• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Tagarchief wandelen buiten zijn actief

Ezelwandeltochten voor jou

De weg kennen is nog iets anders dan de weg bewandelen. 

Patrick Mundus

Ezelwandeltocht, 2 uur, 3 uur of 6 uur

  • Startpunt is in Zwolle.
  • Eerst mag je tussen de ezels rondlopen om kennis met hen te maken.
  • Onder begeleiding zelf halsteren, de dieren klaarmaken en de ezel(s) uitnodigen mee op pad te gaan.
  • Dan start de tocht. Margo loopt ook mee, leert je hoe je met de dieren moet omgaan, vertelt veel over ezels en zorgt ervoor dat alles soepel, rustig en aangenaam verloopt.
  • Het aantal kilometers/uren dat we lopen kun je zelf aangeven: 2 uur, 3 uur, 6 uur
  • Er gaan maximaal 4 ezels mee.

Extra mogelijkheden:

  • De lunch en bagage wordt (deels) gedragen door de ezels.
  • Een pauze bij een horecagelegenheid is in te passen bij de langere tochten.
  • Bij kleine groepjes (2,3,4 personen) is het mogelijk dat iedereen met een ”prive”-ezel loopt.
  • Margo kan ook heel veel vertellen over de natuur die we onderweg tegenkomen, voor als je een compleet verzorgde excursie met uitleg wilt.
  • Wil je met een grote groep mensen komen tot maximaal 25 personen? Dat kan ook!
  • Als je in stilte wilt lopen is dat zeker mogelijk, dan kom je nog meer in verbinding met de ezel en de natuur. Wel is het dan af en toe nodig om te praten over de practische dingen tijdens de tocht.

De prijzen zijn inclusief begeleiding, de huur van de ezel(s) en inclusief 21% BTW en drankje + lekkers tijdens de wandeling 

Nota Bene: Graag minstens één dag van te voren boeken. 

Wandelen met ezels, korte afstand, 2 uur

  • 60 euro voor 2, 3, 4 personen
  • 7,50 euro p.p. extra bij meer dan 4 personen, 2 extra ezels mee, zonder extra kosten

Wandelen met ezels, halve dag (3 uur), maximaal 10 km.

  • 80 euro voor 2, 3, 4 personen, 2 ezels
  • Bij meer dan 4 personen: 10 euro per persoon en 2 extra ezels mee is mogelijk zonder extra kosten.

Wandelen met ezel, hele dag (5-6 uur), maximaal 18-20 km. 

  • 125 euro voor 2, 3, 4 personen
  • 12,50 euro p.p. extra bij meer dan 4 personen
Meer hierover zie de pagina: prijzen en voorwaarden.

ezelskaravaan

Ezelwandelweekenden

  • 2 dagen wandelen, heen-en weer lopen naar een B&B bij een boerderij of een camping. Wandelafstand 15-20 km per dag, in overleg ook kortere afstanden mogelijk.
  • Startpunt is Zwolle. We steken de IJssel over via de spoorbrug en lopen via het mooie stadje Hattem richting de bossen en heide bij wapenveld en Heerde en de volgende dag via een grotendeels andere route terug.
  • Plek voor maximaal 5 personen. Met de twee grote ezels Ravel en Rosemunde.
  • zie ook de pagina ”agenda”

Trektocht van twee dagen met overnachting op camping of in trekkershut

  • 150 euro voor een volwassen
  • 120 euro voor een kind, alleen onder begeleiding van een volwassene
  • voor 2 -6 deelnemers, afhankelijk van de overnachtingsplek

Zo’n wandelweekend kan ook geboekt worden voor een zelf samengestelde groep op een andere datum. Er is keuze tussen overnachting in een B&B of in trekkershutten op een natuurcamping.


TIP: Ezeltrektocht met twee grote ezels

Margometezel beschikt over twee zeer goed getrainde lange-afstands-wandelezels, pakzadels en tassen, zeer veel wandelervaring, ervaring met het organiseren van tochten, Margo heeft ervaring als reisleidster (SNP natuurreizen). Je kunt ezels en Margo inhuren voor een fantastische meerdaagse ezeltrektocht, geheel verzorgd en geheel op maat.

