Frits. Als de ezel ervandoor gaat dan loopt ie in de richting vanwaar je gekomen bent. Ravel bleef voor me uitlopen, vrij hard zodat ik hem steeds net niet kon pakken. Pas na ongeveer 1,5 km stond ie stil en kon ik het touw om zijn nek doen. Hij ging gelukkig gewillig mee terug. Althans dat leek zo. Na 10 minuten bleef ie stokstijf staan, geschrokken van wat hij zelf veroorzaakt had. En tot overmaat van ramp begon het langzaam donker te worden, ik begaf me op een weg midden tussen 2 dorpen in, er was niets dan weiland en bos. ‘’Mijn God’’ Ik ging echt een soort van bidden en vroeg om een auto vol met sterke mannen.

Die kwamen niet. Eerst kwam een man in een sjieke auto en hij was boos omdat ie er nog maar net langs kon, hij had hele erge haast. 15 minuten later kwam er weer een man in een auto. Die was ook bozig. Hij had kritiek op het feit dat ik de naam niet wist van de mensen waar ik vertoefde, hij vond dat ik hen moest bellen, maar ik had natuurlijk geen telefoon bij me en ook hun nummer niet. Ik kon wel omschrijven bij welke mensen ik was en toen wist de man wie het waren en waar het was. Deze man heeft het nog wel geprobeerd, hij heeft staan roepen bij het huis, het was al donker en de vrouw vertelde me later dat ze dat roepen gehoord heeft. En na deze man die langs kwam werd het helemaal donker en gebeurde er helemaal niets. Gelukkig- half uur later of zo- weer een auto. Ditmaal met een vrouw, ze kwam van haar werk en ze vroeg hoe ze kon helpen. Ik stelde voor dat ze Langzaam achter ons aan ging rijden en dat ik ging lopen met Ravel. Door die auto achter zijn kont kwam Ravel weer in beweging en zo kwamen we na 20 minuten veilig weer ‘’thuis’’. Nog even staan praten om alle emoties te verwerken, de vrouw van het huis waar ik was, werd wakker en kwam ook nog even meepraten. En natuurlijk spande ik voor de nacht een dik touw over het open gat in het hek, zodat Ravel echt niet weg kan. Vanaf nu houd ie zijn halster om in vreemde weitjes en ga ik alle omheining controleren op nieuwe weiden. Niet zo lekker geslapen na dit avontuur en daarom, was een rustdag op dit fijne plekje heel welkom. Die lieve man, zie foto, heeft met rollator en al, in het gat een paal geplaatst met een balk erover, zodat opnieuw ontsnappen niet meer mogelijk was.

DSC00130

 

 

Blikseminslag en vrolijk weer verder

Nu is het maandag 10 juli en we zijn op camping Tintesmillen in Luxemburg. Gisteren een heel mooi traject gelopen langs rivier de Our.  Sóchtends liepen we een stukje over de asfaltweg door dorpjes heen en bij een vakantiehuisje met een Nederlandse auto ervoor werd ik uitgenodigd voor thee en ontbijt. Nou ik had al ontbeten, maar dit was een heel leuk aanbod. Dus gezellig met de familie meegegeten, zij waren nog aan het opstaan, dus er verschenen steeds meer familieleden aan tafel.

DSC00082

Onderstaand verhaal is van een paar dagen geleden:

Wat een dag: we liepen van de ene kant van Braunlauf naar de andere kant van datzelfde Braunlauf, in totaal misschien 1,5 km, niet verder. Wat was hier aan de hand?

Gisterenmiddag had Ravel al moeite om door te lopen. Rond het middaguur, midden in een dorp begon hij aan een staking. Nou heeft ie best wel flexibele arbeidsomstandigheden en een baasje dat heel goed rekening houd met zijn wensen en behoeften. Er hing echter onweer in de lucht en dan willen ezels slecht vooruit. Tot het volgende dorp, zo’n 3,5 km lukte nog wel en bij eerste beste huis vroeg ik om een weitje en dat was een boerenfamilie en die hadden een weitje voor ons. Ik moest wel lopend met emmers water sjouwen een paar honderd meter, maar ach dat geeft mededogen met mensen op deze aardbol die dagelijks ver moeten lopen om water te halen.

Dat weitje was niet direct naast een huis, de huizen waren wel in het zicht. Voor Ravel een paradijs, hij heeft zich er ongans gegeten. Tijdens zo’n reis is het meer opletten dat hij niet te dik wordt, dan dat er te kort is aan voedsel voor hem. Vanaf 2 uur zat ik in dat weitje, want we waren vroeg omdat ik ook al om 7 uur aan het lopen was, en dus om 5 uur opgestaan. Er gebeurde van alles in dat weitje: er kwamen rode wouwen overvliegen, ik kon Ravel volgen wat hij allemaal eet, ik las een boek, ik zette thee. Ineens kwam er een auto aan, er stapte een groot en een klein mens uit, ik zag hen niet, maar hoorde hen wel. Die mensen gingen heel hard bé, bé, roepen en als gevolg daarvan kwamen een hele kudde schapen aanrennen, die waarschijnlijk brokjes en schoon water kregen. Ik moet dan meteen denken aan de Messaih van Handel die ik afgelopen winter weer eens meespeelde, er komt een nummer in voor met de tekst (oud engels): ‘’We al like sheep’’, we zijn allemaal als schapen….

