• 0622049540
  • margohuggers@gmail.com

Auteur archief

Waarom met een ezel wandelen?

Onderweg, als ik met een ezel op trektocht ben, of gewoon een dag aan de wandel, vragen mensen mij altijd waarom ik dat doe. Het eenvoudige antwoord: ” Het is leuk” is blijkbaar niet voldoende want dan volgt meestal een tweede vraag.

Met een ezel wandelen doet niet iedereen. En als je iets bijzonders doet, willen mensen weten waarom, dat vind ik heel begrijpelijk. Ik zal proberen uit te leggen wat ik er nu zo mooi en leuk aan vind en waarom ik het zo prettig  vind om te doen. Of jij dan een keer mee wil gaan, moet je zelf beslissen. Waarom jij ook eens met een ezel moet gaan wandelen komt in een volgend blogbericht.

margofrits-10

Op zich gaat het helemaal niet om die ezel. Ja, het is een lief en prachtig dier en geschikt om te wandelen, maar het zou net zo goed een pony, een kameel, een lama of een rund kunnen zijn. Ik heb ook eens een bericht gelezen van een vrouw die rondtrok met een koe.

  • Het gaat mij om het buiten zijn. Wandelen kost energie, maar ik krijg er ook heel veel energie van. Ik voel de rust en de stilte om me heen, ik zie een mooi landschap, ik kom mooie vogels en leuke plantjes tegen en aardige mensen.
  • Ik ben in beweging, dat is mijn manier van sport. Omdat ik een getrainde ezel heb, die ik in conditie wil houden, ga ik ook geregeld op pad. Dat is net als hondenbezitters, die maken ook heel vaak een wandeling. Dus ik verveel me nooit.
  • Het is voor mij een (levens)-project. Het geeft mijn leven een doel en daardoor een richting. Ik ben bezig stallen schoon te maken, ik moet actie ondernemen om mijn wandeluitrusting en ezelspullen in orde te houden, ik heb een reden om te trainen en om tochten te maken, ik zoek plekken en streken uit waar ik heen wil.
  •  Door dat denken en dromen over waar ik heen wil, blijf ik enthousiast en open voor nieuwe dingen, het geeft mij levensenergie. Zo heb ik de wens om nog eens meerdere maanden te gaan rondtrekken en het liefst zou ik een keer heel lang achterelkaar op stap gaan met 2 mensen en 2 ezels.
  • Door mezelf te verbinden met een dier ben ik veel gaan voelen en begrijpen wat het is om een band te hebben met een levend wezen. Met mensen is dat meestal ingewikkelder. Maar door dat dier voel ik dat ik ook dichter bij mensen kan zijn. En dieren hebben ons veel te vertellen. Je kunt heel veel van ze leren.
  • Ik kom mensen tegen die ezels ook leuk vinden, ik heb een hobby om te delen, ik heb altijd wat om over te praten en ik ontmoet onderweg altijd heel veel mensen, ik beleef avonturen.
  • Mijn leven is nooit saai. Ik zou ik het eentonig vinden als ik thuis bleef zitten, als ik alleen thuis zou zitten en tv keek met de poes op schoot (soms ook leuk). Zelf iets doen vind ik mooier dan lezen over of kijken naar, dan ben je slechts een toeschouwer.

Dus mijn totale conclusie is dat wandelen met een ezel mij maakt tot deelneemster van het leven. Ik ben bezig met mijn eigen ding, ga erin op en maak van daar uit verbinding met anderen. Dat is voor mij een ervaring die me heel rijk maakt.

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Nieuw oud blog

Vandaag blaas ik mijn reisblog nieuw leven in. Ik heb de blog een paar jaar niet bijgehouden. Eigenlijk weet ik niet goed waarom, gewoon niet gedaan. Maar nu transformeer ik de reisblog naar een werk-blog. In 7 jaren lopen en werken met ezels heb ik veel geleerd, ontzettend veel en dat wil ik graag delen. Ik zet de ezels in als leermeesters voor wie daarvoor open staat.