Bovenover, onderlangs en door de Ourthe

Woensdag 2 augustus in Vecpré

La Roche doorkruisd vandaag. Ik vind er echt niks aan om met ezel door een touristisch stadje te lopen. Maar ja, we moesten er doorheen en boodschappen doen is óók heel belangrijk. Na een nacht kamperen bij een verlaten vakantie-dorp- we mochten er staan van de manager die er een wederopbouw gaat doen- liepen we lekker naar beneden naar het stadje. Wat een drukte daar, we zijn wel 100 keer op de foto gezet en ik wen daar nooit aan, als mensen niet groeten, geen contact maken en wel voor mijn neus fotos maken. Ik wordt hier altijd verontwaardigd van ‘’we zijn geen fotomodel!’’ Na het stadje was het heel erg zoeken naar het goede pad, maar op een creatieve manier kwamen we op de GR 57 uit, die ik nu ga volgen. Ik kwam twee wandelaars tegen en vroeg hen hoe het pad was, hun antwoord: ‘’ Niet te doen met ezel het komende stukje, omgevallen bomen en zeer smal’’. We gingen het toch even proberen, en zijn snel terug gekeerd, want het was inderdaad niet te doen. We zaten boven op een hele grote bult, van boven kon ik campings in het dal zien liggen en het was zoeken om eraf te komen. Gelukt en weer een plekje gevonden. Het is echt nog nooit niet gelukt, we hebben altijd een slaapplaats. Ik wil de bijbel niet tegenspreken, maar wij -in tegenstelling tot Maria en Jozef met ezel- vinden altijd een plek. Ha,ha, niet zwanger zijn en ‘’Jozef’’ thuislaten.

Net een heel gesprek gehad met mensen uit Groningen die ook 2 ezels thuis hebben en mij hebben zien lopen in La Roche. ‘’Respect’’ zei de man, ik vraag me af hoe je dit voor elkaar krijgt. Heb hem mijn visitekaartje gegeven. Ik mag toch zelf wel gaan geloven dat ik een ervaren ezelfluisteraar ben.

2 augustus 017

Dagen hiervoor: Maandag 31 juli

Heerlijke loopdagen gehad. We zijn nu in het stroomgebied van de Ourthe, vlakbij een punt waar 2 Ourthes een oost-west-stromende en een noord-zuid stromende bij elkaar komen. We gaan vanaf het dorpje Filly bovenover lopen. Langs de Ourthe zijn hele steile smalle paadjes, sommigen zelfs met kabels aan de rotsen. Dat is leuk voor mensen zonder ezel. Gisteren hebben zijn we dwars door de Ourthe gegaan, het was niet diep. Daar was namelijk een onmogelijke passerelle, een hoge, smalle brug met opstapjes en meer dan 10 betonnen traptreden. Een klein trapje van enkele treden kan Ravel wel nemen, maar deze dus niet. We waren al bij het bruggetjes geweest en ik had de conclusie getrokken dat we terug moesten, naar het dorp Engreux en dan via de weg naar Nadrin, niet echt een interessante route. Tijdens lunch op een gerieflijk plekje aan het begin van Engreux kwam ik een wandelende familie tegen, de jongens met vishengels. Sebastiaan, een echte Nieuw-Zeelandse outdoor-man liep op blote voeten. We spraken even en Sebastiaan stelde voor dat ze mee zouden gaan terug naar de rivier om te kijken of we toch over zouden kunnen steken. Hij en zijn vriendin en 2 jongens van ongeveer 10-12 jaar oud, hadden wel zin in een uitdaging. En ik nam hun uitdaging aan. Het is gelukt! Wat een triomf, dat we aan de overkant waren. Judith en Sebastiaan droegen een rode zijtas, ik had mijn sandalen aangedaan en de bergschoenen en Ravel in mijn hand en zo staken we over, de stenen waren glibberig, echter het was goed te doen. Een visser had ons deze oversteekplaats aangewezen. Verderop was het te modderig, dus te gevaarlijk en aan de andere kant verderop te steil naast de rivier en te breed. Zo krijg ik respect voor rivieren en ook voor oude tijden. Soms was men dagen bezig een oversteek te vinden en te volbrengen. Na de oversteek kwam een lastig paadje met omgevallen bomen, het was slechts 200 meter en zonder hulp van deze twee dapperen – de jongens waren inmiddels gaan vissen- was dit nooit gelukt.

2 augustus 025

Omdat deze oversteek-actie veel tijd in beslag had genomen, liep ik daarna naar het dichtstbijzijnde dorpje en dat is Filly.