Vannacht kwamen grote klappen: er was onweer en niet zo;n beetje ook. Eén bliksemslag sloeg vlakbij ergens in tegelijk met een enorme knetterende donderslag…. De grond beefde, ik lag even te trillen in mijn tentje. Ben niet snel bang, dit was wel héél hard.

Vanochtend wilde Ravel niet op gang komen en dat lukte de hele dag niet, we deden dus 5 uur over 1,5 km en ik heb vele uren wachtend in de berm doorgebracht, steeds ongeveer 100 meter verder. En piekeren.. piekeren wat er nu was…. Iets met mij wat hij overneemt? Ja, ik loop ergens over te malen, dat klopt, echter niet geschikt voor publikatie hier. Wat is met Ravel? Pijn? Alles gecontroleerd of ie ergens wondjes heeft, of pijnlijke hoeven, of steentjes, niets van dat alles. Of toch het onweer?

Bij een boerderij met paarden en een hond die een wolf blijkt te zijn, praat ik even met de mevrouw en probeer toch door te lopen. Ik vraag haar wel of we terug mogen komen als het niet lukt, want dit is de laatste boerderij voor 4 km velden en ergens heb ik al zo’n vermoeden. Na weer een uur bermtoerisme besluit ik terug te keren, dit heeft géén zin, totaal niet. Niet leuk zo’n dag. Samen met de mevrouw en haar bezoek zijn we ook nog even bezig Ravel naar zijn weitje te slepen, hij voelt heel gestressed. Na een tijdje – ik lag uit te rusten in het gras – komt de dochter ineens naar me toe: ‘’Je ezel is bij ons in de tuin en ik krijg hem niet mee’’, bleek ergens een opening in de weide te zitten. Na veel gedoe is Ravel weer terug in de grote weide en ik maak op het schraalste stukje een klein weitje voor hem, eten wil hij namelijk wel en hij stopt er niet mee.

De mevrouw van de paarden heeft een vriendin gebeld die ook ezels heeft en die weet te vertellen dat ezels en soms paarden ook, in shock kunnen zijn na onweer vlakbij en dat ze dan niet te bewegen zijn om verder te trekken. Ze heeft gelezen dat dit wel 2 dagen kan duren. Fijn dat mensen met me meedenken. Dit zou weleens dé oorzaak kunnen zijn. Ik zit nu nog in dat weitje. Morgen vertel ik verder of het dan lukt om weer te gaan lopen.

Dit is wel héél leerzaam, Ravel laat me perfect zien hoe een ziel reageert op shock: namelijk met totale blokkade. Dat doen wij óók als mens, nadat we van een gebeurtenis die we niet kunnen plaatsen hevig schrikken. Dan zetten we gevoelens in onszelf vast. Dat is een overlevingsmechanisme, maar daarmee zetten we ook de natuurlijke levensstroom vast. Dieren reageren puur fysiek: de natuur voelt nu niet veilig, dus ik loop niet. En jij kunt op je kop gaan staan, of duwen en trekken of wat dan ook, maar dan loop ik ook nog niet. Onweer en vooral bliksem is een manier van de natuur om te ontladen en ik als super gevoelig mens reageer daar ook op door letterlijk ‘’lading die ik zelf nog met me meedraag’’ ineens allemaal te voelen. En Ravel reageert daar vervolgens ook weer op. Ik vermoed dat er bij anderen ook meer los komt bij onweer dan wanneer het gewoon rustig weer is.

Rust nemen nu, nou dat krijg ik wel door de noodgedwongen middag + avond zitten in een weiland.

Heftige ervaring, maar eigenlijk zoó boeiend…..

Net kwam de boer vertellen dat het onweer dat vandaag weer zou komen hier is overgedreven, fantastisch, dus vannacht niet nogmaals.

Op zaterdag zijn we gewoon weer vertrokken. Ravel liep moeizaam. Ik dacht ineens aan Suzan, zij is homeopatisch dierenarts, haar nummer stond gelukkig opgeslagen in mijn telefoon en ze kent Ravel. Ze kon natuurlijk geen pilletje opsturen , maar herkende meteen het beeld na mijn verhaal en ze zocht een middeltje, stuurde het door de lucht. Ravel kwam in beweging, tot de lunch nog met een kop van ‘’moet dit’’ en ineens zag ik een huis met een ezelbrievenbus. Geruststellend idee, dat als het lopen niet zou gaan, we hier naar terug zouden kunnen. Ik inspecteerde even het hele erf, jammer, geen mens en ook geen ezel te zien, wel alle tekenen van aanwezigheid van ezels, namelijk kleine halsters en een hoop stront in ezelformaat.