Ik ga niet proberen alles te vertellen wat in die jaren van geen blog is gebeurd. Niet elk dagje wandelen is van belang. Dus ik breng jullie nu eerst even op de hoogte hoe het nu is. Regelmatig geef ik een lezing over mijn tochten met ezels. Dan hoor ik wat mensen van mijn verhaal vinden. Het raakt mensen omdat het zo eenvoudig is: lopen en kamperen met een dier. Ik ontmoet daardoor alleen maar behulpzame, zorgzame, leuke en lieve mensen onderweg. Een ezel is een grote verbinder, hij brengt verbindingen tussen mensen tot stand. Ik ontmoet het goede in de mens.

In 2011 verloor ik mijn baan. Ik werkte in de natuur-en milieueducatie, met kinderen in het bos, ik vond het een prachtig vak, maar er was geen geld meer voor. In 2012 greep ik toen de kans om met ezel Frits in 4 maanden naar Zuid-Frankrijk te lopen, want ik had er de tijd en de ruimte voor. En het was een zeer geslaagd project.

Met ezels op pad is een project geheel voor mijzelf, ik heb niks te maken met wat andere mensen of instanties van me willen, niks te maken met moeten presteren wat een ander voor me bedacht heeft. Zelf alles managen. Doen wat ik zelf leuk en belangrijk vind: verbinding maken met dieren, mensen en de natuur.

Solliciteren heb ik ook gedaan en doe ik noodgedwongen nog steeds. Ik heb al meer dan 1200 brieven geschreven. Maar het lukt me niet om te passen in de profielen die gevraagd worden. Een vrouw van net 50+ met ezel die haar eigen weg zoekt past lastig in lijstjes met functie-eisen.

Sinds een jaar heb ik gelukkig toestemming van de instanties om mijn eigen bedrijf te hebben, part-time. En dat lukt best wel… ongeveer de helft van mijn uitkering verdien ik nu zelf. Ik heb geen rode cent om te investeren, dus ik doe het met wat ik heb: één eigen ezel en een paar ezels die ik mag lenen, wat ezelspullen en wandelschoenen, een hoop plannen en ideeen in mijn hoofd, heel veel ervaring met het wandelen met ezels, ervaring met het begeleiden van (groepen) mensen, een laptop, wat praktijkervaring over publicatiemiddelen, en veel enthousiasme en doorzettingsvermogen.

Daarom dus zien jullie de laatste tijd Margometezel op social media verschijnen en uitnodigingen om eens mee te gaan. Daarom dus nieuw leven in deze blog. Tot een volgende keer of natuurlijk tot op een ezelwandeling.

koniginnedagwandeling_2011_010[2]

 

 

 

 

 

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Wat er na onze Frankrijk-tocht allemaal gebeurde

hallo lezers,

Als meer dan een jaar geen bericht geplaatst. Maar Frits en ik wandelen nog hoor, en wel bijna elke week.

Er is van alles gebeurd nadat Frits en ik terugkwamen van Frankrijk.

Net terug van die prachtige ervaring waarin ik heel veel moois en heel veel gastvrijheid heb ervaren werd ik door de gemeente in een verschrikkelijk banen-zoek-programma gestopt, namelijk Workfast. Dit is geen mopper-blog over werkeloosheid, dus ik bespaar jullie de details. Na 5 dagen heb ik aangegeven aan de coach-ambtenaar dat dit programma niet bij me past,  ik wil niet behandeld worden als een crimineel die geen baan wil. Gevolg: een maand zonder geld, opnieuw uitkering aanvragen en vanaf december mocht ik meedoen met een reintegratie-programma via de sociale werkplaats. Met mij is natuurlijk niets aan de hand is, waardoor ik  op een sociale werkplaats zou moeten zitten, maar alles is beter dan onder druk worden gezet. Dat past niet bij een ezelwandelaarster die geleerd heeft dat stress nergens goed voor is. De sfeer op de afdeling Commercie, waar ik nu werk is goed, ik word goed geholpen in het zoeken naar een baan. Nu zit ik daar nog steeds en doe een soort van secretaressebaantje, wat best leuk en leerzaam is, maar binnenkort helaas ook weer afloopt.

Tussendoor heb ik een mooie website helemaal zelf gebouwd:  http:\\margometezel.webklik.nl

Je kunt mee ezelwandelen! Je kunt ook gecoached worden door een ezel en je kunt een kinderfeestje komen doen met ezels.

