• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Jaarlijks archief2017

Nieuwe toffe plannen

Misschien hebben jullie de twee extra programma’s van Radar gezien met de schrikbarende conclusie dat slechts 3% van de 50plussers die solliciteren weer aan een baan komen. Goed dat dit aan het  licht komt! Je kunt een petitie tekenen voor een basisinkomen voor deze groep mensen.  https://radar.avrotros.nl/uitzendingen/documentaires/     Tegen de tijd dat ik 55 ben hoop ik van harte dat het is ingevoerd. Maar het lijkt in mij wel dat hoe meer instanties en regeltjes me proberen klem te zetten, hoe meer mijn ziel roept ”Breek uit, leef je dromen”.

Gelukkig heeft Zwolle als één van de eerste gemeentes het project ”Partime Ondernemen vanuit de Bijstand”. Dus ik mag eigen werkzaamheden doen en zelf wat verdienen. Deze week is mijn termijn verlengd en ik mag doorgaan, dat vind ik héél fijn. Als ik alles wat ik zelf verdien, zou mogen houden, zou ik minder krampachtig hoeven doen over mijn te besteden budget, dat is meer ontspannen leven. Toch voelt dit als deuren die open gaan en ik op pad mag in de wereld van mogelijkheden.

‘De enige ware verantwoordelijkheid die we hebben op te nemen is onze droom te leven. Al de rest is erbij verzonnen.  So keep the fire burning en laat je niet afleiden.”  Tom  uit blog van Tom Willems, schrijver van ”Bevrijd je hart” – hij noemt me sister (dank je Tom)

P1020694

Via internet en haar boeken volg ik al een tijd de ontdekkingsreizigster Arita Baayens. Ze heeft lang geleden gewerkt op dezelfde plek als ik. Mijn toenmalige collega’s spraken veel over haar, want ze had haar baan opgezegd om met een groepje kamelen te reizen door de woestijn, in haar eentje, wat een lef. Haar vele mooie boeken heb ik met plezier en enthousiasme gelezen. Kijk maar eens op haar site wat voor prachtige dingen ze doet, ze is ook op zoek geweest naar het paradijs.  kijk: arita

Gisteren sprak ik even met Arita via de telefoon. Ze had namelijk een oproepje gedaan op facebook dat je haar kon mailen met je ontdekkingsreizigersplannen. Ze bood een gratis consult aan voor enkele mensen en dan gaat ze je een beetje helpen. En ik was één van die uitverkorene.

Dit is ongeveer wat mijn plannen zijn:

We gaan weer op pad voor een lange tocht, niet op heel korte termijn, op zijn vroegst 2019. Ik loop al jaren zomaar in de lucht te roepen: ” Lopend met ezel naar India”. De weg is mijn doel en niet de eindbestemming, dus als we bij de Ararat in Oost-Turkije komen, ben ik ook heel blij. Tempo is ongeveer 120 km per week, dus van maart t/m oktober kunnen we ongeveer 4000 km ver weg bereiken. Ik houd het simpel. Thema’s bedenken als ”ik loop voor de vrede” zijn niet nodig, want door dit te doen, op mijn eigen bescheiden wijze, lopend op pad te zijn met ezel en te praten met mensen onderweg leef ik die vrede. … Dus dit zijn enkele uitgangspunten:  dromen en eigen kracht niet verliezen, ook niet als je in mallemolen van de Bijstand beland, maar dromen Leven, eenvoudig op weg gaan, low budget, met zo min mogelijk geld, lopend op weg  = de eenvoud leven, onderweg op zoek gaan naar mensen, vrouwen die ook de eenvoud leven en de ezel nog dagelijks als werkdier of lastdier gebruiken en met hen in gesprek gaan, mensen zoeken die delen willen meelopen, bijvoorbeeld ezelwandeldames uit Duitsland, Frankrijk.