Toen er heuvels kwamen kreeg Ravel ineens weer zijn loopspirit terug. De route was afwisseling bos en ook veel landbouwvelden. We kregen nog een enorm cadeau, midden in de velden kwam een rijdende winkel langs, en de bestuurder/winkelman stopte lachend, toen ik zwaaide en opende zijn winkel. Sap, kwark, kiwi’s, thee en ik trakteerde mezelf ook maar op een taartje van wit meel en veel suiker – wat ik eigenlijk nooit eet- en het was ook niet eens echt lekker. Volgende keer gewoon weer gedroogde vruchten en/of nootjes kopen.

In Burg-Reuland was alles veel te netjes voor ons. Bij een hotel/restaurant vroeg ik om een kopje thee met Wifi, maar dat was alleen voor de gasten die er overnachten. Tja, die Wifi is nog lastiger te vinden dan ik verwacht had.

Omdat ik gevoelsmatig dit geen geschikt dorp vond voor een overnachting en omdat Ravel zijn loopenergie was teruggekomen besloot ik 5 km door te lopen naar het volgende dorp. Daar zat ik in een weitje bij een hotel. Ziet er ook heel mooi uit, maar is een echt familiehotel, waar ze heel hard werken om het iedereen naar de zin te maken. Ik mocht dus op het weitje staan en dat ligt aan het riviertje de Our. Toplocatie!

Vanaf nu gaan we verder tot aan Vianden langs de Our lopen, af en toe komt de GR even het land in, wat hier behoorlijk heuvelachtig is.

PS. Slechts één foto, want die Wifi is hier zo traag en Ravel loopt te balken omdat ik bij hem weggelopen ben. Ja, hij begint gedrag te vertonen dat ik van Frits ken… dat is een teken dat ie zich aan het hechten is, goed teken.

 

Het goede leven

Beste lezers,

Wij groeten jullie nu vanuit Brume en ook vanuit Spineu  (dag later) en ook vanuit Vielsalm ( weer een dag later). Op de foto zie je het plekje waarvan uit ik dit schrijf.

021

Het is een grasland waar het gras heel hoog staat, dus Ravel heeft het hier naar de zin. De boer heeft speciaal voor mij met een cyclomaaier een stukje gemaaid, zodat ik mijn tentje goed kon neerzetten en niet steeds door heel hoog gras hoef te lopen. Hij maakte grapjes: ‘’c ést votre hotel.’’ Un hotel tres bon.  Ik heb alles bij me en heb alleen een paar emmers water nodig en die kon ik ook wel krijgen bij de boer. Brume is een gehucht waar ongeveer 40 mensen wonen, dat vertelde mijn huidige overbuurvrouw, ze kwam even kletsen en haar kinderen kwamen Ravel knuffelen. Gisteren liep ik langs de electriciteitscentrale van Coo, die maakt een nare bromtoon en Ravel wilde er aanvankelijk ook niet langs, maar na enige aansporing lukte dat toch. Ik was ook bang dat ik niet goed zou slapen, want ook hier hoor je die zoemtoon, maar gelukkig ging het niet de hele nacht door en ook nu (half 9 in de ochtend)  is het heerlijk stil. Ik heb net ontbeten met thee en geitenyoghurt (nog uit Nederland) met muesli. Straks, na 3 km lopen komen we in Trois Ponts en daar ga ik even boodschappen doen en ergens Wifi zoeken om dit bericht te kunnen verzenden.

Zaterdag zijn we door Harm naar Remouchamps gebracht. Dat ging voorspoedig. Die middag ging ik niet meer lopen en we zaten daar in de echte Ardense regen. Ook de eerste wandeldag was niet geheel droog. Het begon met een klim van 20% en dan merk ik meteen dat ik een Pyreneese ezel heb, Ravel kan sneller een berg op dan ik. Het was meteen fantastisch mooi. Langs de Ninglingspo ( riviertje) was het soms te smal voor ons, er ging ook een pad bovenover. We moesten ook een stuk omlopen omdat de GR over een te nauw pad ging, dat was even zoeken en we werden daar aangemoedigd door een club Nederlandse hardlopers die we voor de tweede maal tegenkwamen vandaag. Om drie uur waren we in een gehucht met goede kampeermogelijkheden, toch besloot ik nog een stukje te doen, te vroeg vond ik. We zijn helemaal nat geregend boven op het veen en kwamen doornat in Monthouet aan. In het begin van het dorpje zag ik 2 mooie Poitou-ezels met veulens in een weide en ik besloot te gaan zoeken naar de eigenaren. Dat moeten toffe mensen zijn, dacht ik. En het waren toffe mensen: van Celine en Kris mocht ik Ravel in de kudde zetten en mijn tentje ernaast zetten. Kris is een Vlaming, probeert zo veel mogelijk zelfvoorzienend te leven en heeft me de oren van het hoofd gekletst, zijn hele levensverhaal en ook zijn visie over het Goddelijke. Dat gebeurt vaker als ik zo op pad ben, aan een toevallige passant kun je open en eerlijk alles vertellen, die heeft nog geen mening over jou en hij voelde natuurlijk goed dat ik dat allemaal wel begreep. Celine heeft pasta gekookt met tofu, pastinaak en wortel, zoiets is helemaal mijn kostje. Gisteren is Kris ook nog een stuk met me meegelopen met zijn eenjarige paard.

