• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Auteur archief

Ontsnappingsavontuur en heel steile paadjes

Vandaag aangekomen in Vianden. Wat is het steil hier! Het laatste stuk vandaag moesten we over de grote weg, want de wandelpaadjes gingen te steil. Ravel gaf dat aan door ineens op een steil paadje om te keren ( dat ging daar net) en weer terug omhoog te lopen. Op steile paden moet de ezel los lopen, het is dan te gevaarlijk om via het touw aan elkaar gekoppeld te zijn.  Als de een een schuiver maakt…… Ieder moet ook zijn eigen tempo kunnen nemen. Ravel laat me meestal  wel voorop lopen, en soms loopt ie echt te dringen in mijn rug.

DSC00138

Vianden ligt heel diep in het dal, alle land is schuin hier. Op de camping, die weer aan de Our ligt, is de grond wel vlak gelukkig. De campingbaas moest hier wel even overreden worden dat het goed gaat met de ezel hier, Ravel loopt nu het gras te maaien naast het kinderspeelpleintje, waar geen kind komt om te spelen.

Zoals je hieronder leest hebben we weer spannende dingen meegemaakt. Ik vind het nu genoeg, vanaf nu wil ik gewoon rustig wandelen.

Vanaf de camping in Tintesmillen vertrokken we pas om 1 uur, wegens buien sóchtends en we gingen aan de Duitse kant van de Our lopen. De Our vormt dus de grens tussen Luxemburg en Duitsland. Volgens de mevrouw van de camping is het pad aan de Luxemburgse kant te smal voor een ezel met zijtassen.

Het was een prachtige route en eenmaal moest ik even gokken over de te lopen route omdat de wandelroute ook hier toch een smalle afdaling had met trapjes en leuningen en ik geen zin had drie keer te lopen en te gaan slepen met tassen. Heerlijk dat Ravel dat doet, mijn spullen dragen. Gelukkig was er dus een goed alternatief. We hebben 4 uur gewandeld en kwamen niemand tegen op deze hele prachtige route. En we kwamen uit het bos en stonden ineens weer voor een camping. Ik had geen boodschappen kunnen doen, en gelukkig had de camping frietjes met vegetarische loempia en salade. Ook fijn om eens niet te koken.

Thuis eet ik behoorlijk gezond: geen suiker, zo min mogelijk (wit) tarwemeel, speltbrood of rijstwafels, altijd alles vers en vegetarisch. Op deze manier op reis moet ik dat echt loslaten, want soms is op 70 km geen supermarkt en moet ik het doen met kiosken bij tankstations of hele kleine winkeltjes waar ik blij ben dat ik wat kan kopen en ben ik tevreden met industriefood zoals een blikje vis en verpakte kaasjes. Op de camping in Dasbourg ontmoette ik een aardige familie met 4 kinderen die Ravel geweldig vonden en die een tijdje kwamen rondhangen. Dan zet ik hen aan het werk met poepscheppen en de ezel borstelen, wat ze natuurlijk fantastisch vinden. Dit is ezels-educatie. Van deze familie kreeg ik lekker veel fruit , yoghurt en wat groente mee. Daarmee kan ik weer 2 dagen vooruit zonder winkel.

Dinsdag ging de route deels over de asfaltweg door kleine dorpen heen, wat ik ook wel leuk vind. Een paar keer ging GR 5- route die ik loop dan bovenover, via spannende smalle paadjes en het ging allemaal net. Ravel kan heel goed bergen lopen, wat logisch is als je in de Pyreneeën geboren bent.

Bij een lief echtpaar vond ik onderdak in een weitje met houtopslag/afdakje en een heerlijke stoel met voetsteunen. Water halen en naar de wc kan in de garage. Ik kan helemaal mijn gang gaan hier. Ravel kan lekker eten en aanrommelen. Hij heeft al een kersenboompje gesloopt, wat ze gelukkig niet erg vonden en probeerde ook plastik-klimopversiering op te eten en zijn rolplek waar hij ook gegraven heeft is duidelijk te zien. De oudjes zijn heel gemakkelijk. De man is een hele grote dierenvriend, hij is boer geweest en had koeien, die zijn al 15 jaar geleden verkocht. Hij is ziek en loopt met een rollator, en heeft wel zijn humor bewaard. Ook echt zo iemand die vind dat vroeger alles beter was. Zijn vouw zorgt ervoor dat het hem en mij ook nu, aan niets ontbreekt. Vanochtend heb ik gezellig met deze mensen ontbeten. We hebben hier nu een rustdag want het was slecht weer vandaag en we hadden weer een avontuur gisteravond.

In het weitje waar we nu staan bleek een opening te zitten. Het verhaal wat je nu gaat lezen gaat over een avontuur dat helemaal niet leuk was, wel achteraf heel hilarisch. Ik ging me wassen binnen en klaar maken om te slapen, ik dacht lekker vroeg naar bed te gaan. Mijn pyjamabroek bleek nog in mijn tent te liggen, maar even het straatje oversteken naar mijn tent kon wel in mijn onderbroek. Tot mijn schrik liep Ravel te grazen vóór het afgesloten weitje, er bleek een opening in te zitten…. Oeps. Snel broek aan en touw pakken. Ravel had geen halster om, want ik had het juist even afgedaan omdat ik dacht dat het hier volledig safe afgesloten was. Ik kreeg hem niet meteen te pakken en hij rende er vandoor. Ik ken dit ‘spelletje’’ wel van Frits. Als de ezel ervandoor gaat dan loopt ie in de richting vanwaar je gekomen bent. Ravel bleef voor me uitlopen, vrij hard zodat ik hem steeds net niet kon pakken. Pas na ongeveer 1,5 km stond ie stil en kon ik het touw om zijn nek doen. Hij ging gelukkig gewillig mee terug. Althans dat leek zo. Na 10 minuten bleef ie stokstijf staan, geschrokken van wat hij zelf veroorzaakt had. En tot overmaat van ramp begon het langzaam donker te worden, ik begaf me op een weg midden tussen 2 dorpen in, er was niets dan weiland en bos. ‘’Mijn God’’ Ik ging echt een soort van bidden en vroeg om een auto vol met sterke mannen.