Door vrienden/vriendinnen mee te nemen op ezelwandeltochten kon ik andere ezels trainen. Harm, de ezelliefhebber waarbij Frits onderdak heeft, vond het helemaal prima dat ik ook Frank, Hendrik, Bente en Lies meenam op tocht. Inmiddels hebben we 5 goede wandelezels. Mijn favoriete rondje is nog steeds de route van 18 km langs het Junner Koeland. Frits kent de route uit zijn hoofd en kan hem voor mij uit lopen.

Soms vinden mensen me op Internet, mensen die ook met een ezel willen gaan lopen voor langere tijd en benaderen me voor advies, hartstikke leuk.

Met Stichting Empower, de kracht van autisme, ben ik een samenwerking aangegaan. De bedoeling is om kinderen/jongeren met autisme mee te nemen op ezeltrektocht. Dit vind ik helemaal geweldig! We hebben een leuke try-out achter de rug, waarbij 5 autistische kinderen, 4 begeleiders en de ezels Frank, Frits en Hendrik mee gingen.

In mei 2013 heb ik nog een klein rondje Vechtdal gelopen met Frits en in augustus vorig jaar hebben Frits en ik in 2 weken een rondje Gelderland-Overijssel gedaan. Daar heb ik geen blog van gemaakt, gewoon omdat het allemaal niet zo spectaculair was als mijn tocht naar Zuid-Frankrijk. Eerlijk gezegd vond ik het een beetje saai, kamperen op campings en lopen in bekend landschap. En wat zijn die Nederlanders nieuwsgierig! Ik moest de hele dag vragen beantwoorden en werd daar soms erg moe van. De meest gestelde vraag: ”waarom doe je dit, wandelen met een ezel?”

Nieuwe plannen: een rondje Overijssel, Twente, Duitsland van een week begin mei.

Wanneer ik weer een tweede traject in Frankrijk ga doen weet ik nog niet. Dat hangt af van wel of niet werk vinden. Geen werk heeft tot gevolg: wel tijd, maar geen geld. Wel werk: het omgekeerde. Maar ik houd moed. In de huidige tijd is er weinig kans op vast werk, dus ik reken erop dat ik in de komende jaren wel een keer in de goede combinatie terecht kom: wel tijd en wel geld!  Ik houd jullie op de hoogte!

 

 

 

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

een dik half jaar na de tocht…

Hoi lezers, ja, we lopen nog steeds Frits en ik.

Ongeveer elke week een rondje rond de stal, en zo’n rondje kan al gauw weer 18 km zijn. Frits staat iedere keer te popelen als ik kom. Ik mag van hem eigenlijk niet eerst met de mensen op zijn adres een kopje thee gaan drinken. Nee, hij wil meteen weg en gaat staan balken en loopt druk heen en weer totdat ik weer naar buiten kom.
Vorige week had hij een zeer pootje, ik denk een hoefzweer, ik kon niet gaan met hem en besloot ezel Hendrik mee te nemen voor een tocht. Onder luid protest van Frits ging ik met Hendrik de deur uit. Na drie dagen was zijn pootje vanzelf weer over. Gelukkig, geen hoefsmid of dierenarts nodig.
Soms, in het najaar, was er gladheid en dan moest ik een week overslaan.

Op eerste kerstdag ging ik alleen wandelen met twee ezels. Ik bond Hendrik achter Frits aan. Hendrik is een stukje kleiner en lichter en Frits trekt dat gemakkelijk. Hendrik is ook een makkelijke loper, dus die volgt wel. Alleen Hendrik is onstuimig en wil gaan inhalen. Toen hij dat deed toen ik het niet in de gaten had, even met mijn gedachten elders, kregen we een zeer onhandige situatie. want door de inhaalmanoeuvre van Hendrik werd Frits achteruit getrokken en ik zat ertussen. Zowel Frits als ik vielen. Ik stond wel meteen op, maar met de schrik in mijn benen. Het eerste wat ik deed was beide ezels even aan een boom binnen om ze rustig te krijgen.
Een ezel valt niet vaak, maar als ie valt, dan blijft Frits een paar minuten liggen, daar schrik ik zo van. Er was echter niets aan de hand, behalve een stuk van het pakzadel afgebroken.
Net na dit ongelukje kwamen we een wandelaar tegen op het fietspad. Hij zag mijn gescheurde broek en vroeg wat er was. ”Ik ben een boerenzoon”, vertelde hij, ”van mijn vader heb ik geleerd dat je het vee altijd achter je moet houden!”. Inderdaad, dat had ik ook ervaren, dat was wijze raad van die man.
Ik had later enorme blauwe plekken op mijn benen. Met de arnica-korrels van vriendin en homeopaat Yvonne waren mijn benen snel weer minder pijnlijk en genezen.