044

We hadden nog even paniek gisteren, want Ravel wordt bang als koeien mee gaan rennen. We moesten door een smalle doorgang tussen 2 weilanden door, aan beide kanten prikkeldraad. Ravel rende, ik viel en stond weer op en kon Ravel weer pakken. Later werd het echt te smal, ik vond echter twee openingen in een weiland zonder koeien en daar konden we door. Moest wel tweemaal een lastige prikkeldraadpoort open maken en weer sluiten. De spijker waarmee één hekje dichtzat verdween in het gras, dus sorry kasteelheer – het was een bij een kasteel – uw spijker is nu vervangen door een touwtje.

Zometeen dus naar Trois Ponts en dan gaat de route verder richting Vielsalm waar we 2 dagen over gaan doen.

En het is niet gelukt in Trois Ponts met de wifi. Het is zo’n dorp of stadje met een grote weg er doorheen. Aan die weg lagen wel cafeetjes, maar allemaal in een betonnen omgeving. Niet geschikt als wachtplaats voor een ezel. Ik herinner me van 2012 toen ik met ezel Frits in Trois Ponts was, dat ik toen ook zo snel mogelijk wilde doorlopen. Ik heb dus nu alleen even wat boodschappen gedaan en we zijn verder gegaan. Mooie klimroute door het bos, wat doet Ravel dat fantastisch, in een heerlijk wandeltempo. En weer een hele mooie overnachtingsplek gevonden op het terrein van een Engelsman die hier is neergestreken. Met de paaltjes een mooi weitje gemaakt en ik kan elke keer van zitplek veranderen om steeds van een ander uitzicht te genieten. Het is warm en dat betekent heel veel last van vliegen voor Ravel. Hier in het weitje kan hij naar hartelust rollen om voor even verlost te worden van die klierkoppen. Straks mag ik even douchen in het huis. De engel (sman) is weg en heeft de deur opengelaten, hier in Spineu kan dat.

En vandaag zijn we naar Vielsalm gelopen, gewoon lekker gewandeld en gelukkig vroeg kunnen stoppen want het is heet. We hebben nu een plekje op de camping. Ik ben er gewoon naar toe gelopen, dat werkt altijd het beste. Voor een uitzondering stond de eerst strenge campingbazin wel open. Ze kwam net vragen of ik iets bij me heb om de kaka op te ruimen, ja dat heb ik en natuurlijk doe ik dat ook.  Een aardige jongeman heeft zojuist een uurtje ezeloppas gedaan, want ik moest het stadje in op strooptocht naar blikjes gas en die heb ik gevonden, als het goed is kunnen we tot Vianden met het gas toe.  tot een volgend bericht.

 036         Dit was bij de start. Foto is beloofd aan de campingeigenaar vanwege gratis overnachting.

In welk profiel pas ik?

Door banenpech kwam ik in de Bijstand. Natuur- en milieueducatie valt onder de weg-bezuinigde banen, bijna al dit soort werk wordt nu gedaan door vrijwilligers. Werkgevers die mij zouden willen aannemen, moeten mij iets anders laten doen dan hetgeen ik de laatste 15 jaar deed. En ik denk dat ze dat niet aandurven, ze nodigen me in ieder geval zelden uit voor een gesprek. In mijn oude baan gaf ik les aan kinderen en Pabo-studenten, buiten in  de natuur, ik stookte vuurtjes onder werktijd, bakte brood, bouwde hutten, legde theorie uit over ontdekkend leren, zette projecten op om te leren over de natuur. Waar pas je dat toe tussen vier muren……? Dat vraagt veel flexibiliteit van mij en van een werkgever om me op een nieuwe plek geld te laten verdienen.