Die kwamen niet. Eerst kwam een man in een sjieke auto en hij was boos omdat ie er nog maar net langs kon, hij had hele erge haast. 15 minuten later kwam er weer een man in een auto. Die was ook bozig. Hij had kritiek op het feit dat ik de naam niet wist van de mensen waar ik vertoefde, hij vond dat ik hen moest bellen, maar ik had natuurlijk geen telefoon bij me en ook hun nummer niet. Ik kon wel omschrijven bij welke mensen ik was en toen wist de man wie het waren en waar het was. Deze man heeft het nog wel geprobeerd, hij heeft staan roepen bij het huis, het was al donker en de vrouw vertelde me later dat ze dat roepen gehoord heeft. En na deze man die langs kwam werd het helemaal donker en gebeurde er helemaal niets. Gelukkig- half uur later of zo- weer een auto. Ditmaal met een vrouw, ze kwam van haar werk en ze vroeg hoe ze kon helpen. Ik stelde voor dat ze Langzaam achter ons aan ging rijden en dat ik ging lopen met Ravel. Door die auto achter zijn kont kwam Ravel weer in beweging en zo kwamen we na 20 minuten veilig weer ‘’thuis’’. Nog even staan praten om alle emoties te verwerken, de vrouw van het huis waar ik was, werd wakker en kwam ook nog even meepraten. En natuurlijk spande ik voor de nacht een dik touw over het open gat in het hek, zodat Ravel echt niet weg kan. Vanaf nu houd ie zijn halster om in vreemde weitjes en ga ik alle omheining controleren op nieuwe weiden. Niet zo lekker geslapen na dit avontuur en daarom, was een rustdag op dit fijne plekje heel welkom. Die lieve man, zie foto, heeft met rollator en al, in het gat een paal geplaatst met een balk erover, zodat opnieuw ontsnappen niet meer mogelijk was.

DSC00130

 

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Blikseminslag en vrolijk weer verder

Nu is het maandag 10 juli en we zijn op camping Tintesmillen in Luxemburg. Gisteren een heel mooi traject gelopen langs rivier de Our.  Sóchtends liepen we een stukje over de asfaltweg door dorpjes heen en bij een vakantiehuisje met een Nederlandse auto ervoor werd ik uitgenodigd voor thee en ontbijt. Nou ik had al ontbeten, maar dit was een heel leuk aanbod. Dus gezellig met de familie meegegeten, zij waren nog aan het opstaan, dus er verschenen steeds meer familieleden aan tafel.

DSC00082

Onderstaand verhaal is van een paar dagen geleden:

Wat een dag: we liepen van de ene kant van Braunlauf naar de andere kant van datzelfde Braunlauf, in totaal misschien 1,5 km, niet verder. Wat was hier aan de hand?

Gisterenmiddag had Ravel al moeite om door te lopen. Rond het middaguur, midden in een dorp begon hij aan een staking. Nou heeft ie best wel flexibele arbeidsomstandigheden en een baasje dat heel goed rekening houd met zijn wensen en behoeften. Er hing echter onweer in de lucht en dan willen ezels slecht vooruit. Tot het volgende dorp, zo’n 3,5 km lukte nog wel en bij eerste beste huis vroeg ik om een weitje en dat was een boerenfamilie en die hadden een weitje voor ons. Ik moest wel lopend met emmers water sjouwen een paar honderd meter, maar ach dat geeft mededogen met mensen op deze aardbol die dagelijks ver moeten lopen om water te halen.

Dat weitje was niet direct naast een huis, de huizen waren wel in het zicht. Voor Ravel een paradijs, hij heeft zich er ongans gegeten. Tijdens zo’n reis is het meer opletten dat hij niet te dik wordt, dan dat er te kort is aan voedsel voor hem. Vanaf 2 uur zat ik in dat weitje, want we waren vroeg omdat ik ook al om 7 uur aan het lopen was, en dus om 5 uur opgestaan. Er gebeurde van alles in dat weitje: er kwamen rode wouwen overvliegen, ik kon Ravel volgen wat hij allemaal eet, ik las een boek, ik zette thee. Ineens kwam er een auto aan, er stapte een groot en een klein mens uit, ik zag hen niet, maar hoorde hen wel. Die mensen gingen heel hard bé, bé, roepen en als gevolg daarvan kwamen een hele kudde schapen aanrennen, die waarschijnlijk brokjes en schoon water kregen. Ik moet dan meteen denken aan de Messaih van Handel die ik afgelopen winter weer eens meespeelde, er komt een nummer in voor met de tekst (oud engels): ‘’We al like sheep’’, we zijn allemaal als schapen….

Vannacht kwamen grote klappen: er was onweer en niet zo;n beetje ook. Eén bliksemslag sloeg vlakbij ergens in tegelijk met een enorme knetterende donderslag…. De grond beefde, ik lag even te trillen in mijn tentje. Ben niet snel bang, dit was wel héél hard.

Vanochtend wilde Ravel niet op gang komen en dat lukte de hele dag niet, we deden dus 5 uur over 1,5 km en ik heb vele uren wachtend in de berm doorgebracht, steeds ongeveer 100 meter verder. En piekeren.. piekeren wat er nu was…. Iets met mij wat hij overneemt? Ja, ik loop ergens over te malen, dat klopt, echter niet geschikt voor publikatie hier. Wat is met Ravel? Pijn? Alles gecontroleerd of ie ergens wondjes heeft, of pijnlijke hoeven, of steentjes, niets van dat alles. Of toch het onweer?

Bij een boerderij met paarden en een hond die een wolf blijkt te zijn, praat ik even met de mevrouw en probeer toch door te lopen. Ik vraag haar wel of we terug mogen komen als het niet lukt, want dit is de laatste boerderij voor 4 km velden en ergens heb ik al zo’n vermoeden. Na weer een uur bermtoerisme besluit ik terug te keren, dit heeft géén zin, totaal niet. Niet leuk zo’n dag. Samen met de mevrouw en haar bezoek zijn we ook nog even bezig Ravel naar zijn weitje te slepen, hij voelt heel gestressed. Na een tijdje – ik lag uit te rusten in het gras – komt de dochter ineens naar me toe: ‘’Je ezel is bij ons in de tuin en ik krijg hem niet mee’’, bleek ergens een opening in de weide te zitten. Na veel gedoe is Ravel weer terug in de grote weide en ik maak op het schraalste stukje een klein weitje voor hem, eten wil hij namelijk wel en hij stopt er niet mee.