Soms neem ik ook Frank mee, achter Frits aan. Zo leert hij ook lange afstanden lopen. Frank is een trage en laat zich echt meesleuren door Frits. Dat ziet er een beetje zielig uit. Frits trekt zich niks aan van zijn ballast en loopt gewoon zijn eigen tempo. Op die manier kan ik eenvoudig een tweede ezel trainen. In het voorjaar wil ik een paar keer een groepje mensen gaan meenemen op een korte trektocht en dan is het leuk om met twee ezels te gaan, dan kunnen we ook meer bagege meenemen.

Plannen voor een tweede traject in Zuid-Frankrijk heb ik zeker, maar nu eerst werk zoeken. Met dat laatste ben ik nog steeds bezig, helaas.

Dank voor het delen en liken.

margometezel

Margo bij Man bijt hond 19-09-2012

http://www.manbijthond.nl/uitzending/19-september-2012

Het begint bij 6.06!

Veel plezier met kijken.

Dank voor het delen en liken.

margometezel

thuis

beste lezers,

Frits in de trailer

Frits en ik zijn vrijdagavond 31 augustus in goede gezondheid weer in Nederland gearriveerd na een autorit van 1,5 dag. We zijn opgehaald met het kampeerbusje met daarin Carolina en Ton en een geleende trailer van Eric.

het kampeerbusje voor de terugreis

Vandaag op 3 september heeft buurman Rico mijn computer weer klaargemaakt voor gebruik. Ik ben nu druk aan het inhuizen, want al mijn spullen stonden 4 maanden lang opgeslagen in de schuur.

De laatste 3-4 weken ben ik onderweg geen computer tegengekomen waar ik op mocht werken. Binnenkort, nog deze week, maak ik mijn weblog compleet met het verhaal van de laatste maand en met foto’s.

zo werden we onthaald in Ommen

 

We hebben een fantastische tocht gehad en geweldig dat we weer samen met een topconditie terug zijn gekomen. De hulp en gastvrijheid van de Fransen was enorm, de steun van de mensen die me vanuit Nederland volgden geweldig. Allemaal bedankt daarvoor.

Ik denk nog steeds in het Frans, dat zal komende week wel verdwijnen.

Maar nu a bientot! ( = tot straks!) Margo

Dank voor het delen en liken.

margometezel

29 augustus in Marols

Hallo lezers,

Elke dag zond ik een SMSje naar mijn broer, want ik vond het belangrijk dat tenminste 1 mens weet waar ik ben. Dit was de tekst van vandaag: We zijn in een mooi plaatsje Marols. We staan weer in een weiland.

Marols

 

Dit was mijn laatste wandeldag van 4 maanden lopen, een heel gewone dag waarop Frits weer zijn “grapjes” liet zien. Tijdens de hele reis had hij elke dag wel minstens 1 keer zo’n grapje. We startten de ochtend in St. Georges Hautville, waar ik gezellig met Odile heb ontbeten. Wel gezellig, maar niet genoeg, want ik kan echt niet lopen op 2 stokbroodjes met jam en een kop thee. Na 1,5 uur heb ik alsnog in de berm mijn eigen door Frits meegesjouwde yoghurt met biologische muesli gegeten, daar krijg ik tenminste genoeg voldoende energie van.