2 augustus 028

Vannacht heeft het geonweerd en Ravel heeft eindelijk door dat ie droog staat onder de tarp en gaat er nu zelfstandig en vrijwillig onder staan. Het is afwachten of we nog kunnen vertrekken vandaag, we staan in een grote tuin van de buurman van een gezin met 4 kinderen. Eigenlijk zitten die tuinen aan elkaar en de buurman is een Nederlander die weg is, maar volgens deze mensen vind ie het helemaal oke. Het duurde gisteren even voordat we een plek vonden. In het dorpje waren wel meerdere mensen en die sprak ik aan en ze begonnen allemaal onrustig met elkaar te praten, bleven om me heen rondhangen, maar er gebeurde niks en ik begreep niet wat ze allemaal aan het ‘’doen’’ waren. Ze hadden problematische toon van praten en zagen er ook niet bepaald initiatiefrijk en levenslustig uit. Dus ik trok de conclusie ‘’dit wordt ‘m niet’’ en liep terug naar een zijstraatje en jawel meteen raak bij de eerste die ik aansprak. We zijn nog wel vertrokken deze dag en ondanks het onweer heeft Ravel goed gelopen. Als ik dus bij hem onder de tarp blijf tijdens onweer, voelt dat veiliger voor hem.

Ons avontuur duurt niet zo lang meer….. over enkele dagen komt de ezeltaxi weer.

En mocht je ook zin hebben in een ezelavontuur. Van 12-19 augustus kun je nog mee met de trektocht door Overijssel.

Weer een grenspaal gepasseerd

Zaterdag 29 juli

We zijn in Setturu. Vandaag weer terug in Belgie aangekomen. We zijn bij een Limburgs echtpaar, Annie en Wim, die hier een B& B hebben en een weitje voor een paar tentjes of campers, hele fijne plek. Heerlijke wandeldag, het landschap is lieflijk en lichter kabbelend. Het heeft Ravel goed gedaan dat ie een goede portie hooi op heeft de vorige nacht en dat ik met mijn tent naast hem stond.

zaterdag 29 juli 036

Gisteren maar 6 km gelopen gisteren. De nacht ervoor sliep ik in een huis en Ravel in een ezelweide, naast 4 andere ezels. Hij was boos, we schoten niet op en waren ook al laat vertrokken. Ik was na die 6 km wel weer op een bijzondere plek beland, namelijk opnieuw bij mensen die ezels hebben. Deze vrouw en haar dochter werken voor de dierenbescherming en vangen allemaal dieren op, ze hebben heel veel honden en dus ook 2 ezelhengsten, 2 kleintjes, ongekastreerd, dat gaat binnenkort wel gebeuren en ik snap nu ik dit gezien heb ook wel waarom. Ze vertonen continue hormonen-drang. Ravel staat in de wei ernaast en dat gaat wel heel goed. Inmiddels is zijn nukkigheid over, hij komt weer naar me toe en is weer benaderbaar.

Een paar dagen geleden waren we in Hosingen. Grappig is dat ik nu mensen spreek die zeggen, we hebben je een paar dagen geleden zien lopen. Hosingen – Clervaux was een goed te lopen route, dwars tussen de rivierdalen. Dat betekent dus vanaf het dorp naar boven lopen, beetje steigen en dalen tussen verschillende dorpjes en weer afdalen. De rivieren in Luxemburg snijden zeer diepe dalen in, en dat maakt de enorme hoogteverschillen. Toen ik vanaf Kautenbach één bruggetje niet kon nemen – Ravel had gelijk, het was een wankel geval en door de rivier ging ook niet omdat we dan een paar meter heel steil naar beneden moesten , waar tevens een enorme omgevallen boom lag- hebben we het riviertje gevolgd en steeds de breedste weg genomen en toen kwamen we ineens in een heel ander dorp dan de bedoeling was volgens mijn routeboekje. Maar ik ben diegene die het wandelplan bedenkt en niet het boekje, dus aan de hand van de kaart, waar heel veel doorgaande wandelroutes op ingetekend staan, koos ik een andere weg. Zo lopen we altijd goed!

Hosingen is niet een gezellig dorp. Ik vind de meeste dorpjes hier niet echt sfeervol. Er staan overal hele luxe nieuwe huizen en overal wordt gebouwd. Lijkt erop dat massaal oude huizen gesloopt zijn en nieuwe worden gebouwd. Wandel je een dorp door, dan is er vrijwel niemand te zien. Geen mensen die in tuinen werken, lekker buiten zitten, de enige die ik buiten zien, zijn mensen die aan huizen bouwen….We sliepen hier op de camping. Ik ging me melden in een bier-drinkcafe, en dat bleken allemaal aardige kerels. Eentje was paardenhandelaar en is even met zijn auto naar huis heen en weer gegaan om brokjes en hooi te halen. Ik ben héél dankbaar voor al deze goede zorgen. Ravel vond dit hooi niet lekker, kritische gast hoor.