De mevrouw van de paarden heeft een vriendin gebeld die ook ezels heeft en die weet te vertellen dat ezels en soms paarden ook, in shock kunnen zijn na onweer vlakbij en dat ze dan niet te bewegen zijn om verder te trekken. Ze heeft gelezen dat dit wel 2 dagen kan duren. Fijn dat mensen met me meedenken. Dit zou weleens dé oorzaak kunnen zijn. Ik zit nu nog in dat weitje. Morgen vertel ik verder of het dan lukt om weer te gaan lopen.

Dit is wel héél leerzaam, Ravel laat me perfect zien hoe een ziel reageert op shock: namelijk met totale blokkade. Dat doen wij óók als mens, nadat we van een gebeurtenis die we niet kunnen plaatsen hevig schrikken. Dan zetten we gevoelens in onszelf vast. Dat is een overlevingsmechanisme, maar daarmee zetten we ook de natuurlijke levensstroom vast. Dieren reageren puur fysiek: de natuur voelt nu niet veilig, dus ik loop niet. En jij kunt op je kop gaan staan, of duwen en trekken of wat dan ook, maar dan loop ik ook nog niet. Onweer en vooral bliksem is een manier van de natuur om te ontladen en ik als super gevoelig mens reageer daar ook op door letterlijk ‘’lading die ik zelf nog met me meedraag’’ ineens allemaal te voelen. En Ravel reageert daar vervolgens ook weer op. Ik vermoed dat er bij anderen ook meer los komt bij onweer dan wanneer het gewoon rustig weer is.

Rust nemen nu, nou dat krijg ik wel door de noodgedwongen middag + avond zitten in een weiland.

Heftige ervaring, maar eigenlijk zoó boeiend…..

Net kwam de boer vertellen dat het onweer dat vandaag weer zou komen hier is overgedreven, fantastisch, dus vannacht niet nogmaals.

Op zaterdag zijn we gewoon weer vertrokken. Ravel liep moeizaam. Ik dacht ineens aan Suzan, zij is homeopatisch dierenarts, haar nummer stond gelukkig opgeslagen in mijn telefoon en ze kent Ravel. Ze kon natuurlijk geen pilletje opsturen , maar herkende meteen het beeld na mijn verhaal en ze zocht een middeltje, stuurde het door de lucht. Ravel kwam in beweging, tot de lunch nog met een kop van ‘’moet dit’’ en ineens zag ik een huis met een ezelbrievenbus. Geruststellend idee, dat als het lopen niet zou gaan, we hier naar terug zouden kunnen. Ik inspecteerde even het hele erf, jammer, geen mens en ook geen ezel te zien, wel alle tekenen van aanwezigheid van ezels, namelijk kleine halsters en een hoop stront in ezelformaat.

Toen er heuvels kwamen kreeg Ravel ineens weer zijn loopspirit terug. De route was afwisseling bos en ook veel landbouwvelden. We kregen nog een enorm cadeau, midden in de velden kwam een rijdende winkel langs, en de bestuurder/winkelman stopte lachend, toen ik zwaaide en opende zijn winkel. Sap, kwark, kiwi’s, thee en ik trakteerde mezelf ook maar op een taartje van wit meel en veel suiker – wat ik eigenlijk nooit eet- en het was ook niet eens echt lekker. Volgende keer gewoon weer gedroogde vruchten en/of nootjes kopen.

In Burg-Reuland was alles veel te netjes voor ons. Bij een hotel/restaurant vroeg ik om een kopje thee met Wifi, maar dat was alleen voor de gasten die er overnachten. Tja, die Wifi is nog lastiger te vinden dan ik verwacht had.

Omdat ik gevoelsmatig dit geen geschikt dorp vond voor een overnachting en omdat Ravel zijn loopenergie was teruggekomen besloot ik 5 km door te lopen naar het volgende dorp. Daar zat ik in een weitje bij een hotel. Ziet er ook heel mooi uit, maar is een echt familiehotel, waar ze heel hard werken om het iedereen naar de zin te maken. Ik mocht dus op het weitje staan en dat ligt aan het riviertje de Our. Toplocatie!

Vanaf nu gaan we verder tot aan Vianden langs de Our lopen, af en toe komt de GR even het land in, wat hier behoorlijk heuvelachtig is.

PS. Slechts één foto, want die Wifi is hier zo traag en Ravel loopt te balken omdat ik bij hem weggelopen ben. Ja, hij begint gedrag te vertonen dat ik van Frits ken… dat is een teken dat ie zich aan het hechten is, goed teken.

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Het goede leven

Beste lezers,

Wij groeten jullie nu vanuit Brume en ook vanuit Spineu  (dag later) en ook vanuit Vielsalm ( weer een dag later). Op de foto zie je het plekje waarvan uit ik dit schrijf.

021

Het is een grasland waar het gras heel hoog staat, dus Ravel heeft het hier naar de zin. De boer heeft speciaal voor mij met een cyclomaaier een stukje gemaaid, zodat ik mijn tentje goed kon neerzetten en niet steeds door heel hoog gras hoef te lopen. Hij maakte grapjes: ‘’c ést votre hotel.’’ Un hotel tres bon.  Ik heb alles bij me en heb alleen een paar emmers water nodig en die kon ik ook wel krijgen bij de boer. Brume is een gehucht waar ongeveer 40 mensen wonen, dat vertelde mijn huidige overbuurvrouw, ze kwam even kletsen en haar kinderen kwamen Ravel knuffelen. Gisteren liep ik langs de electriciteitscentrale van Coo, die maakt een nare bromtoon en Ravel wilde er aanvankelijk ook niet langs, maar na enige aansporing lukte dat toch. Ik was ook bang dat ik niet goed zou slapen, want ook hier hoor je die zoemtoon, maar gelukkig ging het niet de hele nacht door en ook nu (half 9 in de ochtend)  is het heerlijk stil. Ik heb net ontbeten met thee en geitenyoghurt (nog uit Nederland) met muesli. Straks, na 3 km lopen komen we in Trois Ponts en daar ga ik even boodschappen doen en ergens Wifi zoeken om dit bericht te kunnen verzenden.