Ik heb een aantal trajecten gevolgd. CV’s gemaakt in allerlei variaties want iedere banenconsulent zei: ”Als je het doet zoals ik dat vraag, dan vind je een baan”.  Als je je CV verbetert en een goed profiel hebt op internet, als je andere kleding aandoet en je verft je haar, als je een sjieke tas koopt en met mooie woorden in twee minuten kunt vertellen wat je allemaal voor talenten hebt, als je eerst gratis gaat werken om weer te wennen aan het werkritme….dan vind je wel een baan. Om hopeloos van te worden. Ik geloof niet in de strategie dat ik bij andere uiterlijke presentatie wél die mooie baan zal vinden. Ik heb een heleboel te bieden. Er zijn nog steeds meer werkzoekenden dan banen en die leren allemaal mee te doen met zichzelf oppimpen om een plekje te kunnen vinden. Ik ervaar dat als een wedstrijd. Ik wil graag met mensen samenwerken, met elkaar iets moois neerzetten. Niet strijden om het beste te passen in een lijstje van dingen die je moet hebben en kunnen, ik vind dat vreselijk: vechten om in een hokje te passen. Hoe vaak ik dat gehoord heb:” Je past niet in ons profiel”, wel meer dan 1000 keer.

In welk profiel zou een enthousiaste dame die met ezels wandelt passen? Die eigen projecten bedenkt en uitvoert, die zelf haar route kiest? Die ook niet te beroerd is – letterlijk- shitzooi op te ruimen. Daar is gelukkig geen profiel voor, laten we dat vooral zo houden.

Ik ben gelukkiger met mijn eigen onderneming. Ondernemen vanuit de Bijstand. Dat is ook een hele tour. Want elke maand moet ik alles wat ik verdien opgeven. Mijn uitkering wordt dan aangevuld. Grote uitgaven worden nooit getolereerd. Gelukkig mogen een paar pakken chocolademelk en wat krentenbollen voor tijdens een wandeling er wel vanaf, de EHBO cursus declareren kon ook nog net. Maar na de crisis van helemaal klem zitten, en alleen maar moeten solliciteren, valt dit regime me nu wel mee. Ik kan nu tenminste ergens een lezing gaan geven of een wandeling organiseren en daar geld voor vragen zonder dat ik ”illegaal” bezig ben. Ik mag onder werktijd mensen mee nemen op pad, hen de vrijheid laten ervaren van buiten wandelen, verbinding maken met de natuur en maatjes worden met een dier. Allemaal veel beter dan opgesloten zitten in een profiel.

p1020858

 

 

Wie is hier eigenwijs?

Tja, dan wil ik andere mensen leren hoe ze leiding moeten geven aan een ezel en hoe dat toe te passen is in het dagelijks leven of in werksituaties. Dan zou je denken dat bij mij alles altijd glad verloopt en dat ik moeiteloos wandel. Dat is niet zo. Leiding geven aan een ezel betekent niet dat altijd gebeurt wat jij als mens wil. Het is ook niet zo dat jij steeds bepaalt wat er gebeurt en dat de ezel dan altijd braaf volgt. Soms is de ezel de leider, helder en duidelijk. Zo ook deze middag.

Ik keek vanochtend op buienradar, had eigenlijk geen zin om de deur uit te gaan. Ik besloot toch te gaan, ach af en toe een buitje kunnen we wel hebben. Ik zou Ravel meenemen en dan iemand ophalen om samen te wandelen.

Maar het ging allemaal anders. Het stormde enorm. De ezel had geen trek om weg te gaan. met geduld kreeg ik hem toch wel mee de stal uit. Dat was ik eerder tegengekomen vandaag, dat liever thuis willen blijven. Toch op pad. En dat lukte niet, helemaal niet. Er was zoveel storm, we moesten ploeteren pal tegen de wind in. Ravel trok me steeds de berm in om eikels te eten. Door die wind had ik niet voldoende fysieke kracht om hem tegen te houden: 50 kg tegen 350 kg (schatting), ik viel gewoon achterover op mijn billen.

Ravel was tot nu toe een bijzonder rustige ezel. Maar nu met die storm, reageerde hij met bokkesprongen, steigerde zelfs. Kinderen kunnen ook zo heftig reageren op storm. Het voelde alsof ik hem totaal niet meer de baas was, hij sprong over een greppel en sleurde mij mee een weiland in om gras te eten. Conclusie: terug naar de stal, en afbellen dat ik niet kom, dit wordt hem niet.

p1030267

Ook dat is leiding nemen: besluiten dat het even niet lukt. Ik stond te trillen op mijn benen naast een steigerende Ravel, dat is zo niet veilig. De ezel heeft het goed gevoeld: het is nu gewoon geen weer voor een wandeling. De intuitie van die dieren is zo ontzettend scherp. En wij als mens redeneren deze intuitie weg. Wie is hier nu de eigenwijze?  Als een ezel echt niet wil, dan is vaak zijn veiligheid in gevaar, bijvoorbeeld de brug is half rot, de rivier stinkt te erg, er komt onweer. Hier kunnen wij van leren. Bij het gevoel dat voor een activiteit nu niet het goede moment is, bij te veel moeten zwoegen: pas op de plaats en nu even niet. Als je toch doordramt, zou het wel eens minder gunstig kunnen aflopen.