Winkels, is een heel groot probleem hier voor wandelaars. Gisteren sprak ik 2 rondtrekkende Vlamingen en die hadden dat ook al ervaren. Luxemburgers pakken allemaal de auto, rijden dan allemaal heel hard over al die kronkelige wegen naar een winkelcentrum met enorme parkeerplaats en slaan dan in voor een hele week, zo vermoed ik dat het hier gaat. Het dichtstbijzijnde winkelcentrum hier is in Marnach, dat is ook maar een klein dorp, maar blijkbaar een goed punt op de kaart om daar winkels te vestigen. En ik was blij met de Portugees. Die had een klein winkeltje in Clervaux voor kaas, studentenhaver, wat groente en fruit, blikje sardientjes, yoghurt, zodat ik weer voldoende heb voor een paar dagen. Mijn campinggasvoorraad moet het volhouden tot La Roche en Ardenne….daar was ik eerder en weet ik zeker dat er een winkel was (2012) met campingspullen.

(opm. paar dagen later: nadat ik in La Roche ben geweest: de campingwinkel was ermee opgehouden en dus weg, maar ik had net genoeg gas tot het einde).

zaterdag 29 juli 006

Donderdag 27 juli

En waar we nu zijn, nu ik deze blog zit te schrijven in mijn bed om half 9 in de ochtend? Ravel staat in een weide, naast 4 Luxemburgse Poitou-ezels, wel gescheiden door een draad. En ik ben binnen bij die ezelmensen. Ik heb hen gevonden door te vragen naar een weitje voor de nacht, men stuurde mij door naar Pascale, die ook van die zelfde dieren heeft. Deze nacht heb ik voor het eerst in bijna 4 weken in een bed geslapen. Zij vonden het niks dat ik daar in die wei met ezelstront ging staan en ik was moe en het was geen lekker weer en die mensen met 2 kleine kinderen zijn gezellig, dus dan is de beslissing duidelijk. Ik had eigenlijk wel behoefte aan lekker warme quinoa met gestoofde groente, maar kreeg wit brood met kaas, tja, op bezoek bij anderen kun je niet op je campinggasje gaan koken. Het dorp waar we zijn heet Asselborn. De streek verandert nu duidelijk, we gaan vandaag lopen richting Belgie, een relatief vlak gebied doorsteken om in het dal van de Ourthe uit te komen.

Gisteren is het pakzadel nog meer kapot gegaan, echt zoveel dat het eigenlijk niet meer gaat. De opa van deze familie vond het leuk om er mee aan de slag te gaan, hij gaat de gebroken boog vastzetten met aluminium bandjes. Heel lief. En dat is ook de reden waarom ik laat ga vertrekken vandaag. Maakt niks uit…heerlijk even binnen relaxen. Ik ben ineens ook best wel moe en stijf..we hebben behoorlijk afgezien en doorgezet ondanks alle moeilijkheden. Mensen die ik tegenkom zeggen ook : quel courage… wat een moed, terwijl ik me helemaal niet zo super moedig voel. Gewoon beetje lopen en kamperen.

En inmiddels (het is nu avond) is het pakzadel gerepareerd. En hoe! Zéér vakkundig. Dit is echt een wonder: gaat het pakzadel zodanig kapot dat ik denk dat we niet verder meer kunnen en dan beland ik bij een opa die de leiding heeft over een familiebedrijf in de metaal. Opa heeft alluminium-platen op het hout van het pakzadel geschroefd, precies op maat gemaakt, het kan weer jaren mee! Ja, we worden echt geleid door het leven, óók op de dagen dat ik zelf denk, dat we geen meter opschieten.

zaterdag 29 juli 011

Zaterdag 29 juli

Met Ravel heb ik een zwaar proces. Ik heb zo’n behoefte aan gewoon ontspannen lopen, dat is ook driekwart van de dag het geval, echter zijn stilstaan-buien blijven. Het is een zwaar hechtingsproces, ik blijf volhouden, en het gaat ook lukken, hier gaan we doorheen komen. Na weer een tijdje stilstaan kreeg ik ineens beelden van zijn tocht door de Pyreneen, toen hij nog in Frankrijk woonde, daar heeft hij geen goede herinneringen aan, vooral niet aan zijn begeleider van toen. Het viel me eigenlijk vanaf het begin dat ik zijn eigenaar ben op, dat hij geaaid wil worden door iedereen en bij mij als baasje draait hij bijna altijd zijn hoofd weg…… ineens viel bij mij het kwartje…dat wijst op slechte ervaringen met zijn (wandel)begeleider. Hij heeft volgens mij nu net zo lang ‘’vervelend’’ lopen doen totdat ik dit ontdek en mijn tranen daarover maken de situatie weer zacht en dan gaat het zich oplossen.