Na het dorpje Margerie-Chantagret had Frits z’n eerste “grapje”. Hij liep los achter me aan over een smal pad. Er was een petieterig klein watertje op het pad. Hij weigerde, draaide zich om en liep heel hard terug, precies de weg die we net gelopen had. Het enige wat ik kon doen was achter hem aan gaan. jeetje wat kan hij hard als hij er vandoor sjeest. Na 1,5 km terug rennen kwam ik in de bewoonde wereld. Ik liep te roepen en daarom kon een man helpen, want hij had het gehoord, hij hield Frits tegen op de weg. Nu moest de ezel van mij met zijn kop naar beneden aan een paal, om even te voelen dat niet hij, maar ik de baas ben. Na een kwartiertje bijkomen gingen we voor de derde keer dezelfde weg, ik was vastbesloten toch dat watertje over te komen. En dat lukte ook, maar Frits wilde alleen de moeilijke route, eerst omhoog en dan weer met een bocht omlaag. Tja, na vier maanden snap ik dat ezelbrein nog niet voor 100%.

In het dorp St Jean Soleymieux was tussen de middag een kleine kruidenier open. Heerlijk wat extra lekkere dingen gekocht. De vrouw van de winkel was echt stomverbaasd dat de ezel de 10 wortels die ik gekocht had ineens allemaal opat. ”Je koopt toch geen wortels voor je ezel?” Voor mij is dat volkomen logisch: als ik een zak chips voor mezelf koop, omdat ik extra behoefte aan zout vanwege de warmte, dan koop ik ook iets extra’s voor Frits. De vrouw zou helemaal verbaasd geweest zijn als ze geweten had van welk budget ik leefde, namelijk ongeveer 10 euro per dag. En dat is luze vergeleken bij pelgrim Job van 17 die ik was tegengekomen, hij leefde van 5 euro per dag.

Na de boodschappen moesten we een berg op. Ineens brak er onweer uit. We schuilden onder een kastanjeboom in een tuin. Geen mens te zien in het huis, de luiken waren dicht. In de tuin stond een auto met daarop een ezelsticker, ze zouden het dus wel goed vinden, was mijn gedachte. Het weer klaarde snel weer op.

Een prachtige route volgde door bos en weilanden, met supermooie vergezichten. In het bos twee bruggetjes. oeps… weer een weigering van Frits. De truc van de laatste tijd was om zijn kop naar beneden te duwen. Dat is oncomfortabel en dan is het na een tijdje toch prettiger om maar wel over te steken. En de kop naar beneden duwen is een soort van ”anti-koppig”-actie van mij om Frits te laten merken dat ie me moet volgen. Dat komt wel over, want als hij de dienst gaat uitmaken, komen we niet waar ik wil zijn. Na 10 minuten kopje duwen ging ie.. en de tweede brug die ik als moeilijker inschatte deed ie zonder enkel probleem.

In Marols waren Santiago tegeltjes op een muurtje bij een huis. Dat is een teken dat de bewoner naar Compostella is geweest. Daar kan ik aankloppen voor hulp. Omdat er ook een weiland tegenover was met twee ezels leek dit me een geschikt overnachtingsadres. En jawel, de man had hele verhalen over zijn gelopen tocht en zijn zus had een weiland naast zijn huis en daar mochten we overnachten. Water kon ik pakken bij een buitenkraan. Dat vind ik altijd fijn, als ik zelf water kan pakken, als ik niet voor ieder litertje hoef aan te bellen.

Sávonds brak weer onweer uit en wel heel erg heftig. Met Frits schuilde ik samen onder het Frits-tentje, maar het stortte in door de wind en de enorme regen. Ook mijn eigen tent was niet waterdicht meer, alles was nat, door het grondzeil heen. Maar de aardige man kwam meteen te hulp. Zijn zus had een schuur en daar mochten Frits en ik overnachten. In de schuur lag heel veel hooi en een grote stapel matrassen, super! Zo eindigde mijn kampeeravontuur met Frits in een stal… net als Maria met haar ezel. Op de stalgrond lag een planken vloer, Frits maakte herrie bij iedere stap, maar hij hield zich bijzonder koest in de nacht en vermaakte zich afwisselend met slapen en eten. Ik sliep goed, maar werd wel af en toe even wakker. Gelukkig waren we binnen want ik hoorde nog een hagelbui op het dak.

in de stal, de laatste nacht van onze grote tocht

 

Sóchtends was er een enorm dikke mist. Mijn spullen waren nat. Ik had gehoopt op een laatste halve dag lopen met daarin letterlijk het hoogste punt van de pelgrimsroute tussen Cluny en Le Puy. Maar ik besloot om niet te gaan lopen. in de middag zouden Carolina en Ton arriveren met hun busje en de trailer voor de terugreis, dus het zou zowiezo maar een korte etappe zijn geworden. Mijn eerste traject eindigt dus hier in Marols. We zijn al uitgenodigd om hier weer te beginnen. Wanneer, nog geen idee? Ik hoop voorjaar 2014.

