• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Tagarchief ondernemen

Eigen pad kiezen

We zijn terug van de trektocht door Belgie en Luxemburg. En ik loop nog steeds. Al een tijdje bewandel ik nu volledig mijn eigen pad en eerlijk gezegd: ik weet helemaal niet waar het heen gaat……..

Als ik onderweg ben met mijn ezel, als ik een langere tijd ga lopen, dan kies ik een route volgens een lange afstandspad uit een wandelboekje. Zo maar gaan lopen, doelloos, vind ik heel vermoeiend. Dan moet ik namelijk op elk kruispunt en bij elke splitsing van wegen een keuze maken. Dan kan ik natuurlijk steeds het weggetje kiezen dat er het mooist uitziet, echter dat kan doorlopen, maar ook doodlopen. Dagafstanden zijn nooit prestatiegericht voor mij. Als we tijdens een trektocht genoeg gelopen hebben, zoeken we een plekje in een wei in een dorp en soms op een camping. Of ik een bepaalde fysieke plaats bereik op het einde van de tocht, is alleen van belang voor praktische afspraken als ik weer wordt opgehaald of als ik een rondje loop en weer terug wil naar de stal van de ezels. Het gaat echt om het onderweg zijn, om het wandelen samen met mijn ezel, het genieten van de mooie omgeving, de mensen die meegaan en die ik onderweg tegenkom.

Met ondernemen is dat ook zo. Het gaat me helemaal niet om een eindresultaat, zeker niet om een bepaalde financiele omzet per jaar. Het gaat me wel om het delen van mijn passie en ik geniet natuurlijk zeer als ik anderen zie opfleuren van een wandeling met ezels.  Ja, het zou ontzettend fijn zijn als ik geen aanvullende uitkering meer nodig heb. En het is super als ik ruim kan leven op mijn manier, met liefde voor onze mooie planeet en alle levende wezens hier op aarde. Ondernemen op mijn manier is hetzelfde als op weg zijn met mijn ezel: het gaat om het onderweg zijn. Ondernemen zonder eindplannen is misschien een soort van ”vloeken in de kerk”.  De adviezen van van hoe je moet ondernemen vliegen me om te ogen en oren via social media. Soms pik ik daar zeker wat wijsheid van mee.  Doelen plannen, jaaromzet van te voren inschatten, schema;s maken voor publiciteit, groeistatistieken bijhouden, sorry, maar het voelt hetzelfde als de adviezen van hoe je aan een baan moet komen, iedereen heeft tips en wil een ander vertellen hoe het moet. Ik ben lekker rebels en luister hier ook niet naar.

En waar ik wel naar luister….? En wat vertrouw ik wel? Mijn hart en mijn intuitie. Met de stroom meegaan en soms een poosje stilstaan, net als Ravel.

De dalai lama zei: ” De wereld heeft meer succesvolle mensen niet nodig. De wereld heeft meer vredesstichters, helers, herstellers, verhalenvertellers en liefhebbers van allerlei soorten nodig.”

In welk profiel pas ik?

Door banenpech kwam ik in de Bijstand. Natuur- en milieueducatie valt onder de weg-bezuinigde banen, bijna al dit soort werk wordt nu gedaan door vrijwilligers. Werkgevers die mij zouden willen aannemen, moeten mij iets anders laten doen dan hetgeen ik de laatste 15 jaar deed. En ik denk dat ze dat niet aandurven, ze nodigen me in ieder geval zelden uit voor een gesprek. In mijn oude baan gaf ik les aan kinderen en Pabo-studenten, buiten in  de natuur, ik stookte vuurtjes onder werktijd, bakte brood, bouwde hutten, legde theorie uit over ontdekkend leren, zette projecten op om te leren over de natuur. Waar pas je dat toe tussen vier muren……? Dat vraagt veel flexibiliteit van mij en van een werkgever om me op een nieuwe plek geld te laten verdienen.

Ik heb een aantal trajecten gevolgd. CV’s gemaakt in allerlei variaties want iedere banenconsulent zei: ”Als je het doet zoals ik dat vraag, dan vind je een baan”.  Als je je CV verbetert en een goed profiel hebt op internet, als je andere kleding aandoet en je verft je haar, als je een sjieke tas koopt en met mooie woorden in twee minuten kunt vertellen wat je allemaal voor talenten hebt, als je eerst gratis gaat werken om weer te wennen aan het werkritme….dan vind je wel een baan. Om hopeloos van te worden. Ik geloof niet in de strategie dat ik bij andere uiterlijke presentatie wél die mooie baan zal vinden. Ik heb een heleboel te bieden. Er zijn nog steeds meer werkzoekenden dan banen en die leren allemaal mee te doen met zichzelf oppimpen om een plekje te kunnen vinden. Ik ervaar dat als een wedstrijd. Ik wil graag met mensen samenwerken, met elkaar iets moois neerzetten. Niet strijden om het beste te passen in een lijstje van dingen die je moet hebben en kunnen, ik vind dat vreselijk: vechten om in een hokje te passen. Hoe vaak ik dat gehoord heb:” Je past niet in ons profiel”, wel meer dan 1000 keer.

In welk profiel zou een enthousiaste dame die met ezels wandelt passen? Die eigen projecten bedenkt en uitvoert, die zelf haar route kiest? Die ook niet te beroerd is – letterlijk- shitzooi op te ruimen. Daar is gelukkig geen profiel voor, laten we dat vooral zo houden.

Ik ben gelukkiger met mijn eigen onderneming. Ondernemen vanuit de Bijstand. Dat is ook een hele tour. Want elke maand moet ik alles wat ik verdien opgeven. Mijn uitkering wordt dan aangevuld. Grote uitgaven worden nooit getolereerd. Gelukkig mogen een paar pakken chocolademelk en wat krentenbollen voor tijdens een wandeling er wel vanaf, de EHBO cursus declareren kon ook nog net. Maar na de crisis van helemaal klem zitten, en alleen maar moeten solliciteren, valt dit regime me nu wel mee. Ik kan nu tenminste ergens een lezing gaan geven of een wandeling organiseren en daar geld voor vragen zonder dat ik ”illegaal” bezig ben. Ik mag onder werktijd mensen mee nemen op pad, hen de vrijheid laten ervaren van buiten wandelen, verbinding maken met de natuur en maatjes worden met een dier. Allemaal veel beter dan opgesloten zitten in een profiel.

p1020858