‘’Ik zou langs een pad kunnen gaan, ook al is het eenzaam, smal en kronkelig, als het maar met liefde en respect was. Elke keer dat een vrouw (oorspronkelijke tekst man) zich van de massa afscheidt en zich een weg baant in deze stemming, ontmoet zij in feite een splitsing op haar weg, hoewel de reizigers meestal slechts een gat in de omheining kunnen zien. Haar eenzame weg over de velden kan de hoofdweg blijken’’. ( H.D. Thoreau- 1812-1862).

Meditatie in een weiland, panne met pakzadel

24 juli 180

Diekirch, stad van de ezels, ze werden hier vroeger gebruikt om hout te slepen uit het woud

Maandagochtend 24 juli

We zijn op de camping in Kautenbach. Ravel heeft hier kortgeschoren campinggras, maar wel een heel groot oppervlak, dus hij is lekker bezig. We hebben materiaalpech, want het pakzadel is ontwricht, schroeven los en de bogen gescheurd. Dat kwam door een klein incident gisteren. Ravel maakte een klein sprongetje vanwege een kleine rots op een smal paadje. Een rode zijtas bleef haken, maar Ravel ramde door. Het is nu niet slim hiermee door te lopen . De campingbaas hier is een klusser en handig met hout en die gaat het repareren. Betekent waarschijnlijk dagje rust. Ik hoef mijn rustdagen helemaal niet te plannen, die ontstaan vanzelf door de omstandigheden. Het is nu ook nog naar regenweer, dus conclusie is duidelijk. Straks tussen de buien door met Ravel kruidenrijke bermen opzoeken, zodat ie wat meer kan eten en lekker rustig aan doen. Hier in Kautenbach wonen ongeveer 100 mensen, het is een klein sfeervol dorpje. Op de camping wonen 600 mensen nu, hutje mutje tenten valk tegen elkaar aan. Maar ik zit op de grote weide voor de camping waar anders vaak groepstenten staan.

Vanaf Bigelbach hadden we mooie wandelingen. Ik begin het landschap te kunnen lezen vanaf de kaart. Daarmee bedoel ik dat ik als ik de kaart goed bestudeer dat ik dan weet wat voor paden we krijgen. Een bepaalde v-vormige lus in de route betekent een bepaalde vorm van een dalletje, ik snap nu hoe steil de hellingen zijn, dat soort dingen.  Zo het landschap begrijpen duurt een tijdje en meestal ga je er dan ook net weer uit…..Die riviertjes hier snijden hele diepe dalen en dan krijg je paadjes tegen de helling aan geplakt hoog boven de rivier. Heel leuk lopen en het gaat goed, maar zou misschien veiliger zijn met 2 mensen, want ik kom niet veel mensen tegen onderweg.

Van een paar dagen terug:

We hebben de Mullerthaltrail verlaten. Na de 5 sterren-camping in Larochette zijn we nu voor 2 nachten beland in een weiland met koeienflatsen. Voordeel daarvan is dat het geheel gratis is en dat het vol staat met pitrus, iets wat Ravel heel lekker vind. Drinkwater is hier niet, en dat is in flessen en in emmers gebracht door de boer, dus het is er nu toch, zelfs één fles met water met bubbels.

Gisterochtend vertrokken we al heel vroeg vanwege de hitte. In alle stilte heb ik het tentje afgebroken en zijn we gaan lopen. De hele camping sliep nog. In Larochette was het winkeltje al om 7 uur open, dus ik kon nog even boodschappen doen. Hier in dit stadje is 50% van de bevolking Portugees. De mevrouw van het winkeltje sprak  Portugees en het kruidenierszaakje verkocht ook allemaal Portugese producten. Ik heb geen idee hoe al die mensen hier nu verzeild zijn geraakt en wat ze hier doen, ja, wonen, dat zeker, en werken waarschijnlijk ook. Het is in ieder geval lastig hier welke taal ik moet spreken. Bij elk mens waarmee ik in gesprek raak, vraag ik eerst of het in het Frans, Duits, Engels, moet. De Nederlanders herken ik altijd meteen, dus dan begin ik meteen gewoon Nederlands te praten.

De wandeling gisteren was heel mooi en gemakkelijk lopen, wel weer omhoog en omlaag natuurlijk, allemaal paden en weggetjes die goed te doen waren. Af en toe kom ik andere wandelaars tegen, gisteren in totaal 9, 2 maal een stelletje en 1 maal een gezin. Vanaf het hoger gelegen Mullerthal daalden we begin van de middag af naar Bigelbach, een klein boerendorp richting de Sure. Hier wonen ongeveer 80 mensen, veel koeien, andere dieren en 4 ezels. Nu is het ezelaantal dus uitgebreid tot 5, bij de afdeling gisteren kwamen we twee daarvan tegen. Het is heel leuk hoe die ezels onderling balkend contact maken. Toen we de twee andere ezels passeerden gebeurde er niet zoveel, behalve dat Ravel even stil hield. In het weiland gearriveerd, waar we kamperen balkte hij. Er kwam luid antwoord terug van de ezels die boven staan. Die twee anderen staan nog lager dan wij zitten en waarschijnlijk net buiten gehoorsafstand van Ravels gebalk.