Zaterdag zijn we door Harm naar Remouchamps gebracht. Dat ging voorspoedig. Die middag ging ik niet meer lopen en we zaten daar in de echte Ardense regen. Ook de eerste wandeldag was niet geheel droog. Het begon met een klim van 20% en dan merk ik meteen dat ik een Pyreneese ezel heb, Ravel kan sneller een berg op dan ik. Het was meteen fantastisch mooi. Langs de Ninglingspo ( riviertje) was het soms te smal voor ons, er ging ook een pad bovenover. We moesten ook een stuk omlopen omdat de GR over een te nauw pad ging, dat was even zoeken en we werden daar aangemoedigd door een club Nederlandse hardlopers die we voor de tweede maal tegenkwamen vandaag. Om drie uur waren we in een gehucht met goede kampeermogelijkheden, toch besloot ik nog een stukje te doen, te vroeg vond ik. We zijn helemaal nat geregend boven op het veen en kwamen doornat in Monthouet aan. In het begin van het dorpje zag ik 2 mooie Poitou-ezels met veulens in een weide en ik besloot te gaan zoeken naar de eigenaren. Dat moeten toffe mensen zijn, dacht ik. En het waren toffe mensen: van Celine en Kris mocht ik Ravel in de kudde zetten en mijn tentje ernaast zetten. Kris is een Vlaming, probeert zo veel mogelijk zelfvoorzienend te leven en heeft me de oren van het hoofd gekletst, zijn hele levensverhaal en ook zijn visie over het Goddelijke. Dat gebeurt vaker als ik zo op pad ben, aan een toevallige passant kun je open en eerlijk alles vertellen, die heeft nog geen mening over jou en hij voelde natuurlijk goed dat ik dat allemaal wel begreep. Celine heeft pasta gekookt met tofu, pastinaak en wortel, zoiets is helemaal mijn kostje. Gisteren is Kris ook nog een stuk met me meegelopen met zijn eenjarige paard.

044

We hadden nog even paniek gisteren, want Ravel wordt bang als koeien mee gaan rennen. We moesten door een smalle doorgang tussen 2 weilanden door, aan beide kanten prikkeldraad. Ravel rende, ik viel en stond weer op en kon Ravel weer pakken. Later werd het echt te smal, ik vond echter twee openingen in een weiland zonder koeien en daar konden we door. Moest wel tweemaal een lastige prikkeldraadpoort open maken en weer sluiten. De spijker waarmee één hekje dichtzat verdween in het gras, dus sorry kasteelheer – het was een bij een kasteel – uw spijker is nu vervangen door een touwtje.

Zometeen dus naar Trois Ponts en dan gaat de route verder richting Vielsalm waar we 2 dagen over gaan doen.

En het is niet gelukt in Trois Ponts met de wifi. Het is zo’n dorp of stadje met een grote weg er doorheen. Aan die weg lagen wel cafeetjes, maar allemaal in een betonnen omgeving. Niet geschikt als wachtplaats voor een ezel. Ik herinner me van 2012 toen ik met ezel Frits in Trois Ponts was, dat ik toen ook zo snel mogelijk wilde doorlopen. Ik heb dus nu alleen even wat boodschappen gedaan en we zijn verder gegaan. Mooie klimroute door het bos, wat doet Ravel dat fantastisch, in een heerlijk wandeltempo. En weer een hele mooie overnachtingsplek gevonden op het terrein van een Engelsman die hier is neergestreken. Met de paaltjes een mooi weitje gemaakt en ik kan elke keer van zitplek veranderen om steeds van een ander uitzicht te genieten. Het is warm en dat betekent heel veel last van vliegen voor Ravel. Hier in het weitje kan hij naar hartelust rollen om voor even verlost te worden van die klierkoppen. Straks mag ik even douchen in het huis. De engel (sman) is weg en heeft de deur opengelaten, hier in Spineu kan dat.

En vandaag zijn we naar Vielsalm gelopen, gewoon lekker gewandeld en gelukkig vroeg kunnen stoppen want het is heet. We hebben nu een plekje op de camping. Ik ben er gewoon naar toe gelopen, dat werkt altijd het beste. Voor een uitzondering stond de eerst strenge campingbazin wel open. Ze kwam net vragen of ik iets bij me heb om de kaka op te ruimen, ja dat heb ik en natuurlijk doe ik dat ook.  Een aardige jongeman heeft zojuist een uurtje ezeloppas gedaan, want ik moest het stadje in op strooptocht naar blikjes gas en die heb ik gevonden, als het goed is kunnen we tot Vianden met het gas toe.  tot een volgend bericht.

 036         Dit was bij de start. Foto is beloofd aan de campingeigenaar vanwege gratis overnachting.

Dank voor het delen en liken.

margometezel

En route

Ja, zéér binnenkort weer op pad. Blog verandert van werkblog terug naar reisblog. We gaan een rondje doen door de Ardennen en Luxemburg. Langs de rivieren de Ambléve (verkeerd om streepje), Ourthe, de Salm en de Our gaat dit keer ons pad. Dus deze week ben ik druk met voorbereiden, leuk druk, vooral met organiseren van spullen.

Nieuw in mijn uitrusting zijn de zonnepanelen die Ravel gaat dragen. Die panelen kunnen mijn mobiel en mijn fototoestel + een lampje van energie gaan voorzien. En ik neem een mini-laptop mee, zodat ik deze blog goed kan gaan bijhouden. Op weg naar Frankrijk in 2012 moest ik gebruik maken van computers van anderen, dat is niet zo handig. Wel luxe dat ik nu af en toe naar een cafeetje moet om daar op de openbare Wifi aan te sluiten, daar ga ik maar van genieten: op een stoel zitten, verse thee of een sapje en dan meteen even mijn berichten versturen. Jullie gaan merken of dat lukt.

Deze week ben ik ook bezig om de uitrusting wat te verversen. Na een aantal tochten zijn diverse spullen aan vervanging toe. Zo ook de weidepaaltjes. Ravel is een grote ezel, vorig jaar is hij vanuit stilstand zomaar ineens over de tijdelijke omheining heen gesprongen.  We waren op een boerencamping in Twente en gelukkig had iemand hem snel te pakken. Ik slaap niet rustig als de ezel kan ontsnappen. Dus googelen-googelen en yes, ik vond lichtgewicht weidepaaltjes van 124 cm, dat is toch weer 20 cm hoger, dat kan schelen. Ze worden morgen bezorgd. Je leest het goed, Ravel draagt zijn eigen omheining: paaltjes en draad. Voor steeds een ander plekje volstaat een weitje zonder stroom eromheen. Hij begrijpt dan dat dit zijn plek is voor de nacht en herkent mijn tentje dat ernaast staat, dat geeft genoeg herkenning, veiligheid en besef dat dit zijn plekje is. Een alternatief zou zijn een stick voor in de grond met een lange lijn eraan voor op de overnachtingsplekken waar geen vaste omheining is, maar mijn ervaring is dat de ezel echt chagrijnig wordt van een nacht aan een touw staan. Ik merkte dat altijd aan het gedrag de dag erna, net een vervelend kind en met de neiging bij me weg te rennen.