En nu is er ineens een trein in gang gezet om contacten te vinden die dit idee kunnen steunen. Wat ik helemaal bemoedigend vond was de opmerking van Arita: ”Je hebt met je ezel vier maanden op pad naar Zuid-Frankrijk al laten zien dat je dit kunt en dat maakt dat je geloofd en gesteund gaat worden”.

En Compostela dan? Misschien ooit ook nog eens, ik ben nog lang geen 90…

Maar nu eerst een maand in de Ardennen op pad, ben nu druk aan het voorbereiden, want dat is al over 2 weken. Heerlijk.

Uit een Ardennen-wandelboekje: ”De wereld overschouwen is niet zomaar op een bankje zitten en je ogen er over laten gaan, het is ook er binnendringen, rondwandelen en rondgaan” (C. Ware-1967)”

 

Dank voor het delen en liken.

Ga mee op trektocht

P1020155

Tijdens een trektocht met een groep mensen en muilezels door de Djebel Saghro in Marokko ontstond bij mij de droom om in mijn eentje met een ezel op pad te gaan. Ik vond het schitterend om in een rustig tempo samen met de dieren door een prachtig landschap te trekken, elke nacht te kamperen, eenvoudige maaltijden zelf maken, vuurtje stoken, de stilte te ervaren.

Voor zo’n reis hoef je helemaal niet ver weg, daarom besloot ik in 2009 om ezel Frits te kopen.  Zo begon mijn avontuur, gewoon in Nederland. En na mijn reis van vier maanden met Frits van Ommen naar Zuid-Frankrijk, kan ik niet meer zonder, het is een manier van leven geworden om van tijd tot tijd mijn boeltje te pakken en op weg te gaan.

Ik was in 2015 op weg door de Eifel en las een boek van een vrouw die in haar eentje naar India ging, voorin stond deze rake tekst: ”to….. and all other woman……..” (De naam van de schrijfster kan ik niet noemen, want ik koop voor op reis goedkope tweedehands boeken en laat ze ergens achter als ik ze uit heb, om onnodige ballast kwijt te raken.)  P1030040 (2)Deze zomer, heel de maand juli,  ga ik ook weer op pad. Ik verheug me op een mooie tocht met ezel Ravel. We gaan ergens achter Luik beginnen, volgen de Ourthe richting Luxemburg, door het mooie Mullertahl en zakken dan weer af richting het noorden.

En jij lezer? Lees je mijn blog omdat je óók die vrijheidsdrang in je hebt? Omdat je dagelijks hard werkt en verlangt naar rust, naar eruit breken en je hart volgen? Waarom doe je het zelf niet? Houdt iets je tegen?

17157524_1144812228979678_3708436378486748083_o

En dit geldt natuurlijk ook voor mannen hoor, maar ik heb voorbeeldplaatjes van vrouwen omdat ik dat zelf ben. Vrouwen die in hun eentje gaan, worden toch wel nog als extra dapper beschouwd.  En die zware rugzak op dit plaatje staat symbool voor wat je kunt bereiken, maar ik zelf kies voor een lichter pad…………. zonder gezeul en gezwoeg.

Misschien wil je eens een weekje ruiken en proeven aan avontuur. Heb je een opstapje nodig om jouw eigen weg en hart te volgen, dan nodig ik je uit om mee te gaan op ezeltrektocht door Overijssel.

brochure ezeltrektocht

Pas op hoor, je raakt ermee besmet! Je raakt verslingerd aan de ezels, die je altijd  onvoorwaardelijk liefde geven. Je wordt geraakt door de rust en de stilte. Een dure cursus mindfullnes, kun je daarna wel overslaan, want ”bij jezelf blijven” leren de ezels je wel. Dit is echt mega keer leuker dan een standaard luxe reisje boeken. En je krijgt ook strontschepdienst op deze tocht, dat krijg je nergens anders!