Vannacht was er weer onweer. Ik probeerde Ravel onder de tarp (een schuiltentje dat ik voor hem meegenomen heb, met hele lange tentstokken, zodat zijn oren er onder passen) te zetten, hij wou niet, dus wij beiden werden kletsnat. En….. dat betekent weer een noodgedwongen rustdag. Ik heb eerst geprobeerd zonder bagage een klein stukje te wandelen, ik moest toch een geleende emmer terugbrengen, echter over een paar 100 meter deden we veel te lang.

Héél irritant die stilstaan-buien van Ravel. Hij is een hele goede wandelaar, heeft een fijn tempo, echter elke dag staat hij wel even totaal stil, soms 2 minuten, soms 15 minuten. En ik heb nog niet uitgevonden hoe ik hem uit die blokkades kan helpen, ik zie dan aan zijn ogen dat ie ‘’eruit’’ is, lijkt wel of hij dan helemaal uit zijn lichaam gaat, hij wil dan niets meer, zet geen stap en wil zelfs geen paardensnoepje. Ravel kan dit ook doen op lastige punten, bijvoorbeeld midden op de weg. Hij heeft dit vaker dan Frits het had en die was wat kleiner en lichter, dus die kon ik meestal nog wel in beweging krijgen door het af te dwingen met een lang  touw om zijn achterpoten heen en te leggen en dan aan de voorkant te trekken. Ravel is daar te groot en te sterk voor, ik kan er met mijn volle gewicht aan gaan hangen zonder enig effect.   Aan de kop van een ezel trekken moet je nooit doen, dan gaat hij nog meer bokkig doen. Tja, daar sta je dan, te kijk op een weg waar auto’s en wielrenners langs komen, te koekeloeren naast een stokstijf staande ezel die niet vooruit te branden is, auto’s moeten dan een bocht nemen om daar omheen te gaan. En al die passanten vinden er wat van…. meestal de klassieker…’’ezel wil niet’’.

24 juli 171

Lijkt je dit wat? Op vakantie gaan met een maatje die plotseling stil staat en niets meer wil? Stel je voor dat dit een mens is…..  tergend, het haalt het bloed onder je nagels vandaan. En ha, ha, juist die irritatie maakt het alleen maar erger. Wat kun je leren uit: ‘’Laat mij maar hier staan’’……?

En ja, oei,…. bij onbegrip van andere mensen haken wij als mens óók af. ‘’laat mij maar’’, en daaronder zit ‘’ze begrijpen me toch niet’’ en daar weer onder “ ik ben niets waard of wat ik wil, denk, voel is niet belangrijk ’’….Pijnlijke constatering. Dit is echt ontzettend belangrijk om te voelen en te snappen en doorheen te worstelen, dít is inhoud voor coaching met ezels, tijdens mijn stilstaan-dag wordt een opzet voor een programma geboren. Wat doet het gedrag van de ezel met jou?  Welke gedachten, gevoelens, blokkades haalt het naar boven? Ben je blij als iemand meewerkt en boos als iemand tegenwerkt?

Ik heb zoveel ervaring met ezels en zoveel daarvan geleerd en begrepen dat ik hier ook wel overheen kom met Ravel. Hij zal niet voor niets op mijn pad zijn gekomen nadat Frits is overleden. Blijkbaar kan ik dit met die grote jongen en blijkbaar is Ravel, hoe groot dat die is, gevoeliger voor stress, onrust, onweer, onveiligheid dan Frits, de goede ezel voor mij. Ravel is geen leider, was een underdog in de vorige kudde en alleen met een mens op stap vraagt veel initiatief van hem. Frits was ook een ezel met een verhaal en die heb ik ook heel ver gekregen.  We hebben nu al meer dan 240 kilometer mooie dingen gezien en meegemaakt en af en toe is het een pittig proces. Ergens tijdens zo’n blokkade van Ravel hoorde ik van binnen: ‘’Margo, gebruik je vermogens”. Oké, Ik ga in gesprek met Ravel via telepathisch contact. Een dierentolk had me afgelopen jaar al eens gezegd dat Ravel hele verhalen heeft te vertellen. Ik dacht toen dat zij die verhalen naar boven zou halen voor mij, maar haar verhaal was dat ik dat zelf moest doen.