P1020685

De ezel heeft geen hoefijzers onder, dat is niet nodig. Door veel lopen worden de hoeven vanzelf harder. Ongeveer elke 2 maanden komt de hoefsmid. Gelukkig komt de hoefsmid deze week, dus vlak voor vertrek, dan gaan we op pad met mooie bijgewerkte hoeven. Voor zo’n lange tocht is het goed de hoeven niet te kort te bekappen. De hoefsmid weet dit natuurlijk en is ook op de hoogte van de naderende tocht, dat komt dus dik voor elkaar.

Tentjes jaag ik er snel doorheen: 2 of 3 zomers en dan lekken ze door. Dat komt door het steeds nat inpakken tijdens een trektocht. Elke ochtend gaan wachten op een droge tent is geen doen, dan vertrekken we veel te laat en schieten niet op. Lang leve marktplaats, ook dit keer heb ik weer een totaal ongebruikt goed lichtgewicht tentje kunnen vinden. Overigens is zo ongeveer mijn hele uitrusting van marktplaats, …………Ravel ook.

De te lopen route heb ik goed voorbereid: het wordt een combinatie van Grande Randonnees: De GR 571, GR5, Escapardenne-Eisleck-trail en GR 57. GR-en zijn voor wandelaars met rugzak bedoeld, dus we zullen af en toe even moeten improviseren en soms omlopen zoals bij hekjes, overstapjes, onmogelijke bruggetjes. Komt altijd goed. Ik bestudeer graag kaarten, daar ben ik sávonds altijd leuk mee bezig onderweg. Ik loop met ”ouderwetse” routeboekjes. GPS is niks voor mij, moet ik wéér een nieuw apparaat leren kennen, vind ik veel te veel gedoe.

Met de ezeltaxi, Ravel in de trailer, grote ezelbaas Harm aan het stuur (dank je wel!) en ik in het busje rijden we naar de Ardennen. De eerste camping zal zijn in Remouchamps. Ik heb hen al gemaild. We mogen de eerste nacht gratis omdat de campingeigenaar dit zo’n leuk initiatief vind, tof van hem, http://campingolympia.be/ . Leuk begin van mijn tocht. Na de reisdag begint het lopen echt. Heerlijk genieten van stilte, natuur, uitzicht, spontane ontmoetingen onderweg, me overgeven aan wat komt dat komt…………

 

 

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Nieuwe toffe plannen

Misschien hebben jullie de twee extra programma’s van Radar gezien met de schrikbarende conclusie dat slechts 3% van de 50plussers die solliciteren weer aan een baan komen. Goed dat dit aan het  licht komt! Je kunt een petitie tekenen voor een basisinkomen voor deze groep mensen.  https://radar.avrotros.nl/uitzendingen/documentaires/     Tegen de tijd dat ik 55 ben hoop ik van harte dat het is ingevoerd. Maar het lijkt in mij wel dat hoe meer instanties en regeltjes me proberen klem te zetten, hoe meer mijn ziel roept ”Breek uit, leef je dromen”.

Gelukkig heeft Zwolle als één van de eerste gemeentes het project ”Partime Ondernemen vanuit de Bijstand”. Dus ik mag eigen werkzaamheden doen en zelf wat verdienen. Deze week is mijn termijn verlengd en ik mag doorgaan, dat vind ik héél fijn. Als ik alles wat ik zelf verdien, zou mogen houden, zou ik minder krampachtig hoeven doen over mijn te besteden budget, dat is meer ontspannen leven. Toch voelt dit als deuren die open gaan en ik op pad mag in de wereld van mogelijkheden.

‘De enige ware verantwoordelijkheid die we hebben op te nemen is onze droom te leven. Al de rest is erbij verzonnen.  So keep the fire burning en laat je niet afleiden.”  Tom  uit blog van Tom Willems, schrijver van ”Bevrijd je hart” – hij noemt me sister (dank je Tom)

P1020694

Via internet en haar boeken volg ik al een tijd de ontdekkingsreizigster Arita Baayens. Ze heeft lang geleden gewerkt op dezelfde plek als ik. Mijn toenmalige collega’s spraken veel over haar, want ze had haar baan opgezegd om met een groepje kamelen te reizen door de woestijn, in haar eentje, wat een lef. Haar vele mooie boeken heb ik met plezier en enthousiasme gelezen. Kijk maar eens op haar site wat voor prachtige dingen ze doet, ze is ook op zoek geweest naar het paradijs.  kijk: arita

Gisteren sprak ik even met Arita via de telefoon. Ze had namelijk een oproepje gedaan op facebook dat je haar kon mailen met je ontdekkingsreizigersplannen. Ze bood een gratis consult aan voor enkele mensen en dan gaat ze je een beetje helpen. En ik was één van die uitverkorene.

Dit is ongeveer wat mijn plannen zijn:

We gaan weer op pad voor een lange tocht, niet op heel korte termijn, op zijn vroegst 2019. Ik loop al jaren zomaar in de lucht te roepen: ” Lopend met ezel naar India”. De weg is mijn doel en niet de eindbestemming, dus als we bij de Ararat in Oost-Turkije komen, ben ik ook heel blij. Tempo is ongeveer 120 km per week, dus van maart t/m oktober kunnen we ongeveer 4000 km ver weg bereiken. Ik houd het simpel. Thema’s bedenken als ”ik loop voor de vrede” zijn niet nodig, want door dit te doen, op mijn eigen bescheiden wijze, lopend op pad te zijn met ezel en te praten met mensen onderweg leef ik die vrede. … Dus dit zijn enkele uitgangspunten:  dromen en eigen kracht niet verliezen, ook niet als je in mallemolen van de Bijstand beland, maar dromen Leven, eenvoudig op weg gaan, low budget, met zo min mogelijk geld, lopend op weg  = de eenvoud leven, onderweg op zoek gaan naar mensen, vrouwen die ook de eenvoud leven en de ezel nog dagelijks als werkdier of lastdier gebruiken en met hen in gesprek gaan, mensen zoeken die delen willen meelopen, bijvoorbeeld ezelwandeldames uit Duitsland, Frankrijk.