En leef vooral ook je eigen droom:

  • met de motor naar India
  • met een zeilboot de wereld rond
  • reizen in de geest en dat schilderen
  • schaapherder zijn
  • fietsen over de Chinese muur
  • een boog bouwen en zoveel oefenen dat je elke dag raak in de roos schiet
  • ……………….. het maakt niet uit

 

SAM_1114

 

 

 

 

Dank voor het delen en liken.

Ezels maken me rijk.

Toen ik tijdens een zomervakantie met mijn ezel een camping op liep kwam er een jongen op me af: ”Mag ik wat vragen? Ben jij nou arm? Want je komt met een ezel”. Ik vertelde de jongen dat ik inderdaad niet veel geld heb, maar dat ik me rijk voel omdat ik wandelen en buiten zijn en omgaan met dieren heel leuk vind.

Het dagelijks leven vanuit de bijstand lukt me goed. Ik vat het maar op als een ”sport” om zo zuinig mogelijk te leven. Ik kan me erbij neerleggen om niet op reis te gaan naar verre landen of steden, niet te gaan uiteten, zelden naar de film, nooit naar een theater, spullen te kopen op marktplaats en in kringloopwinkels. Ik heb een leuk huis, een fijne kachel, een moestuin en maak volop muziek. Het onderhouden van mijn huis is wel een zorg waar ik wakker van kan liggen.

Vanuit het verleden horen ezels bij de arme mensen. Rijken hebben een paard. Inderdaad, als je er eentje moet kopen, dan zijn ezels een stuk goedkoper in prijs, nu ook nog. En in onderhoud is een ezel denk ik ook minder duur.

Ondernemer zijn vanuit de bijstand is een hele kunst. Ik heb gewoon niets om te investeren. Dus ik investeer alleen in tijd, energie en acties. Ik gebruik alle gratis publiciteitskanalen die ik kan vinden en ga naar ondernemersbijeenkomsten waar je iets kunt leren, waarvoor je alleen je kopje thee hoeft te betalen. De ondernemerscursussen vliegen me om de ogen op internet, maar als ik naar de prijs kijk…………..had ik maar een ezel die goud poept, zoals in het verhaal van Tafeltje dekje, ezeltje strekje. Of zo’n cursus is blijkbaar niet de weg voor mij. Lekker zelf pionieren.

200px-Ezelpieck

Gelukkig ben ik gezegend met een rijke geest. Ik blijf dromen hebben en ondernemerslust en laat de moed niet zakken. En toch knaagt er wat. Op dit moment (te) weinig geld hebben lijkt een soort van toestand waar moeilijk uit te komen is. Er komen veel enthousiastelingen op mijn pad die wat ik te bieden heb niet kunnen betalen. Gelijke trekt gelijke aan, zeg maar. Je kunt het proberen om gratis te krijgen wat ik mijn aanbod heb staan, maar dan zeg ik NEE. Ik wil mijzelf als ondernemer serieus nemen. Diensten ruilen vind ik wel een heel goed idee.

Op weg naar Zuid-Frankrijk, ergens in Belgie, stuitte ezel Frits en ik vlak voor een dorp waar ik wilde overnachten, op een veerooster. Dat is een lastig obstakel. Ik had planken nodig om erover heen te komen met ezel en wist niet hoe ik daaraan moest komen. Dus ik ging in de berm zitten wachten. Zo om de 5 minuten kwam er een auto langs. De mensen in de eerste paar auto’s vonden het een rare vraag. En toen, na ongeveer 20 minuten gewoon wachten en niks doen, kwam een werkauto langs met daarin een werkman en die had planken. We konden verder! Conclusie hieruit: als je weet wat je nodig hebt en je vergeet te denken dat dit onmogelijk is, dan is het er. Een wijze les en een mooie ervaring.