Ravel: ‘’Ja, jij kan me wel overal naar toe willen meenemen, ik wil ook wel mee, maar ik heb óók zelf iets te willen. Voor mij is dit best een grote opgave. Ik ben dan wel een indrukwekkend grote ezel, maar minder dapper dan jij denkt. Ik ben een volger, ik ben gewend andere ezels initatief te laten nemen en ik loop dan hen achterna en nu zijn hier geen andere ezels.  Jij vraagt van mij dat ik een leider ben en dat ben ik nog aan het leren.”’

Margo: ‘’Ben je bereid dit te leren, Ravel, wil je dit leren?”’.  Op dit moment komt hij dus naar me toe om contact te maken –ik zit onder de tarp- Antwoord is ja dus. ‘’Maar geef me de tijd’’ M. ‘’Doe ik het goed als baasje voor jou?’’ Ravel: “ja, ik heb vele baasjes gehad en die gingen weg of deden mij weg, omdat ze me moeilijk vonden en omdat ze hard tegen me deden en dan mij de schuld gaven. Dat vind ik ingewikkeld. Jij blijft wel en dat veroorzaakt verwarring in me. Ik ben bij jou gekomen omdat jij in staat bent me te begrijpen. ‘’

Ravel heeft nu wel geleerd hele stukken los achter me aan te lopen. Op smalle bospaden doet hij dat heel goed. Dat is dus volgen uit vrije wil. Afdwingen, forceren vind ik geen goede basis voor samenwerking met een dier.  Op brede paden moet ik hem wel aan de lijn nemen omdat ie een grote snoepert is en steeds wil eten.

En als laatste:

Voel je je geroepen om een paar dagen mee te lopen? Hanna deed dat ook en we hadden het heel gezellig die drie dagen dat ze mee was. Dan moet je wel snel zijn en dan kun je me bellen….en moet je afreizen naar de plek waar ik dan ben. We lopen nog 2 weken door nu.  En ik beslis of jij in mijn tentje mag of dat je er zelf eentje mee moet sjouwen, oké? En neem je dan ook lekkere dingen  en vers  fruit en groente voor me mee? Hier een indruk van het mooie landschap onderweg.

24 juli 185

 

Wie is hier eigenwijs?

Tja, dan wil ik andere mensen leren hoe ze leiding moeten geven aan een ezel en hoe dat toe te passen is in het dagelijks leven of in werksituaties. Dan zou je denken dat bij mij alles altijd glad verloopt en dat ik moeiteloos wandel. Dat is niet zo. Leiding geven aan een ezel betekent niet dat altijd gebeurt wat jij als mens wil. Het is ook niet zo dat jij steeds bepaalt wat er gebeurt en dat de ezel dan altijd braaf volgt. Soms is de ezel de leider, helder en duidelijk. Zo ook deze middag.

Ik keek vanochtend op buienradar, had eigenlijk geen zin om de deur uit te gaan. Ik besloot toch te gaan, ach af en toe een buitje kunnen we wel hebben. Ik zou Ravel meenemen en dan iemand ophalen om samen te wandelen.

Maar het ging allemaal anders. Het stormde enorm. De ezel had geen trek om weg te gaan. met geduld kreeg ik hem toch wel mee de stal uit. Dat was ik eerder tegengekomen vandaag, dat liever thuis willen blijven. Toch op pad. En dat lukte niet, helemaal niet. Er was zoveel storm, we moesten ploeteren pal tegen de wind in. Ravel trok me steeds de berm in om eikels te eten. Door die wind had ik niet voldoende fysieke kracht om hem tegen te houden: 50 kg tegen 350 kg (schatting), ik viel gewoon achterover op mijn billen.

Ravel was tot nu toe een bijzonder rustige ezel. Maar nu met die storm, reageerde hij met bokkesprongen, steigerde zelfs. Kinderen kunnen ook zo heftig reageren op storm. Het voelde alsof ik hem totaal niet meer de baas was, hij sprong over een greppel en sleurde mij mee een weiland in om gras te eten. Conclusie: terug naar de stal, en afbellen dat ik niet kom, dit wordt hem niet.

p1030267

Ook dat is leiding nemen: besluiten dat het even niet lukt. Ik stond te trillen op mijn benen naast een steigerende Ravel, dat is zo niet veilig. De ezel heeft het goed gevoeld: het is nu gewoon geen weer voor een wandeling. De intuitie van die dieren is zo ontzettend scherp. En wij als mens redeneren deze intuitie weg. Wie is hier nu de eigenwijze?  Als een ezel echt niet wil, dan is vaak zijn veiligheid in gevaar, bijvoorbeeld de brug is half rot, de rivier stinkt te erg, er komt onweer. Hier kunnen wij van leren. Bij het gevoel dat voor een activiteit nu niet het goede moment is, bij te veel moeten zwoegen: pas op de plaats en nu even niet. Als je toch doordramt, zou het wel eens minder gunstig kunnen aflopen.