En nu is er ineens een trein in gang gezet om contacten te vinden die dit idee kunnen steunen. Wat ik helemaal bemoedigend vond was de opmerking van Arita: ”Je hebt met je ezel vier maanden op pad naar Zuid-Frankrijk al laten zien dat je dit kunt en dat maakt dat je geloofd en gesteund gaat worden”.

En Compostela dan? Misschien ooit ook nog eens, ik ben nog lang geen 90…

Maar nu eerst een maand in de Ardennen op pad, ben nu druk aan het voorbereiden, want dat is al over 2 weken. Heerlijk.

Uit een Ardennen-wandelboekje: ”De wereld overschouwen is niet zomaar op een bankje zitten en je ogen er over laten gaan, het is ook er binnendringen, rondwandelen en rondgaan” (C. Ware-1967)”

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Ga mee op trektocht

P1020155

Tijdens een trektocht met een groep mensen en muilezels door de Djebel Saghro in Marokko ontstond bij mij de droom om in mijn eentje met een ezel op pad te gaan. Ik vond het schitterend om in een rustig tempo samen met de dieren door een prachtig landschap te trekken, elke nacht te kamperen, eenvoudige maaltijden zelf maken, vuurtje stoken, de stilte te ervaren.

Voor zo’n reis hoef je helemaal niet ver weg, daarom besloot ik in 2009 om ezel Frits te kopen.  Zo begon mijn avontuur, gewoon in Nederland. En na mijn reis van vier maanden met Frits van Ommen naar Zuid-Frankrijk, kan ik niet meer zonder, het is een manier van leven geworden om van tijd tot tijd mijn boeltje te pakken en op weg te gaan.

Ik was in 2015 op weg door de Eifel en las een boek van een vrouw die in haar eentje naar India ging, voorin stond deze rake tekst: ”to….. and all other woman……..” (De naam van de schrijfster kan ik niet noemen, want ik koop voor op reis goedkope tweedehands boeken en laat ze ergens achter als ik ze uit heb, om onnodige ballast kwijt te raken.)  P1030040 (2)Deze zomer, heel de maand juli,  ga ik ook weer op pad. Ik verheug me op een mooie tocht met ezel Ravel. We gaan ergens achter Luik beginnen, volgen de Ourthe richting Luxemburg, door het mooie Mullertahl en zakken dan weer af richting het noorden.

En jij lezer? Lees je mijn blog omdat je óók die vrijheidsdrang in je hebt? Omdat je dagelijks hard werkt en verlangt naar rust, naar eruit breken en je hart volgen? Waarom doe je het zelf niet? Houdt iets je tegen?

17157524_1144812228979678_3708436378486748083_o

En dit geldt natuurlijk ook voor mannen hoor, maar ik heb voorbeeldplaatjes van vrouwen omdat ik dat zelf ben. Vrouwen die in hun eentje gaan, worden toch wel nog als extra dapper beschouwd.  En die zware rugzak op dit plaatje staat symbool voor wat je kunt bereiken, maar ik zelf kies voor een lichter pad…………. zonder gezeul en gezwoeg.

Misschien wil je eens een weekje ruiken en proeven aan avontuur. Heb je een opstapje nodig om jouw eigen weg en hart te volgen, dan nodig ik je uit om mee te gaan op ezeltrektocht door Overijssel.

brochure ezeltrektocht

Pas op hoor, je raakt ermee besmet! Je raakt verslingerd aan de ezels, die je altijd  onvoorwaardelijk liefde geven. Je wordt geraakt door de rust en de stilte. Een dure cursus mindfullnes, kun je daarna wel overslaan, want ”bij jezelf blijven” leren de ezels je wel. Dit is echt mega keer leuker dan een standaard luxe reisje boeken. En je krijgt ook strontschepdienst op deze tocht, dat krijg je nergens anders!

En leef vooral ook je eigen droom:

  • met de motor naar India
  • met een zeilboot de wereld rond
  • reizen in de geest en dat schilderen
  • schaapherder zijn
  • fietsen over de Chinese muur
  • een boog bouwen en zoveel oefenen dat je elke dag raak in de roos schiet
  • ……………….. het maakt niet uit

 

SAM_1114

 

 

 

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Ezels maken me rijk.

Toen ik tijdens een zomervakantie met mijn ezel een camping op liep kwam er een jongen op me af: ”Mag ik wat vragen? Ben jij nou arm? Want je komt met een ezel”. Ik vertelde de jongen dat ik inderdaad niet veel geld heb, maar dat ik me rijk voel omdat ik wandelen en buiten zijn en omgaan met dieren heel leuk vind.

Het dagelijks leven vanuit de bijstand lukt me goed. Ik vat het maar op als een ”sport” om zo zuinig mogelijk te leven. Ik kan me erbij neerleggen om niet op reis te gaan naar verre landen of steden, niet te gaan uiteten, zelden naar de film, nooit naar een theater, spullen te kopen op marktplaats en in kringloopwinkels. Ik heb een leuk huis, een fijne kachel, een moestuin en maak volop muziek. Het onderhouden van mijn huis is wel een zorg waar ik wakker van kan liggen.

Vanuit het verleden horen ezels bij de arme mensen. Rijken hebben een paard. Inderdaad, als je er eentje moet kopen, dan zijn ezels een stuk goedkoper in prijs, nu ook nog. En in onderhoud is een ezel denk ik ook minder duur.

Ondernemer zijn vanuit de bijstand is een hele kunst. Ik heb gewoon niets om te investeren. Dus ik investeer alleen in tijd, energie en acties. Ik gebruik alle gratis publiciteitskanalen die ik kan vinden en ga naar ondernemersbijeenkomsten waar je iets kunt leren, waarvoor je alleen je kopje thee hoeft te betalen. De ondernemerscursussen vliegen me om de ogen op internet, maar als ik naar de prijs kijk…………..had ik maar een ezel die goud poept, zoals in het verhaal van Tafeltje dekje, ezeltje strekje. Of zo’n cursus is blijkbaar niet de weg voor mij. Lekker zelf pionieren.