En die tegenstand van Ravel was niet alleen het weer. Het is een gezonde ontwikkeling. Dat past in het proces van hechting aan een mens. Eerst werkt een ezel een tijd heel goed mee, ik ben nu ruim een half jaar baasje van Ravel. En dan komt een fase van ”puberen”.  Dan komen ineens alle streken uit de kast, die een ezel kan uitvreten: weigeren: steigeren, weg lopen, stil staan, alleen maar willen eten en niet lopen, uitbreken….. Noem dit gedrag geen uitproberen, dat is iets wat mensen met elkaar doen. De ezel test je niet, hij zoekt wel zijn grenzen op, maar doet dat puur vanuit zichzelf, nooit om bewust tegen jou in te gaan, nooit om je te pesten. En als je door die fase heen bent, dan ben je betere maatjes dan ooit, dan wordt je een echt team.

 

Waarom jij ook eens met een ezel zou moeten gaan wandelen.

Niks moet natuurlijk. Wel ga ik nu voor jou invullen waarom je het wandelen met ezel wel eens zou kunnen gaan proberen. En of je het dan daadwerkelijk een keer komt doen, beslis je natuurlijk zelf.

Allereerst is het natuurlijk hartstikke leuk om te doen. Je bent lekker buiten, je bent actief bezig, je geniet van het wandelen en van het contact maken met een leuk en lief dier.

Je doet iets wat (zeer waarschijnlijk) nieuw is voor je. Dat verruimt je blikveld. Je ziet alles in een ander perspectief. Je bekijkt even de wereld door de ogen van een dier. Dat is echt anders dan door de ogen van de krant, de tv of sociale media.

Je leert om eens ”iets geks” te doen en dat gewoon te doen. Zeker belangrijk voor mensen die een nette baan hebben, doorgaans in een net pak lopen en altijd maar in het gareel (moeten) lopen. Ik durf te wedden dat sommige zich al van te voren schamen bij het idee dat een collega hen ”betrapt” dat ze jou met een echte ezel hebben zien lopen. Maar als je het dan wel doet, zul je merken dat voorbijgangers vrolijk lachend naar je zwaaien en/of een leuk gesprek beginnen, want je valt wel op op deze manier en dat het een prettige bezigheid is, straalt er vanaf, tenminste als de ezel lekker meewerkt.

Je leert ervan op een andere manier dan met je hoofd, uit boeken of via de media. Je leert door ervaring. Ezelwandelen is een cursus mindfulness,  lichaamsbeweging, contact maken met dieren, jezelf leren kennen, gezelligheid alles in één.

Ook al ga je met de meest brave en ervaren wandelezel, je maakt bijna altijd wat avontuurlijks mee: de ezel glipt je uit de handen, hilarische taferelen bij een bruggetje, spannende smalle randjes langs sloten, er komt een koets met paarden en je ezel wil er achteraan rennen, kortom je maakt eens wat mee.

In deze tijd van heftige politiek, grote milieu-perikelen, sociale onrust, grote geldkwesties lijkt even wandelen met een ezel misschien een onzinnige bezigheid. Maar na die wandeling constateer je dat je even helemaal je hoofd hebt leeg gemaakt, dat je verbinding hebt gemaakt met een dier, met de natuur en met jezelf. En dat heeft als resultaat dat je beter bestand bent tegen alle grote problemen, dat de wereld leuker en vrolijker wordt.

20160814_155915-2

En dit zeiden enkele dappere dames en heren die dit avontuur aandurfden:

  • Silvia: Margo, dank voor deze prachtige dag, nu lekker met de voetjes omhoog op de bank nagenieten.
  • Hilda: Wat is het toch ontzettend leuk om op stap te gaan met ezels.
  • Jenneke: Het heeft me erg goed gedaan om zo rustig door de natuur te wandelen en de zachtheid van de ezels te voelen.
  • Anant: Bijzondere ervaring. De ezel bleek donders goed in de smiezen te hebben wanneer ik niet met mijn aandacht bij hem was. Dat resulteerde dan meteen in stilstaan en een poging om eens heerlijk te snoepen van de grote hoeveelheid gevallen eikels. En krijg zo’n dier dan maar weer eens op gang… 
  • Anna Maria: Ik heb t erg naar mijn zin gehad en vond t raar om zondag thuis te komen, een andere wereld….

En nu jij?