BIJNA BELGIE DOOR

En nu bij het ondernemen heb ik ook weer een obstakel: Ik heb planken nodig om over het probleem van te weinig geld en te weinig klanten heen te komen.  Maar ik weet even niet hoe ik daaraan moet komen en ik weet op nu ook niet hoe die planken eruit moeten zien. Dus ik ga maar even ”in de berm” zitten wachten tot er hulp komt, van binnenuit of van buitenaf, ook dat weet ik niet. In mijn gedachten spreek ik mijzelf toe: elke keer als ik denk aan te weinig geld, te weinig klanten, denk ik meteen daarna  ”delete” en ”vervang voor ”meer dan genoeg”.  Ik wil heel erg graag kunnen leven van mijn eigen werk, een eigen tiny huis realiseren, met een moestuin, een paar eigen grote ezels en van daaruit werken en mensen meenemen op tochten. Ik ga vergeten te denken dat dit onmogelijk is.

 

 

Dank voor het delen en liken.

In welk profiel pas ik?

Door banenpech kwam ik in de Bijstand. Natuur- en milieueducatie valt onder de weg-bezuinigde banen, bijna al dit soort werk wordt nu gedaan door vrijwilligers. Werkgevers die mij zouden willen aannemen, moeten mij iets anders laten doen dan hetgeen ik de laatste 15 jaar deed. En ik denk dat ze dat niet aandurven, ze nodigen me in ieder geval zelden uit voor een gesprek. In mijn oude baan gaf ik les aan kinderen en Pabo-studenten, buiten in  de natuur, ik stookte vuurtjes onder werktijd, bakte brood, bouwde hutten, legde theorie uit over ontdekkend leren, zette projecten op om te leren over de natuur. Waar pas je dat toe tussen vier muren……? Dat vraagt veel flexibiliteit van mij en van een werkgever om me op een nieuwe plek geld te laten verdienen.

Ik heb een aantal trajecten gevolgd. CV’s gemaakt in allerlei variaties want iedere banenconsulent zei: ”Als je het doet zoals ik dat vraag, dan vind je een baan”.  Als je je CV verbetert en een goed profiel hebt op internet, als je andere kleding aandoet en je verft je haar, als je een sjieke tas koopt en met mooie woorden in twee minuten kunt vertellen wat je allemaal voor talenten hebt, als je eerst gratis gaat werken om weer te wennen aan het werkritme….dan vind je wel een baan. Om hopeloos van te worden. Ik geloof niet in de strategie dat ik bij andere uiterlijke presentatie wél die mooie baan zal vinden. Ik heb een heleboel te bieden. Er zijn nog steeds meer werkzoekenden dan banen en die leren allemaal mee te doen met zichzelf oppimpen om een plekje te kunnen vinden. Ik ervaar dat als een wedstrijd. Ik wil graag met mensen samenwerken, met elkaar iets moois neerzetten. Niet strijden om het beste te passen in een lijstje van dingen die je moet hebben en kunnen, ik vind dat vreselijk: vechten om in een hokje te passen. Hoe vaak ik dat gehoord heb:” Je past niet in ons profiel”, wel meer dan 1000 keer.

In welk profiel zou een enthousiaste dame die met ezels wandelt passen? Die eigen projecten bedenkt en uitvoert, die zelf haar route kiest? Die ook niet te beroerd is – letterlijk- shitzooi op te ruimen. Daar is gelukkig geen profiel voor, laten we dat vooral zo houden.

Ik ben gelukkiger met mijn eigen onderneming. Ondernemen vanuit de Bijstand. Dat is ook een hele tour. Want elke maand moet ik alles wat ik verdien opgeven. Mijn uitkering wordt dan aangevuld. Grote uitgaven worden nooit getolereerd. Gelukkig mogen een paar pakken chocolademelk en wat krentenbollen voor tijdens een wandeling er wel vanaf, de EHBO cursus declareren kon ook nog net. Maar na de crisis van helemaal klem zitten, en alleen maar moeten solliciteren, valt dit regime me nu wel mee. Ik kan nu tenminste ergens een lezing gaan geven of een wandeling organiseren en daar geld voor vragen zonder dat ik ”illegaal” bezig ben. Ik mag onder werktijd mensen mee nemen op pad, hen de vrijheid laten ervaren van buiten wandelen, verbinding maken met de natuur en maatjes worden met een dier. Allemaal veel beter dan opgesloten zitten in een profiel.

p1020858

 

 

Dank voor het delen en liken.