200px-Ezelpieck

Gelukkig ben ik gezegend met een rijke geest. Ik blijf dromen hebben en ondernemerslust en laat de moed niet zakken. En toch knaagt er wat. Op dit moment (te) weinig geld hebben lijkt een soort van toestand waar moeilijk uit te komen is. Er komen veel enthousiastelingen op mijn pad die wat ik te bieden heb niet kunnen betalen. Gelijke trekt gelijke aan, zeg maar. Je kunt het proberen om gratis te krijgen wat ik mijn aanbod heb staan, maar dan zeg ik NEE. Ik wil mijzelf als ondernemer serieus nemen. Diensten ruilen vind ik wel een heel goed idee.

Op weg naar Zuid-Frankrijk, ergens in Belgie, stuitte ezel Frits en ik vlak voor een dorp waar ik wilde overnachten, op een veerooster. Dat is een lastig obstakel. Ik had planken nodig om erover heen te komen met ezel en wist niet hoe ik daaraan moest komen. Dus ik ging in de berm zitten wachten. Zo om de 5 minuten kwam er een auto langs. De mensen in de eerste paar auto’s vonden het een rare vraag. En toen, na ongeveer 20 minuten gewoon wachten en niks doen, kwam een werkauto langs met daarin een werkman en die had planken. We konden verder! Conclusie hieruit: als je weet wat je nodig hebt en je vergeet te denken dat dit onmogelijk is, dan is het er. Een wijze les en een mooie ervaring.

BIJNA BELGIE DOOR

En nu bij het ondernemen heb ik ook weer een obstakel: Ik heb planken nodig om over het probleem van te weinig geld en te weinig klanten heen te komen.  Maar ik weet even niet hoe ik daaraan moet komen en ik weet op nu ook niet hoe die planken eruit moeten zien. Dus ik ga maar even ”in de berm” zitten wachten tot er hulp komt, van binnenuit of van buitenaf, ook dat weet ik niet. In mijn gedachten spreek ik mijzelf toe: elke keer als ik denk aan te weinig geld, te weinig klanten, denk ik meteen daarna  ”delete” en ”vervang voor ”meer dan genoeg”.  Ik wil heel erg graag kunnen leven van mijn eigen werk, een eigen tiny huis realiseren, met een moestuin, een paar eigen grote ezels en van daaruit werken en mensen meenemen op tochten. Ik ga vergeten te denken dat dit onmogelijk is.

 

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

In welk profiel pas ik?

Door banenpech kwam ik in de Bijstand. Natuur- en milieueducatie valt onder de weg-bezuinigde banen, bijna al dit soort werk wordt nu gedaan door vrijwilligers. Werkgevers die mij zouden willen aannemen, moeten mij iets anders laten doen dan hetgeen ik de laatste 15 jaar deed. En ik denk dat ze dat niet aandurven, ze nodigen me in ieder geval zelden uit voor een gesprek. In mijn oude baan gaf ik les aan kinderen en Pabo-studenten, buiten in  de natuur, ik stookte vuurtjes onder werktijd, bakte brood, bouwde hutten, legde theorie uit over ontdekkend leren, zette projecten op om te leren over de natuur. Waar pas je dat toe tussen vier muren……? Dat vraagt veel flexibiliteit van mij en van een werkgever om me op een nieuwe plek geld te laten verdienen.

Ik heb een aantal trajecten gevolgd. CV’s gemaakt in allerlei variaties want iedere banenconsulent zei: ”Als je het doet zoals ik dat vraag, dan vind je een baan”.  Als je je CV verbetert en een goed profiel hebt op internet, als je andere kleding aandoet en je verft je haar, als je een sjieke tas koopt en met mooie woorden in twee minuten kunt vertellen wat je allemaal voor talenten hebt, als je eerst gratis gaat werken om weer te wennen aan het werkritme….dan vind je wel een baan. Om hopeloos van te worden. Ik geloof niet in de strategie dat ik bij andere uiterlijke presentatie wél die mooie baan zal vinden. Ik heb een heleboel te bieden. Er zijn nog steeds meer werkzoekenden dan banen en die leren allemaal mee te doen met zichzelf oppimpen om een plekje te kunnen vinden. Ik ervaar dat als een wedstrijd. Ik wil graag met mensen samenwerken, met elkaar iets moois neerzetten. Niet strijden om het beste te passen in een lijstje van dingen die je moet hebben en kunnen, ik vind dat vreselijk: vechten om in een hokje te passen. Hoe vaak ik dat gehoord heb:” Je past niet in ons profiel”, wel meer dan 1000 keer.

In welk profiel zou een enthousiaste dame die met ezels wandelt passen? Die eigen projecten bedenkt en uitvoert, die zelf haar route kiest? Die ook niet te beroerd is – letterlijk- shitzooi op te ruimen. Daar is gelukkig geen profiel voor, laten we dat vooral zo houden.

Ik ben gelukkiger met mijn eigen onderneming. Ondernemen vanuit de Bijstand. Dat is ook een hele tour. Want elke maand moet ik alles wat ik verdien opgeven. Mijn uitkering wordt dan aangevuld. Grote uitgaven worden nooit getolereerd. Gelukkig mogen een paar pakken chocolademelk en wat krentenbollen voor tijdens een wandeling er wel vanaf, de EHBO cursus declareren kon ook nog net. Maar na de crisis van helemaal klem zitten, en alleen maar moeten solliciteren, valt dit regime me nu wel mee. Ik kan nu tenminste ergens een lezing gaan geven of een wandeling organiseren en daar geld voor vragen zonder dat ik ”illegaal” bezig ben. Ik mag onder werktijd mensen mee nemen op pad, hen de vrijheid laten ervaren van buiten wandelen, verbinding maken met de natuur en maatjes worden met een dier. Allemaal veel beter dan opgesloten zitten in een profiel.

p1020858

 

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Wie is hier eigenwijs?

Tja, dan wil ik andere mensen leren hoe ze leiding moeten geven aan een ezel en hoe dat toe te passen is in het dagelijks leven of in werksituaties. Dan zou je denken dat bij mij alles altijd glad verloopt en dat ik moeiteloos wandel. Dat is niet zo. Leiding geven aan een ezel betekent niet dat altijd gebeurt wat jij als mens wil. Het is ook niet zo dat jij steeds bepaalt wat er gebeurt en dat de ezel dan altijd braaf volgt. Soms is de ezel de leider, helder en duidelijk. Zo ook deze middag.