De ezels en de locatie

een heerlijk pad voor een ezel

ezel Ravel

Ravel is een ruin en een echte Pyreneese ras-ezel. Hij is behoorlijk groot, namelijk schofthoogte 1.30 m. Pyreneese ezels zijn altijd donkerbruin-zwart met van die mooie lichte kringen om de ogen. Ze hebben relatief wat langere poten en ook een andere manier van lopen dan de gewone Europese ezels. Ze kunnen ook draven als een paard. Ravel is eind juni 2016 bij mij gekomen vanuit een camping in Noord-Brabant, hij stond te koop op Marktplaats. Na een dagje proberen besloot ik dat ik het wel aandurfde met deze reus, hij is een enorme goedzak en heeft een heerlijk vlot wandeltempo. Ravel had al wandelervaring. Toen hij nog in Frankrijk woonde heeft hij een doorsteek gemaakt door de Pyreneeen, van de Middellandse Zee tot aan de Atlantische oceaan. Ik ben daar jaloers op. Die route wil ik héél erg graag ook eens gaan, samen met Ravel, dan kan hij mij de weg wijzen.

Ik ben een healer, je kunt ook zeggen: een ezelfluisteraar. Het universum geeft je dan ezels met een verhaal. Ook Ravel heeft een geschiedenis, ik had het in eerste instantie niet door,  het was flink puzzelwerk.  Lees meer over hem in mijn blog.

ezelin Rosemunde

Het is heel moeilijk om in Nederland grote ezels te vinden. De gemiddelde ezel in ons land heeft een schofthoogte van 1 meter. Rosemunde is 1.20 m hoog op de schoft, dat is een zeer prettige maat om mee te wandelen en om de bagage op te laden. Dus ik ben heel blij dat ik haar gevonden heb. Deze ezeldame heeft een pittig karakter, is ontzettend lief en maakt heel gemakkelijk contact, dus ze kan wel op tegen de drie mannen waarmee ze stal en weides deelt. Op haar oude plek heeft ze het te goed gehad, dus we zorgen nu dat ze  een speciaal afslankprogramma krijgt met veel beweging. Ze is absoluut niet bang uitgevallen, al direct op haar eerste wandeling samen met Ravel, volgde ze over bruggetjes. Ze geeft aan nieuwsgierig en leergierig te zijn. Alleen wandelen vind ze helemaal niks, dan zet de rem erop, maar achter Ravel aan volgt ze heel trouw en is ze een perfecte, onvermoeibare loopster.

De locatie

eerste ontmoeting

Ravel en Rosemunde wonen op wijkboerderij de Schellerhoeve in Zwolle, samen met de twee ezelruinen Freddie en Docus. In samenwerking met een team van vrijwilligers worden de ezels goed verzorgd op deze mooie locatie. Deze twee kleine kameraden houden ook van wandelen. Vanaf de Schellerhoeve kun je mooie wandelingen maken langs de IJssel, naar het stadspark het Engelse werk, richting Windesheim en via de brug de IJssel richting Hattem en verder de Veluwe op.

https://www.traverswelzijn.nl/locaties/wijkboerderij-de-schellerhoeve/

Alle wandelingen die in Zwolle plaatsvinden, starten vanaf deze plek, tenzij een ander adres vermeld staat in de aankondiging.

ezel Frits

Stoere, lieve, sterke, dappere Frits (2006-2016) is zijn longontsteking niet te boven gekomen en is overleden. Bedankt voor 7 mooie jaren, waarin we veel mooie tochten gemaakt hebben, mensen ontmoet, hindernissen overwonnen. Van de grote kudde waar hij vandaan kwam weggetrapt kneusje, gegroeid naar top-trektochtezel die over smalle bruggetjes en langs ravijnen liep, altijd onderweg s’nachts mijn tentje bewaakte en thuis ook weer helemaal happy was tussen zijn ezelmaatjes.

Ik kocht mijn eerste ezel in november 2009. Ezel Frits is na een ernstige longontsteking in juni 2016 overleden. Frits was een ruin met schofthoogte 1.15 cm. Vanaf 2009 heb ik Frits getraind in het lopen van meerdaagse tochten en het dragen van een volledige kampeeruitrusting.

Frits heeft veel meegemaakt in zijn ezelleven. Hij is in Limburg geboren en iemand had hem daar al een beetje leren wandelen. Hij is ook een jaar dekhengst geweest. Onderweg wilde hij nog steeds elke merrie van paard, pony of ezel goededag zeggen. In een grote kudde ezels bij een ezelverhuur-bedrijf redde hij het niet. Hij bleek een blindedarmontsteking onder de leden te hebben en daarom heeft hij een tijdje bij de Ezelsocieteit tussen zieke en bejaarde ezels gelogeerd. Daar is hij enorm opgeknapt. Vanaf het moment dat hij tussen zijn maatjes in Ommen stond, ging het supergoed met hem.