 

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

28 augustus in Saint-Georges-Haute-Ville

SMSje aan Geert: Bij Odile en haar twee ezels.
In Saint-Georges-Haute-Ville.

Nu ik de grote stad Montbrison ben gepasseerd vind ik de route weer mooi. Het is heuvelachtig met weidse uitzichten. Vandaag was de dag van de lunchuitnodigingen. Montbrison door deden we aardig vroeg, tussen 8 en 10, dat is een geschikt tijdstip. Na de stad volgde het dorp Moingt en daarna St. Thomas la Garde. Volgens mijn boekje kon ik boodschappen doen in Moingt, maar toen ik op straat vroeg naar de supermarkt bleek er alleen een hypermarche te zijn drie kilometer buiten de dorpskern. Niet echt handig. Een bijzonder hulpvaardige vrouw bood aan om voor mij boodschappen te halen en ze zou het brengen naar het volgende dorp op de route. En inderdaad, de appels, yoghurt, kaas, een paprika, biskwietjes… het werd me allemaal bezorgd. En betalen? Nee, dat wilde ze niet. Ik kreeg ook nog een uitnodiging te komen lunchen. Ik ben nooit bij deze vrouw aangekomen, haar routebeschrijving was vaag en toen ik het niet kon vinden besloot ik om niet te gaan zoeken. Na weer een uurtje lopen kwam de volgende lunchuitnodiging op een mooie plek langs de route. Heerlijk gegeten, wel nogal onrustig voor mij, want ik ben niet rustig als Frits in zijn eentje aan een paal moet buiten mijn zicht. Ik weet dan, dat hij niets eet als ik hem alleen laat.

Genoten van het mooie gebied waar ik nu doorheen loop. Ik had nog niet besloten te stoppen, en toen stopte een vrouw met haar auto en vroeg of ik een overnachtingsplek zocht. Ze bleek twee ezels te hebben, dus ik zei meteen dat ik wel bij haar wilde kamperen. Odile had Frits z,n zus! en nog een donkere ezel. Ze waren wel een beetje dik. Frits werd in de reservewei gezet aan de andere kant van de moestuin en ik kon ernaast kamperen. De ezels van Odile waren zo nieuwsgierig naar Frits dat ze uitbraken en ineens bij Frits voor het hek stonden. Ze zijn ook allemaal hetzelfde, die grapjassen!

de Franse zus van Frits

 

 

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

26 augustus in St Agathe la Bouteresse

In de tuin van een sjieke familie in St Agathe la Bouteresse op 26 augustus en in een hele grote wei in Champdieu op 27 augustus

Veel asfalt vandaag en saai lopen, het is net Nederland, Noord-Limburg met weilanden en landweggetjes. Het liep wel gemakkelijk en vlot. In het dorp St. Agatha had ik het moeilijk want er was halverwege de middag geen mens te zien op straat of in tuinen en ik zocht een slaapplaats. In sommige dorpen lukt met meteen, in andere dorpen zijn mensen heel onverschillig. Dat was hier ook. “‘Zoek maar verder” en dan wijzen ze vaag een kant op. Of ze sturen me de kant op waar ik vandaan kom, en teruglopen, daar heb ik nooit zin in en Frits al helemaal niet.2 wandelende dames hadden de de suggestie om achter de kerk te gaan staan, in de openbare wc was water. Ik vond de plek te klein en wat zou de pastoor ervan vinden? De ezel is dan wel “‘het paard van Jezus”‘ maar ineens zo’n beest achter je kerk met een tentje ernaast, daarvan wilde ik niet de oorzaak zijn. Het plaatselijke voetbalveld was in een soort stadion en open, maar ook dat leek me te illegaal en bovendien erg ongezellig. Dus dan toch maar weer door op de route. Iets verderop was een sjiek huis met een enorme tuin en ik hoorde kinderstemmen daarvandaan komen. Ik ging er kijken. Ja, hoor, ik mocht kamperen. Er was een fantastische wei voor Frits en een mooi plekje voor mijn tent ernaast. Ik denk dat de familie enorm rijk was, tijdens de thee vroeg ik of ze nog meer huizen hadden, en of dit hun vakantiehuis was. Ja, dit is ons vakantiehuis. Ze wilden niet vertellen hoeveel huizen ze nog meer hadden, in ieder geval meer dan twee, maakte ik uit hun opmerkingen op.