Ik keek vanochtend op buienradar, had eigenlijk geen zin om de deur uit te gaan. Ik besloot toch te gaan, ach af en toe een buitje kunnen we wel hebben. Ik zou Ravel meenemen en dan iemand ophalen om samen te wandelen.

Maar het ging allemaal anders. Het stormde enorm. De ezel had geen trek om weg te gaan. met geduld kreeg ik hem toch wel mee de stal uit. Dat was ik eerder tegengekomen vandaag, dat liever thuis willen blijven. Toch op pad. En dat lukte niet, helemaal niet. Er was zoveel storm, we moesten ploeteren pal tegen de wind in. Ravel trok me steeds de berm in om eikels te eten. Door die wind had ik niet voldoende fysieke kracht om hem tegen te houden: 50 kg tegen 350 kg (schatting), ik viel gewoon achterover op mijn billen.

Ravel was tot nu toe een bijzonder rustige ezel. Maar nu met die storm, reageerde hij met bokkesprongen, steigerde zelfs. Kinderen kunnen ook zo heftig reageren op storm. Het voelde alsof ik hem totaal niet meer de baas was, hij sprong over een greppel en sleurde mij mee een weiland in om gras te eten. Conclusie: terug naar de stal, en afbellen dat ik niet kom, dit wordt hem niet.

p1030267

Ook dat is leiding nemen: besluiten dat het even niet lukt. Ik stond te trillen op mijn benen naast een steigerende Ravel, dat is zo niet veilig. De ezel heeft het goed gevoeld: het is nu gewoon geen weer voor een wandeling. De intuitie van die dieren is zo ontzettend scherp. En wij als mens redeneren deze intuitie weg. Wie is hier nu de eigenwijze?  Als een ezel echt niet wil, dan is vaak zijn veiligheid in gevaar, bijvoorbeeld de brug is half rot, de rivier stinkt te erg, er komt onweer. Hier kunnen wij van leren. Bij het gevoel dat voor een activiteit nu niet het goede moment is, bij te veel moeten zwoegen: pas op de plaats en nu even niet. Als je toch doordramt, zou het wel eens minder gunstig kunnen aflopen.

En die tegenstand van Ravel was niet alleen het weer. Het is een gezonde ontwikkeling. Dat past in het proces van hechting aan een mens. Eerst werkt een ezel een tijd heel goed mee, ik ben nu ruim een half jaar baasje van Ravel. En dan komt een fase van ”puberen”.  Dan komen ineens alle streken uit de kast, die een ezel kan uitvreten: weigeren: steigeren, weg lopen, stil staan, alleen maar willen eten en niet lopen, uitbreken….. Noem dit gedrag geen uitproberen, dat is iets wat mensen met elkaar doen. De ezel test je niet, hij zoekt wel zijn grenzen op, maar doet dat puur vanuit zichzelf, nooit om bewust tegen jou in te gaan, nooit om je te pesten. En als je door die fase heen bent, dan ben je betere maatjes dan ooit, dan wordt je een echt team.

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Waarom jij ook eens met een ezel zou moeten gaan wandelen.

Niks moet natuurlijk. Wel ga ik nu voor jou invullen waarom je het wandelen met ezel wel eens zou kunnen gaan proberen. En of je het dan daadwerkelijk een keer komt doen, beslis je natuurlijk zelf.

Allereerst is het natuurlijk hartstikke leuk om te doen. Je bent lekker buiten, je bent actief bezig, je geniet van het wandelen en van het contact maken met een leuk en lief dier.

Je doet iets wat (zeer waarschijnlijk) nieuw is voor je. Dat verruimt je blikveld. Je ziet alles in een ander perspectief. Je bekijkt even de wereld door de ogen van een dier. Dat is echt anders dan door de ogen van de krant, de tv of sociale media.

Je leert om eens ”iets geks” te doen en dat gewoon te doen. Zeker belangrijk voor mensen die een nette baan hebben, doorgaans in een net pak lopen en altijd maar in het gareel (moeten) lopen. Ik durf te wedden dat sommige zich al van te voren schamen bij het idee dat een collega hen ”betrapt” dat ze jou met een echte ezel hebben zien lopen. Maar als je het dan wel doet, zul je merken dat voorbijgangers vrolijk lachend naar je zwaaien en/of een leuk gesprek beginnen, want je valt wel op op deze manier en dat het een prettige bezigheid is, straalt er vanaf, tenminste als de ezel lekker meewerkt.

Je leert ervan op een andere manier dan met je hoofd, uit boeken of via de media. Je leert door ervaring. Ezelwandelen is een cursus mindfulness,  lichaamsbeweging, contact maken met dieren, jezelf leren kennen, gezelligheid alles in één.

Ook al ga je met de meest brave en ervaren wandelezel, je maakt bijna altijd wat avontuurlijks mee: de ezel glipt je uit de handen, hilarische taferelen bij een bruggetje, spannende smalle randjes langs sloten, er komt een koets met paarden en je ezel wil er achteraan rennen, kortom je maakt eens wat mee.

In deze tijd van heftige politiek, grote milieu-perikelen, sociale onrust, grote geldkwesties lijkt even wandelen met een ezel misschien een onzinnige bezigheid. Maar na die wandeling constateer je dat je even helemaal je hoofd hebt leeg gemaakt, dat je verbinding hebt gemaakt met een dier, met de natuur en met jezelf. En dat heeft als resultaat dat je beter bestand bent tegen alle grote problemen, dat de wereld leuker en vrolijker wordt.

20160814_155915-2

En dit zeiden enkele dappere dames en heren die dit avontuur aandurfden:

  • Silvia: Margo, dank voor deze prachtige dag, nu lekker met de voetjes omhoog op de bank nagenieten.
  • Hilda: Wat is het toch ontzettend leuk om op stap te gaan met ezels.
  • Jenneke: Het heeft me erg goed gedaan om zo rustig door de natuur te wandelen en de zachtheid van de ezels te voelen.
  • Anant: Bijzondere ervaring. De ezel bleek donders goed in de smiezen te hebben wanneer ik niet met mijn aandacht bij hem was. Dat resulteerde dan meteen in stilstaan en een poging om eens heerlijk te snoepen van de grote hoeveelheid gevallen eikels. En krijg zo’n dier dan maar weer eens op gang… 
  • Anna Maria: Ik heb t erg naar mijn zin gehad en vond t raar om zondag thuis te komen, een andere wereld….

En nu jij?

Dank voor het delen en liken.

margometezel