In de zomer van 2012 ben ik samen met Frits naar Zuid-Frankrijk gelopen vanaf Ommen. We deden daar 4 maanden over en legden ongeveer 1500 km af. In de toekomst hoop ik weer eens een lange pelgrimstocht te maken. Misschien wordt het toch Santiago de Compostela, maar ik houd van rust en kiest graag mijn eigen pad, de Camino is heel populair en druk en daarom wordt het misschien wel Assisië of een heel andere route. Frits was enorm aan mij gehecht. Als we samen op pas waren stond hij niet toe dat hij alleen gelaten werd, dan brak hij uit om mij te zoeken. Als in het treintje van Zwolle naar Ommen zat, ging Frits al onrustig heen en weer lopen en dat was een teken dat hij wist dat ik er aan kwam om te gaan wandelen.

Echter een tweede ernstige ziekte heeft Frits niet overleefd, hij is 10 jaar geworden.

Boodschap van Frits: 13 juni 2016

Voel je niet schuldig Margo, je doet het goed met mij.

Je hebt me 7 goede jaren gegeven. Ik ben heel belangrijk voor jou, toch wil ik gaan.

Als jij er niet was , dan was ik 7 jaar geleden al vertrokken, uit de kudde geschopt.

Jij hebt me in de kudde gezet en daarmee heb je ook jezelf tussen je soortgenoten gezet.

Hulde aan jou. Geen spijt, geen wroeging, niets daarvan.

Alleen dank, dank, dank dat je de ezelziel begrijpt, volkomen begrijpt en helpt verlossen van het lijden.

Jij weet, maar vertrouwt  je eigen gevoel nog niet helemaal.

Het is klaar, geen valse hoop meer. Verbind je met je hart, met de ezelziel, met de mensen, met de natuurwezens, met het Al.

Nieuw oud blog

Vandaag blaas ik mijn reisblog nieuw leven in. Ik heb de blog een paar jaar niet bijgehouden. Eigenlijk weet ik niet goed waarom, gewoon niet gedaan. Maar nu transformeer ik de reisblog naar een werk-blog. In 7 jaren lopen en werken met ezels heb ik veel geleerd, ontzettend veel en dat wil ik graag delen. Ik zet de ezels in als leermeesters voor wie daarvoor open staat.

Ik ga niet proberen alles te vertellen wat in die jaren van geen blog is gebeurd. Niet elk dagje wandelen is van belang. Dus ik breng jullie nu eerst even op de hoogte hoe het nu is. Regelmatig geef ik een lezing over mijn tochten met ezels. Dan hoor ik wat mensen van mijn verhaal vinden. Het raakt mensen omdat het zo eenvoudig is: lopen en kamperen met een dier. Ik ontmoet daardoor alleen maar behulpzame, zorgzame, leuke en lieve mensen onderweg. Een ezel is een grote verbinder, hij brengt verbindingen tussen mensen tot stand. Ik ontmoet het goede in de mens.

In 2011 verloor ik mijn baan. Ik werkte in de natuur-en milieueducatie, met kinderen in het bos, ik vond het een prachtig vak, maar er was geen geld meer voor. In 2012 greep ik toen de kans om met ezel Frits in 4 maanden naar Zuid-Frankrijk te lopen, want ik had er de tijd en de ruimte voor. En het was een zeer geslaagd project.

Met ezels op pad is een project geheel voor mijzelf, ik heb niks te maken met wat andere mensen of instanties van me willen, niks te maken met moeten presteren wat een ander voor me bedacht heeft. Zelf alles managen. Doen wat ik zelf leuk en belangrijk vind: verbinding maken met dieren, mensen en de natuur.

Solliciteren heb ik ook gedaan en doe ik noodgedwongen nog steeds. Ik heb al meer dan 1200 brieven geschreven. Maar het lukt me niet om te passen in de profielen die gevraagd worden. Een vrouw van net 50+ met ezel die haar eigen weg zoekt past lastig in lijstjes met functie-eisen.

Sinds een jaar heb ik gelukkig toestemming van de instanties om mijn eigen bedrijf te hebben, part-time. En dat lukt best wel… ongeveer de helft van mijn uitkering verdien ik nu zelf. Ik heb geen rode cent om te investeren, dus ik doe het met wat ik heb: één eigen ezel en een paar ezels die ik mag lenen, wat ezelspullen en wandelschoenen, een hoop plannen en ideeen in mijn hoofd, heel veel ervaring met het wandelen met ezels, ervaring met het begeleiden van (groepen) mensen, een laptop, wat praktijkervaring over publicatiemiddelen, en veel enthousiasme en doorzettingsvermogen.

Daarom dus zien jullie de laatste tijd Margometezel op social media verschijnen en uitnodigingen om eens mee te gaan. Daarom dus nieuw leven in deze blog. Tot een volgende keer of natuurlijk tot op een ezelwandeling.

koniginnedagwandeling_2011_010[2]