de hele familie heet ons welkom

De volgende dag gelopen door het dorp Champdieu. Mooi dorp, de route was weer niet zo heel fraai, ik ben te verwend. In Champdieu vond ik het te vroeg voor een slaapplaats, dus ik liep verder. De markering stopte, ik kon het echt niet vinden en liep te zoeken met Frits. Dat kostte tijd. Met zoeken ging zo een uur verloren. Ineens was ik heel moe en besloot dan maar naar de grote weg te lopen. Bij een bedrijf vroeg ik de weg. Ineens leek het me teveel om naar de stad door te lopen, dus ik vroeg of iemand een weitje had. Dat werd voor me geregeld en binnen een paar minuten waren we er. Daar was een heel aardige buurvrouw die me verwende met lekkere siroop en koekjes, en een douche. Frits had er een enorme wei, maar sliep 2 meter vanaf mijn tent, ontroerend.

Frits vond het kantoor waar ik de weg ging vragen ook erg interessant

 

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel

25 augustus in Pommiers

Op camping municipal van Pommiers daar heb ik overnacht. En wat ik die dag heb meegemaakt volgt hieronder:

Heel vroeg vertrokken, en we hadden een mooie route door een gebied met ruige velden en veel hoogteverschillen. En daar hadden we weer een beekje, geen moeilijke, eentje van de categorie waarvan we er zoveel hadden gehad, maar Frits weigerde en bleef ervoor staan. Geen mens gezien die dag die ook wandelde, maar precies op deze plek, al sóchtends om kwart over 8 dus wel iemand! Een pelgrim passeerde vanaf de andere kant. Een was een echte ouderwetse pelgrim, want net als in de middeleeuwen was hij naar Santiago gelopen, maar hij ging nu ook te voet terug naar zijn woonplaats Besancon. Hij vertelde dat het heel lastig was om de route te vinden want de route is alleen gemarkeerd naar Santiago toe en niet terug. Met zijn kompas liep hij voortdurend te zoeken. Hij hielp eventjes Frits een duwtje te geven en in een wip was de ezel over de beek. Frustrerend, met zijn tweetjes lukt het meteen, in mijn eentje niet.

Later op de dag weigerde nogmaals een beekje. Ik hoorde een autoweg vlakbij, bond Frits aan een hek en ging hulp halen. Bij de weg hield ik een landrover aan. De jager had wel even tijd en reed me achterna naar het beekje toe. Weer even een duwtje en daar ging Frits alweer het water over. Dank voor beide heren!

mooie route

Aan het einde van de tocht deze dag, kregen Frits en ik een enorme bui op ons kop en hoofd. Kliedernat kwamen we aan op de camping in Pommiers. Van het mooie middeleeuwse stadje hebben we niets gezien, leek me niet geschikt om met Frits over hele natte kinderkopjes in smalle straten te lopen. De camping was zeer uit de tijd, vooral het sanitair. Er waren veel stacaravans met Fransen die, ik vermoed, al jaren naar dezelfde plaats gaan. We kregen een plekje aan de rivier. Jammer voor Frits dat ik hier op geen enkele manier een weitje voor hem kon maken, dus hij moest aan de lijn blijven. Fijn voor mij was het restaurantje met terrasje onder een afdak. Frits kon aan een boom en had zicht op mij. Ik heb er heerlijk salade met geitenkaas en frietjes gegeten en hoefde dus een dag niet te koken op mijn 1-pits gasje.

 

Dank voor het delen en liken.

margometezel