Wie is hier eigenwijs?

Tja, dan wil ik andere mensen leren hoe ze leiding moeten geven aan een ezel en hoe dat toe te passen is in het dagelijks leven of in werksituaties. Dan zou je denken dat bij mij alles altijd glad verloopt en dat ik moeiteloos wandel. Dat is niet zo. Leiding geven aan een ezel betekent niet dat altijd gebeurt wat jij als mens wil. Het is ook niet zo dat jij steeds bepaalt wat er gebeurt en dat de ezel dan altijd braaf volgt. Soms is de ezel de leider, helder en duidelijk. Zo ook deze middag.

Ik keek vanochtend op buienradar, had eigenlijk geen zin om de deur uit te gaan. Ik besloot toch te gaan, ach af en toe een buitje kunnen we wel hebben. Ik zou Ravel meenemen en dan iemand ophalen om samen te wandelen.

Maar het ging allemaal anders. Het stormde enorm. De ezel had geen trek om weg te gaan. met geduld kreeg ik hem toch wel mee de stal uit. Dat was ik eerder tegengekomen vandaag, dat liever thuis willen blijven. Toch op pad. En dat lukte niet, helemaal niet. Er was zoveel storm, we moesten ploeteren pal tegen de wind in. Ravel trok me steeds de berm in om eikels te eten. Door die wind had ik niet voldoende fysieke kracht om hem tegen te houden: 50 kg tegen 350 kg (schatting), ik viel gewoon achterover op mijn billen.

Ravel was tot nu toe een bijzonder rustige ezel. Maar nu met die storm, reageerde hij met bokkesprongen, steigerde zelfs. Kinderen kunnen ook zo heftig reageren op storm. Het voelde alsof ik hem totaal niet meer de baas was, hij sprong over een greppel en sleurde mij mee een weiland in om gras te eten. Conclusie: terug naar de stal, en afbellen dat ik niet kom, dit wordt hem niet.

p1030267

Ook dat is leiding nemen: besluiten dat het even niet lukt. Ik stond te trillen op mijn benen naast een steigerende Ravel, dat is zo niet veilig. De ezel heeft het goed gevoeld: het is nu gewoon geen weer voor een wandeling. De intuitie van die dieren is zo ontzettend scherp. En wij als mens redeneren deze intuitie weg. Wie is hier nu de eigenwijze?  Als een ezel echt niet wil, dan is vaak zijn veiligheid in gevaar, bijvoorbeeld de brug is half rot, de rivier stinkt te erg, er komt onweer. Hier kunnen wij van leren. Bij het gevoel dat voor een activiteit nu niet het goede moment is, bij te veel moeten zwoegen: pas op de plaats en nu even niet. Als je toch doordramt, zou het wel eens minder gunstig kunnen aflopen.

En die tegenstand van Ravel was niet alleen het weer. Het is een gezonde ontwikkeling. Dat past in het proces van hechting aan een mens. Eerst werkt een ezel een tijd heel goed mee, ik ben nu ruim een half jaar baasje van Ravel. En dan komt een fase van ”puberen”.  Dan komen ineens alle streken uit de kast, die een ezel kan uitvreten: weigeren: steigeren, weg lopen, stil staan, alleen maar willen eten en niet lopen, uitbreken….. Noem dit gedrag geen uitproberen, dat is iets wat mensen met elkaar doen. De ezel test je niet, hij zoekt wel zijn grenzen op, maar doet dat puur vanuit zichzelf, nooit om bewust tegen jou in te gaan, nooit om je te pesten. En als je door die fase heen bent, dan ben je betere maatjes dan ooit, dan wordt je een echt team.

 

Dank voor het delen en liken.