En die tegenstand van Ravel was niet alleen het weer. Het is een gezonde ontwikkeling. Dat past in het proces van hechting aan een mens. Eerst werkt een ezel een tijd heel goed mee, ik ben nu ruim een half jaar baasje van Ravel. En dan komt een fase van ”puberen”.  Dan komen ineens alle streken uit de kast, die een ezel kan uitvreten: weigeren: steigeren, weg lopen, stil staan, alleen maar willen eten en niet lopen, uitbreken….. Noem dit gedrag geen uitproberen, dat is iets wat mensen met elkaar doen. De ezel test je niet, hij zoekt wel zijn grenzen op, maar doet dat puur vanuit zichzelf, nooit om bewust tegen jou in te gaan, nooit om je te pesten. En als je door die fase heen bent, dan ben je betere maatjes dan ooit, dan wordt je een echt team.

 

Waarom jij ook eens met een ezel zou moeten gaan wandelen.

Niks moet natuurlijk. Wel ga ik nu voor jou invullen waarom je het wandelen met ezel wel eens zou kunnen gaan proberen. En of je het dan daadwerkelijk een keer komt doen, beslis je natuurlijk zelf.

Allereerst is het natuurlijk hartstikke leuk om te doen. Je bent lekker buiten, je bent actief bezig, je geniet van het wandelen en van het contact maken met een leuk en lief dier.

Je doet iets wat (zeer waarschijnlijk) nieuw is voor je. Dat verruimt je blikveld. Je ziet alles in een ander perspectief. Je bekijkt even de wereld door de ogen van een dier. Dat is echt anders dan door de ogen van de krant, de tv of sociale media.

Je leert om eens ”iets geks” te doen en dat gewoon te doen. Zeker belangrijk voor mensen die een nette baan hebben, doorgaans in een net pak lopen en altijd maar in het gareel (moeten) lopen. Ik durf te wedden dat sommige zich al van te voren schamen bij het idee dat een collega hen ”betrapt” dat ze jou met een echte ezel hebben zien lopen. Maar als je het dan wel doet, zul je merken dat voorbijgangers vrolijk lachend naar je zwaaien en/of een leuk gesprek beginnen, want je valt wel op op deze manier en dat het een prettige bezigheid is, straalt er vanaf, tenminste als de ezel lekker meewerkt.

Je leert ervan op een andere manier dan met je hoofd, uit boeken of via de media. Je leert door ervaring. Ezelwandelen is een cursus mindfulness,  lichaamsbeweging, contact maken met dieren, jezelf leren kennen, gezelligheid alles in één.

Ook al ga je met de meest brave en ervaren wandelezel, je maakt bijna altijd wat avontuurlijks mee: de ezel glipt je uit de handen, hilarische taferelen bij een bruggetje, spannende smalle randjes langs sloten, er komt een koets met paarden en je ezel wil er achteraan rennen, kortom je maakt eens wat mee.

In deze tijd van heftige politiek, grote milieu-perikelen, sociale onrust, grote geldkwesties lijkt even wandelen met een ezel misschien een onzinnige bezigheid. Maar na die wandeling constateer je dat je even helemaal je hoofd hebt leeg gemaakt, dat je verbinding hebt gemaakt met een dier, met de natuur en met jezelf. En dat heeft als resultaat dat je beter bestand bent tegen alle grote problemen, dat de wereld leuker en vrolijker wordt.

20160814_155915-2

En dit zeiden enkele dappere dames en heren die dit avontuur aandurfden:

  • Silvia: Margo, dank voor deze prachtige dag, nu lekker met de voetjes omhoog op de bank nagenieten.
  • Hilda: Wat is het toch ontzettend leuk om op stap te gaan met ezels.
  • Jenneke: Het heeft me erg goed gedaan om zo rustig door de natuur te wandelen en de zachtheid van de ezels te voelen.
  • Anant: Bijzondere ervaring. De ezel bleek donders goed in de smiezen te hebben wanneer ik niet met mijn aandacht bij hem was. Dat resulteerde dan meteen in stilstaan en een poging om eens heerlijk te snoepen van de grote hoeveelheid gevallen eikels. En krijg zo’n dier dan maar weer eens op gang… 
  • Anna Maria: Ik heb t erg naar mijn zin gehad en vond t raar om zondag thuis te komen, een andere wereld….

En nu jij?